14.ความลับของยอด

*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

เสียงกระดิ่งเหนือประตูไม้เริ่มดังเมื่อมีลูกค้าเปิดเข้ามาอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นจากขนมปังสดกับใบตองที่อบอวลอยู่ทั่วทั้งร้าน ผสมกับเสียงเครื่องคิดเลขดังไม่หยุด ทำให้บรรยากาศดูคึกคักกว่ายามปกติ

แยมจัดเรียงขนมปังกรอบลงตะกร้าใหญ่ พลางเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนฝาผนังเป็นระยะ เข็มสั้นชี้ที่เลขห้าเข็มยาวเกือบแตะเลขสิบสอง ใจเธอเต้นแผ่วแรงด้วยความคาดหวัง

อีกเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ยูโรก็คงมารออยู่ตรงหน้าร้านเหมือนทุกวัน ตั้งแต่เขาออกจากโรงพยาบาลมา ทั้งสองมักจะเดินเล่นรับลมยามเย็นด้วยกัน จนเป็นดั่งกิจวัตรประจำวันเลย

เหล่าลูกน้องต่างกระวีกระวาดทำงาน เพราะใกล้ได้เวลาเลิกงานแล้วเช่นกัน คงไม่อยากทำงานล่วงเวลาเหมือนอย่างเคย ทุกสิ่งเป็นได้แค่เพียงความคิดเท่านั้น เมื่อได้ยินเสียงสวรรค์จากลูกค้ารายสุดท้ายมาเยือน

"สวัสดีครับแยม~" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นบริเวณตรงหน้าประตู

หญิงสาวเงยใบหน้าขึ้นมอง เห็นร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนพับสีขาวกับกางเกงผ้าเรียบ "บรรเจิด" เพื่อนสมัยมัธยมและเป็นคนที่เคยทำให้หัวใจเธอแกว่งไกวอยู่พักหนึ่ง เขากำลังยืนยิ้มอย่างจริงใจ

"อ้าว! บรรเจิด! มาซื้อของเหรอ หายหน้าหายตาไปหลายเดือนเลยนะ" แยมยิ้มตอบ พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นธรรมชาติ

"ใช่! จะมาสั่งของไปลงงานวัดที่อำเภอข้างๆ แถมแม่เราฝากซื้อของอีกเพียบ กลัวจะขนไม่ไหวเหมือนกัน" เขาหัวเราะเบาๆ แล้วเลื่อนใบรายการสั่งซื้อยาวเหยียดให้เธอดู

"โห…เยอะจริงด้วย" แยมกลืนน้ำลายก่อนจะตอบ เธอหันไปมองกองลังด้านหลังร้านที่ต้องยกออกมา ถ้าจัดของชุดนี้ให้ครบหมดก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มได้ เสียงนาฬิกาปลุกกระตุกความคิดเธออีกครั้ง ยูโรคงจะต้องนั่งรออีกสักพักแล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะกล่าวออกมา

"เดี๋ยวแยมรีบจัดให้นะ พวกเรามายกขนสินค้าขึ้นรถกันเถอะ!" แยมตอบบรรเจิดก่อนจะหันหน้าไปสั่งลูกน้องทั้งหลาย

"ไม่ต้องรีบมากก็ได้ เราจะช่วยเธอยกให้เอง" บรรเจิดกล่าวแล้วเดินไปคว้ากล่องสินค้าลังใหญ่ขึ้นบนบ่าตนเอง ราวกับว่ามันเบากว่าที่ดวงตาเห็นเสียอีก แยมรีบวิ่งไปช่วยประคองขอบลังทันที

"เดี๋ยวสิ! ของมันหนักมากนะ เดี๋ยวนายจะบาดเจ็บเอาได้น่ะ" แยมขมวดคิ้วมองบรรเจิดอย่างเป็นห่วง

"เราไหวอยู่แล้ว แค่นี้เอง~" เขาหัวเราะพลางเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตรงบริเวณหน้าผาก

"ไม่ว่าจะเป็นสมัยก่อนหรือจะเป็นตอนนี้ นายก็ยังคงขี้เล่นเหมือนเดิมเลยนะ" แยมมองตามพลางหัวเราะ

ระหว่างทั้งสองช่วยกันเรียงของลงตะกร้า สายลมยามเย็นพัดผ่านช่องหน้าต่างเป็นระลอก เสียงหัวเราะของพวกเขาประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับมีความสุขกันมากเสียอย่างนั้น

ตรงบริเวณทางเท้าอีกฟากฝั่งของถนน ยูโรยืนกอดอกพิงมอเตอร์ไซค์ มองภาพตรงหน้าผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านเธอ ใจเขาที่เคยสงบนิ่งกลับต้องร้อนรุ่มอย่างไร้เหตุผล

"เรานัดเวลากันเอาไว้แล้วนี่นา ทำไมเธอถึงยังไม่ออกมาสักที!" ยูโรรีบกล่าวอย่างหงุดหงิด หลังจากที่เขาได้ตบยุงตายไปหลายสิบตัวแล้ว

แสงไฟของร้านสะท้อนให้เห็นภาพ.. บรรเจิดเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้แยมที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ สิ่งที่เกิดขึ้นได้แทงตายูโรภายในทันที ราวกับมีบางอย่างบีบคั้นหัวใจให้เต้นแรงยิ่งกว่ายามปกติ

"เธอ! กำลังหัวเราะ…อยู่กับเขา อย่างนั้นเหรอ" ยูโรกัดฟันกรอดพร้อมกำมือแน่น เขายืนนิ่งอยู่สักพักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจแรงเหมือนพยายามข่มทุกความรู้สึก บิดกุญแจมอเตอร์ไซค์แล้วขี่ออกไปโดยไม่เหลียวหลัง เหมือนอยากจะตั้งใจเลี่ยงการต้องพบเจอกับเธอเวลานี้

เหตุการณ์ภายในร้าน แยมเพิ่งยกลังกระดาษชิ้นสุดท้ายเรียงขึ้นชั้นเสร็จ ส่วนบรรเจิดเมื่อสินค้าครบตามรายการใบสั่งซื้อ เขาก็เร่งขับรถยนต์กลับบ้านอย่างว่องไว เพราะต้องไปแวะซื้ออย่างอื่นอีกมากมาย

"โอ๊ย~ เกือบจะไม่ทันอยู่แล้ว" เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จนเห็นข้อความยูโรที่ส่งมาตั้งแต่สิบนาทีก่อน

[ฉันยืนรออยู่ตรงหน้าร้านเธอนะ]

หัวใจเธอหล่นวูบอย่างกะทันหัน สองขาเรียวเล็กรีบวิ่งออกไปตรงบริเวณหน้าร้าน แต่ถนนเส้นนี้กลับโล่งและว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของมอเตอร์ไซค์สีดำคันใหญ่ที่คุ้นตาเลย

"ยูโร~ ไปไหนของเขากันล่ะเนี่ย คงไม่ได้โกรธตอนที่เห็นบรรเจิดมาซื้อของหรอกนะ ชอบขี้หึงซะด้วยสิ! น่าเป็นห่วงชะมัดเลย!" เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย

แต่เธอยังเลือกเดินเข้าห้องเอกสารเพื่อหยิบกระเป๋าสะพาย รีบออกคำสั่งลูกน้องให้กลับบ้านและล็อกประตูร้าน ส่วนแยมก็เตรียมตัวตรงดิ่งไปตึกสำนักงานของเขาทันที

*อาคารสองชั้นสุดหรู*

ยืนกดกริ่งหน้าประตูบานใหญ่อยู่สักพัก ยอดก็เดินมาเปิดให้พร้อมพาเข้าไปนั่งรออยู่ตรงโซฟา แต่ที่น่าตกตะลึงกว่าเพราะภายในห้องรับแขกแห่งนี้ ได้พบกับแพนด้าพนักงานบัญชีตัวน้อยของร้านตนเข้าน่ะสิ

"มันเลยเวลาเลิกงานตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะ ทำไมหนูยังไม่กลับบ้านอีก มาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอจ๊ะ" แยมเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย พร้อมเหลือบมองยอดที่กำลังยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ ซึ่งพฤติกรรมทั้งคู่คล้ายจะมีพิรุธกันอยู่ไม่น้อย

"เอ่อ~ คือว่า.." แพนด้าเริ่มมีอาการนั่งเลิ่กลั่กอยู่ไม่เป็นสุข

"ผมเป็นแฟนกับน้องเขาน่ะเจ๊!" ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง เขายืดอกและสูดลมหายใจเข้าลึกหลังจากเงียบอยู่นาน

"หา! ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" แยมตะโกนถามอย่างตื่นตระหนก

"ตอนเฮียยูโรเข้าโรงพยาบาลค่ะ!" แพนด้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนแยมต้องนั่งประมวลผลนึกย้อนความหลัง เมื่อข้อสงสัยกระจ่างจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ ถึงอยากจะร่วมยินดีแต่แพนด้าก็ยังเด็กเกินไปอีก

"พวกเรา!! ยังไม่ได้มีอะไรเกินเลย อย่างที่เจ๊คิดหรอกนะครับ เจ๊อย่าเข้าใจพวกเราผิดนะครับ" ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน แสดงท่าทางยกสองมือพนมไหว้ขอร้องกันเสียอย่างนั้น

"ถ้ายังคบกันอยู่ภายใต้ขอบเขตก็ดีแล้ว เพราะน้องยังเรียนไม่ทันจบเลยนะ หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันจะยุ่งยากเอาได้น่ะ" แยมรีบกล่าวอธิบาย เพียงแค่ไม่อยากให้ยอดต้องรู้สึกด้อยค่า ว่าตนอาจจะไม่คู่ควรกับแพนด้าเข้า เธอกลัวการผิดใจกับลูกน้องคนสนิทของยูโรด้วยเช่นกัน

"ขอแค่เจ๊ไม่ห้ามพวกเราคบหากันก็พอแล้วแหละครับ ตามหาเฮียอยู่หรือเปล่าครับ เหมือนบอกว่าจะไปร้านคาราโอเกะนะ" ยอดกล่าวคำตอบที่แยมอยากรู้ทันที

"ขอบคุณมาก อย่าลืมไปส่งแพนด้าด้วยนะ อีกอย่างตอนนี้มันดึกแล้วด้วย ค่อนข้างจะอันตรายมากน่ะ" แยมรีบบอกลาพร้อมเปิดประตูมุ่งหน้าไปร้านคาราโอเกะทันที

"พี่ยอดคิดว่าเจ๊แยมจะตีหัวเฮียยูโรไหม" แพนด้ามองตามแผ่นหลังของแยมที่ไม่สนใจพวกเขาอีกเลย ท่าทางลุกลี้ลุกลนของเธอทำให้แพนด้าต้องเอ่ยถาม

 

"จริงด้วยว่ะ! สองขาโหดคงไม่พังร้านคาราโอเกะหรอกนะ" ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย พร้อมยกฝ่ามือหนาลูบใบหน้าตนเองทันที เพราะเหมือนจะรู้ตัวว่าเผลอสร้างเรื่องใหญ่แล้ว

"เอ้า! พวกเราไปสังเกตการณ์หน่อยไหม อย่างน้อยถ้ามีคนบาดเจ็บจะได้ส่งโรงพยาบาลทันเวลา" แพนด้าเสนอความคิดเห็นออกมา เพราะกลัวว่าสถานการณ์จะเลวร้ายอย่างที่นึกถึงจริงๆ

"พวกเราตามไปกันเถอะ! หากเกิดเรื่องขึ้นจะได้ระงับเหตุทัน!" ยอดกล่าวพร้อมแสดงสีหน้าจริงจัง กลัวเจ้านายตนจะได้รับบาดเจ็บกลับไปนอนโรงพยาบาลอีก

"โอเคค่ะ! หากมันไม่มีอะไรพวกเราค่อยกลับบ้านกัน!" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กลัวเจ้านายตนไปพังร้านคาราโอเกะเข้าจริงๆ