2.ไล่ตามจีบสาว

*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

ดวงตากลมโตจ้องสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย เธอตรวจสอบความเรียบร้อยของพนักงานตัวเอง รอยยิ้มหวานแสดงบนใบหน้าสวยอย่างพึงพอใจ

"แพนด้าเก่งมากเลย ไม่เสียแรงที่เจ๊แยมเคี่ยวเข็ญมาเองกับมือ~" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง ชื่นชมพนักงานตัวน้อยราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แม้แพนด้าเองจะตามอารมณ์เจ้านายคนสวยไม่ทัน แต่ก็ยังคงเลือกถามสิ่งที่คิดวกวนอยู่

"หนูยังไม่ค่อยมั่นใจตรงจุดนี้สักเท่าไหร่ เจ๊แยมช่วยอธิบายหน่อยนะคะ" แพนด้าสาวน้อยมัธยมปลายยกนิ้วจิ้มช่องยอดรวม เธออยากมีรายได้ระหว่างเรียนจึงขอเจ๊แยมทำงานด้านบัญชี เนื่องจากเธอเรียนสายศิลป์คำนวณมา นับว่าเป็นเด็กมีความฉลาดอยู่บ้าง เจ้าของร้านใหญ่อย่างแยมมีหรือจะไม่รับเอาไว้

"ต้องเอาช่องนี้บวกกับช่องนี้ก่อนค่ะ ลองเอาไปแก้อีกรอบค่อยมาส่งเจ๊นะ เสร็จงานก็กลับบ้านได้เลย เวลาใกล้จะมืดค่ำแล้วมันอันตราย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง เนื่องจากแพนด้าเป็นผู้หญิงสู้คนก็ไม่เก่งแต่เรื่องขี้อายกลับเป็นที่หนึ่ง

"ขอบคุณมากนะคะ เจ๊แยมคนสวย~" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมยกมือไหว้ เธอวิ่งหอบสมุดบัญชีเล่มใหญ่เข้าห้องทำเอกสารทันที

"เธอ..มีแฟนแล้วหรือยัง" ชายหนุ่มผมยาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้คนสวย จนเธอสัมผัสไอร้อนจากลมหายใจบนหน้าผากตนเอง

"นายเป็นใครอีกเนี่ย!!! อย่าคิดจะมาทำตัวรุ่มร่ามกับฉันนะ เดี๋ยวได้หัวแตกแบบไอ้แก่เมื่อตอนบ่ายเอา!!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขยับเก้าอี้สำนักงานถอยหนีเว้นระยะห่าง เพราะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใดกันแน่

"ถ้ากลัว~ ฉันจะมาจีบเธอทำไมล่ะ ยัยโหด!!! แค่อยากทำความรู้จักกันสักหน่อยเอง อย่าใจแคบได้ไหมเนี่ย" ชายหนุ่มผมยาวริมฝีปากแดงระเรื่อกล่าว ลักษณะท่าทางและใบหน้าเขานั้น มันช่างคล้ายใครบางคนภายในอดีต จังหวะหัวใจคนสวยกลับเต้นแรงจนต้องรู้สึกหงุดหงิด

"เธอหน้าแดงมากเลยนะ ตากแดดนานจนไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย ไปหาหมอกันไหม เดี๋ยวอาสาพาไปเอง ตอนนี้ยังพอว่างอยู่น่ะ" ชายหนุ่มผมยาวกล่าวถามอย่างตกใจ เตรียมจะยกฝ่ามือหนาอังหน้าผาก เพื่อตรวจระดับความร้อนภายในร่างกาย แต่เธอกลับถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกล่าวเชิงตำหนิยูโร

"ฉันแค่ร้อนเฉยๆ นายอย่ามาทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย!!! ทุกคนเตรียมกลับบ้านไปพักผ่อนกันได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องขนย้ายสินค้าที่มาส่งอีกนะ" แยมกล่าวตอบเขาและหันใบหน้าไปบอกลูกน้องอีกสิบชีวิต

"ครับ/ค่ะ เจ๊แยม!!!" ลูกน้องทุกคนทยอยตอบกลับพร้อมยิ้มกว้างอย่างดีใจ

"เธอชื่อแยมเหรอ~ นิสัยไม่เลวเลยจริงๆ ส่วนเราชื่อยูโรนะ เลิกงานแล้วไปกินมื้อค่ำกันไหม" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงทะเล้น

"ไม่เอาขี้เกียจเดินทาง!!! นายไม่กลัวเป็นขี้ปากชาวบ้านเหรอ ผู้หญิงในอำเภอนี้มีไม่น้อย จะมาตามจีบคนมีฉายาเป็นเมียน้อยผัวป้าตัวเองทำไม โรคจิตหรือเปล่าเนี่ยไอ้บ้า!!!" แยมตวาดเสียงดังลั่นพร้อมเดินหนีเขา แต่ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านสักนิด เขายังคงเดินตามตอแยไม่เลิก

"เดี๋ยวเราสั่งให้ลูกน้องมาส่งก็ได้นะ เธออยากกินอะไรเป็นพิเศษล่ะ จะเป็นหมูเห็ดเป็ดไก่หรือเนื้อ เดี๋ยวมื้อนี้เราเลี้ยงเธอเอง สำคัญสุดเรื่องนินทาของชาวบ้าน เราย่อมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะปกติก็ชื่อเสียงไม่ค่อยดีสักเท่าไร" ยูโรกล่าวพร้อมผายมือออกกว้างราวกับไม่แยแสใครเลย

"กะเพราเนื้อไข่ดาวไม่สุกสองใบ!!! ขนมปังสังขยาใบเตยและน้ำเต้าหู้เพิ่มหวานใส่เครื่องด้วย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ พร้อมหยิบเบียร์กระป๋องมาเปิดกระดกดื่ม จังหวะนึกได้ว่ามีบุคคลอื่นอยู่ด้วย เธอจึงโยนอีกกระป๋องให้แก่เขาเป็นมารยาท

"นึกว่าจะไม่ชวนซะแล้ว~ ปกติเธอดื่มทุกวันเลยเหรอ" ยูโรกล่าวถามอย่างสงสัย

"ดื่มแค่ช่วงเวลาอารมณ์ไม่ดีเท่านั้น อย่างที่นายเห็นแหละ ฉันเป็นคนค่อนข้างนิสัยเสียจึงไร้เพื่อนคบ แต่ละวันทำงานไม่มีเวลามานั่งสนใจเรื่องความรัก เพราะไม่รู้ว่าจะดูแลคนอื่นอย่างไร สำคัญสุดฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว นายไม่ต้องเสียเวลามาตามจีบฉันหรอกนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"จากนี้ไป~ เธอคงไม่มีโอกาสได้คิดถึงคนอื่นหรอกนะ หึ!!!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แสดงเหมือนอยากจริงจังความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามากเหลือเกิน

"ช่างเถอะ!!! นายนั่งรอบนโซฟาแทนแล้วกันนะ ฉันต้องดูสมุดบัญชีอีก ถ้าร้อนก็เดินเข้าห้องเอกสารมาได้ตลอดนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่รู้สึกอยากป้องกันคนแบบเขาสักเท่าไร เหมือนนิสัยเขาเป็นคนเถรตรงคงไม่คิดทำอะไรหรอก ซึ่งภายใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานมีปืนพกแบบสั้นอยู่กระบอกหนึ่ง หากเกิดเรื่องเลวร้ายคงไม่ใช่เรื่องยากที่จะจัดการเขา

นั่งไล่ตรวจงานฝีมือลูกน้องตัวจิ๋วทำค้างเอาไว้ ต้องเผยอรอยยิ้มหวานออกมา เพราะแพนด้าเป็นเด็กดีอยู่เสมอ ไม่ว่าจะสอนอะไรล้วนออกมายอดเยี่ยมตลอด แม้กระทั่งจดบันทึกผ่านโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เธอก็ไร้ข้อผิดพลาดจนน่าให้ค่าขนมเพิ่ม

"มีความสุขอะไรขนาดนั้นเหรอ" ยูโรกล่าวถามพร้อมหิ้วถุงใส่อาหารมาด้วย

"ลูกน้องทำงานเก่ง คนเป็นเจ้านายย่อมมีความสุขน่ะสิ~" แยมกล่าวพร้อมหลับตาพริ้มเพรา เอนหลังชิดผนังเก้าอี้สำนักงาน นั่งพักผ่อนได้เพียงชั่วขณะ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเขา

"มากินเถอะ อาหารยังร้อนอยู่เลยนะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ ราวกับเขามีความสุขอยู่เสียอย่างนั้น

"นายยังไม่มีแฟน หรือไม่มีเด็กสาวร้านคาราโอเกะเหรอ ส่วนใหญ่คนภายในอำเภอชอบไปร้านนั้นอยู่บ่อยๆ มาเสียเวลากินข้าวกับฉันมันคุ้มค่าเหรอ" แยมกล่าวถามอย่างสงสัย เธอเอียงคอมองพร้อมยกยิ้ม แววตาเยิ้มฉ่ำคล้ายจะมึนเมาเล็กน้อย

"คุ้มค่าสิ!!! เราเป็นคนมองคนไม่ค่อยพลาดหรอกนะ เธอต่างหากจะไม่อายใครเหรอ ที่มีหนุ่มเก็บเงินกู้มาตามตอแย" ยูโรกล่าวถามพร้อมเอื้อมฝ่ามือหนาดึงให้ไปนั่งบนโซฟาเพื่อรับประทานอาหาร

"นายเห็นว่าฉัน!!! เป็นผู้สนใจคำพูดคนอื่นขนาดนั้นเหรอ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อืม..ก็ไม่ใช่~" ยูโรตอบกลับทันควัน

พวกเรานั่งรับประทานอาหารจนหมด แยมกำลังเก็บขยะทิ้งและตั้งใจไล่เขากลับ แต่ต้องเงยดวงหน้าหวานสบสายตาอีกฝ่ายแทน

"พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันไหม" ยูโรกล่าวถามออกมาราวกับไม่คิดอ้อมค้อมเลย

"ฉันมีธุระน่ะสิ!!! วันอื่นแทนแล้วกันนะ ตอนนี้ดึกแล้วด้วย คิดว่านายควรกลับบ้านแล้ว" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมยิ้มแย้ม

"ได้!!! ไว้เจอกันใหม่นะ" ยูโรกล่าวพร้อมโบกมืออำลา ส่วนแยมหิ้วถุงขยะจะมาทิ้งลงถังหน้าประตู เห็นลูกน้องสองคนนั่งตบยุงอยู่บนรถซาเล้ง

"ทำไมนายไม่ให้ลูกน้องเข้ามาล่ะ ยุงกัดขนาดนั้นแล้ว เดี๋ยวเป็นไข้เลือดออกจะแย่เอานะ" แยมกล่าวอย่างเป็นห่วง

"กลัวพวกมันจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ถึงไม่ให้เข้ามาภายในร้านน่ะ ไอ้พวกนี้หนังมันหนากันอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นกังวลหรอก" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"เจ๊คนสวยของพวกเรา~ มีนิสัยน่ารักจังเลย ขอบคุณมากนะครับ" ใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

"กลับกันได้แล้วไอ้ใหญ่!!! ไอ้ยอดมึงออกรถเร็ว!!!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ผลักดันร่างกายลูกน้องให้ขึ้นรถซาเล้งทันที

"กลับกันดีๆ ไม่ต้องรีบขับมากหรอกนะ มันมืดแล้ว ถนนเส้นนี้ไฟไม่ค่อยสว่างสักเท่าไร" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะรู้ดีว่ายูโรกำลังกลบเกลื่อนความเขินอายต่อลูกน้อง

*อาคารสองชั้นสุดหรู*

"ผมสงสัยครับ ทำไมเฮียไม่ยอมให้เอารถยนต์ไปรับล่ะ นั่งสบายแถมไม่ต้องตากยุงด้วย" ยอดกล่าวถามด้วยความสงสัย

"อย่าโง่นักเลย!!! เฮียตั้งใจพิสูจน์รักแท้ เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ เกิดยังถามมากคงโดนไล่ออกแน่นอน!!!" ใหญ่กล่าวสวนทันควันราวกับรู้ใจลูกพี่ตนเองเป็นอย่างดี

"พวกมึงช่วยหาคนไปสืบมาสิ!!!! รายละเอียดข้อมูลทั้งหมดของแยมเจ้าของร้านชำน่ะ เออพรุ่งนี้กูมีธุระต้องกลับบ้านด่วน!!! ทั้งคู่อย่าลืมไล่เก็บดอกเบี้ยและหนี้แทนด้วยนะ" ยูโรกล่าวบอกลูกน้องด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม หลังสั่งงานจบจึงเดินไปอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอนทันที

ครั้นจะหลับตาพริ้มกลับเห็นใบหน้าของแยมปรากฏ เขาจึงอมยิ้มราวกับมีความสุข เนื่องจากที่ผ่านมาเขาได้ปิดตายหัวใจตนเอง นานนับหลายปีแค่เพียงมีแผลลึกซึ้งสลักตราตรึงไม่จางหายอยู่