3.ทวงหนี้(รัก)

*เมืองเหลามาจะฟัง*

แสงแดดอันร้อนแรงยามบ่ายคล้อย กำลังสาดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ทุกแห่งหน ซึ่งบนพื้นริมถนนลาดยางต่างมีลวดลายอันสวยงาม และเริ่มจะซีดจางด้วยกาลเวลา กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นหอมของกล้วยแขกทอดจากร้านคุณยายข้างบ้าน เป็นการคลุกเคล้าบรรยากาศสมัยวัยเยาว์ชวนน่าคะนึงหา

บริเวณตรงหน้าบ้านไม้สองชั้นซึ่งมีสีฟ้า แต่ทว่าตัวบ้านกลับซีดจางและลอกออกตามอายุขัยของมัน รั้วเหล็กยังเป็นโครงสร้างแบบเดิมแต่ขึ้นสนิมอยู่ไม่น้อย สวนเล็กๆ มีต้นมะม่วงที่แม่เธอเคยปลูก มันยังยืนต้นอย่างโดดเดี่ยวคล้ายเธอในเวลานี้

แยมยกแขนเพื่อเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผาก ด้วยสาเหตุอากาศร้อนระอุเป็นพิเศษ เธอกำลังใส่ปุ๋ยต้นไม้หน้าบ้านหลังเก่าอยู่ เพราะได้ว่าจ้างคนงานให้มาซ่อมแซม ซึ่งเคยอาศัยตั้งแต่สมัยลืมตาดูโลกใบนี้ และมีเหตุการณ์ย้ายออกกะทันหันช่วงนั้น จึงไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานหลายปี ทำให้โครงสร้างผุพังมากพอสมควร

"เจ๊แยมครับ!!! หลังคาต้องปูใหม่นะครับ ผมปีนไปตรวจสอบสภาพการใช้งานแล้ว หากไม่เปลี่ยนน่าจะอยู่ได้ไม่ถึงเดือนน่ะ ซึ่งมันรั่วหลายแผ่นอีกด้วยครับ" หัวหน้าคนงานบอกอย่างละเอียด

"เปลี่ยนเลยจ้า~ ถ้ามีตรงไหนเหมือนจะไม่รอดแจ้งได้ตลอดเลยนะ" แยมถอดถุงมือผ้าออกพร้อมแหงนใบหน้ามาพูดคุย ซึ่งเธอกำลังนั่งยองและวางพลั่วพรวนดินทิ้ง

"ได้เลยครับ!!!" หัวหน้าคนงานกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง เมื่อเจอลูกค้าน่ารักไม่โวยวายแบบแยม เขาเดินจากไปเพียงแค่ไม่นานรถขายไอศกรีมขับผ่านมาบริเวณรั้วหน้าบ้าน เธอจึงวิ่งโร่ออกไปโบกมือเรียกทันที

"เอารสทุเรียนหนึ่งไม้ค่ะ และขอรสอื่นคละกันอีกสิบแท่งด้วยนะคะ!!!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใส ตั้งใจเลี้ยงพวกคนงานภายในบ้านที่ขยันขันแข็ง

จังหวะกำลังยืนจ่ายตังค์ให้คนขายอยู่นั้นเอง ดวงตาคู่สวยกลับมองเห็นชายร่างสูงโปร่ง เขาพึ่งจะปิดประตูรถยนต์คันสุดหรู สวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ กางเกงยีนสีน้ำเงินพร้อมแว่นกันแดด ความหล่อเหลาทำให้เธอไล่สายตามองไม่ห่าง และกำลังตรงมาซื้อไอศกรีมด้วยเช่นกัน

"ผมเอารวมมิตรแท่งหนึ่งครับ!!!" ยูโรตะโกนบอกพร้อมก้าวขายาวมาแต่ไกลโพ้นจนหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ

"นี่นายแอบสะกดรอยตามฉันมาเหรอ!!!" แยมกล่าวถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะเธอไม่คาดคิดเลยว่าจะพบเขาที่อำเภอแห่งนี้ได้

"เธอเป็นใครกัน" ยูโรกล่าวถามพร้อมเลิกคิ้วสูงมองอย่างไม่เข้าใจ คงเป็นเพราะหมวกผ้าคลุมใบหน้าสวยเอาไว้ จึงเห็นได้แค่เพียงดวงตาหนึ่งคู่ของเธอเท่านั้น

"ฉันเอง!!!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมถอดหมวกออกมาถือเอาไว้

"เฮ้ย!!! เธอนั่นแหละ มาได้อย่างไรกันเนี่ย" ยูโรกล่าวถามด้วยน้ำเสียงตกตะลึง

"มาซ่อมแซมบ้านเก่า คงไม่คิดว่าฉันจะเป็นยัยโรคจิต ถึงขั้นแอบตามนายมาหรอกนะ" แยมกล่าวพร้อมปรายหางตามองบ้านตนเอง เสียงโทรศัพท์ของยูโรกลับดังขึ้น เขาจึงกดรับสายอย่างกะทันหัน

"หืม~" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงยานคาง ยกฝ่ามือหนาลูบบริเวณคางพลางใช้ความคิด

สายตาอันคมกริบเริ่มฉายแววแฝงไปด้วยความลึกซึ้งอะไรสักอย่าง จนแยมเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นเพราะหัวใจเต้นหวิว คล้ายว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น

"จะยืนจ้องอีกนานไหม ตรงนี้แดดร้อนจะตาย ฉันขอตัวไปก่อนนะ" แยมกล่าวเสียงดังลั่นกลบเกลื่อนความรู้สึกตน เธอเตรียมจะวิ่งพรวดพราดเข้าบ้าน เพื่อหลบแสงจากดวงอาทิตย์

เธอโน้มลำตัวนั่งลงบริเวณโคนต้นมะม่วง พร้อมแกะซองหวังจะรับประทานไอศกรีม จังหวะนั้นเองยูโรกลับเดินเร็วเข้ามาใกล้ เขานั่งลงยื่นฝ่ามือหนาแบออกตรงหน้า ทำให้แยมนึกสงสัยกับการแสดงท่าทางของเขา

"คราวนี้!!! ฉันไม่ได้จะจีบเธอแล้ว แต่จะมาทวงหนี้ที่เคยติดค้างเอาไว้!!!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแสดงหน้าตาขึงขัง ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนจากแรกเริ่มเลย

"จะบ้าเหรอ!!! ฉันไปกู้ยืมนายตอนไหนกัน" แยมแผดเสียงแหลมอย่างไม่สบอารมณ์

"พรุ่งนี้จะเริ่มเก็บดอกเบี้ยแล้วนะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เขาเตรียมจะเดินหนีออกจากรั้วประตูบ้าน เหลือทิ้งไว้เพียงแค่คำถามภายในสมองของแยมมากมาย จนเธอเองต้องนั่งรู้สึกสับสน

"ยังชอบกินรสทุเรียนเหมือนเดิมเลยนะ" ยูโรตะโกนบอกพร้อมเปิดประตูรถยนต์สุดหรู ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับออกไปเปรียบเสมือนพายุลูกหนึ่งพัดผ่านเลยก็ว่าได้

"ฉันไปเผลอติดหนี้ไอ้หมอนั่น!!! ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ" แยมกล่าวงึมงำและหลุดออกจากห้วงภวังค์ความคิด เพราะหัวหน้าคนงานวิ่งมาชวนคุยเรื่องการซ่อมแซมส่วนอื่นเพิ่มเติม

ช่วงเวลาตอนเย็น ขณะขับรถยนต์จะกลับบ้านอีกอำเภอ เกิดเหตุไม่คาดคิดน้ำมันดันหมดกลางทาง เนื่องจากก่อนหน้าได้นำรถยนต์ใช้เดินทางไปซื้อวัสดุก่อสร้าง และลืมแวะเติมที่ปั๊มจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้

สองมือเล็กคว้าโทรศัพท์มากดเบอร์หาลูกน้อง แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเลย เพราะไม่มีใครว่างรับสายสักคน ดวงหน้าสวยนอนหมอบคาพวงมาลัยเอียงคอมองท้องฟ้าอันมืดครึ้ม ฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างกับตั้งใจซ้ำเติมกันเสียอย่างนั้น

ความรู้สึกสิ้นหวังนี้ทำให้แยมหลับตาพริ้ม แต่ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกด้านข้าง หลังจากเพ่งมองอยู่นานเห็นเขายืนถือร่มสีดำคันใหญ่ ใช่แล้ว..เป็นยูโร สองมือเล็กเปิดประตูพร้อมแสดงหน้าตาบึ้งตึง

"คิดว่าทั้งชีวิตนี้!!! เธอคงใช้หนี้คนอย่างฉันไม่หมดหรอก หึ~" ยูโรกระแทกเสียงใส่พร้อมดึงแขนเรียวเล็กเข้าหาตน ใบหน้ากลมซบแผงอกแกร่งของเขา จนหัวใจดวงน้อยเต้นแรงผิดจังหวะ ตัวสั่นเครือราวกับอ่อนแอขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เพียงแค่ตลอดทางขากลับ เธอเอาแต่คิดทบทวนจนสมองแทบจะแตก เหตุใดคำพูดวันนี้ของเขาเหมือนฉันติดค้างเอาไว้มาก คล้ายผูกใจเจ็บกันมาหลายปี

สุดท้ายคิดถึงเด็กชายหุ่นยักษ์คนหนึ่ง เธอจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า.. ฐานะทางบ้านร่ำรวยมหาศาล เป็นหัวโจกเด็กเกเรหลังห้อง ไม่เพียงชอบแกล้งดึงผมเปียเธอบ่อยๆ แต่ใครก็รังแกเธอไม่ได้เพราะเขาเหมือนโล่กำบังอันแข็งแกร่ง

อยู่มาวันหนึ่งเขามาสารภาพรักพร้อมไอศกรีมรสรวมมิตร ซึ่งพวกเรากลายเป็นคู่รักที่ใครต้องรู้สึกอิจฉา เพราะเขาตามใจเธอมากและเชื่อฟังเป็นที่หนึ่ง ผลการเรียนก็ดีขึ้นไม่น้อยจนครอบครัวเขาเอ็นดูเธอ

และความรู้สึกทั้งหมดกลับพังทลายลง คำสัญญาที่เคยให้เอาไว้ ยังไม่ได้คืนให้แก่เขาเลยด้วยซ้ำ เพราะย้ายบ้านกะทันหันไปโดยไม่ร่ำลาอีกฝ่าย และยังมีเหตุผลคับข้องใจต่อกันอีกเพียบ จนความสัมพันธ์ระหว่างเราจบลงไม่ดี

"ขอโทษเรื่องอดีตครั้งนั้นด้วยนะ ฉันไม่ได้.." แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอมือสั่นเล็กน้อย เธอหยุดก่อนจะหลุบตาลงเมื่อโดนเขาพูดแทรก

"ไม่อยากฟัง!!! ขึ้นรถได้แล้ว!!!" ยูโรตะคอกเสียงดังแข่งกับสายฝน แยมตื่นตระหนกจนเดินเร็วตามเขา และพวกเรากลับเงียบสงบไร้การสนทนา ราวกับมีก้อนหินทับกลางอกพวกเราทั้งสองคน

สายตาอันคมกริบมองถนนเบื้องหน้า ถึงแม้ว่าจะขับรถยนต์อยู่ แต่แอบเหล่มองสาวสวยด้านข้างตนอยู่เป็นระยะ ส่วนตัวเขาดักรอเธอบนถนนเส้นนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว เพียงแค่กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีอีก

ความรู้สึกสมัยวัยเยาว์ทำให้หัวใจของเขา รู้จักเกิดความกลัวจะต้องแยกจากเธอไปอีก สิ่งเดียวที่ทำได้คงต้องคอยเฝ้ามองและอยู่ตรงนี้เพื่อปกป้องเธอเหมือนเดิม แม้ว่าปากกับการกระทำทุกอย่างจะสวนทางกัน

หลังจากส่งแยมเข้าร้านชำพร้อมให้ร่มหนึ่งคัน ยูโรกลับถอนหายใจแรงราวกับลดความเกร็งทิ้งไปหมดสิ้น เธอยืนส่งอยู่ตรงหน้าร้านคล้ายว่ามีเรื่องอยากจะพูดคุย แต่เหมือนไม่กล้าเอ่ยสักประโยค คงเป็นเพราะก่อนหน้าตะคอกเธอเอาไว้

"กลับมาได้ก็ดีแล้ว หายไปตั้งนานหลายปี!!! นึกว่าเธอจะไปนอนตายที่ไหนซะอีก เฮ้อ~" ยูโรกล่าวออกมาอย่างกับระบายความในใจอันคลุกรุ่น พร้อมทั้งจับพวงมาลัยรถยนต์แน่นถนัด เหยียบคันเร่งขับหนีหายออกไปทันที

(*หมายเหตุคำว่า.."เหลามา" : เป็นศัพท์ภาษาวัยรุ่นกล่าวถึงประมาณว่า.. พูดมาเถอะ!!! หรือเล่ามาเถอะนะ!!!)