เข้าสู่ระบบแชร์
28.ความจริง..เสียงดังสุด
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-10 23:30:51*บ้านยูโรอำเภอเหลามาจะฟัง*
หลังพิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้น คู่บ่าวสาวกลับไปอาศัยอยู่บ้านของยูโรทันที ดีนาร์และเปโซต่างนำสินสอดมากมายประโคมให้แยม ราวกับภาคภูมิใจที่ทั้งสองคนลงเอยด้วยดี จังหวะดีนาร์ปลอบโยนแยมเรื่องเพลิงไหม้ร้านค้า เปโซจึงเรียกยูโรไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทำให้แยมแอบเป็นกังวลตาม เพราะไม่รู้ว่ามีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า "แยมลูก.. หนูอย่าได้เครียดไปเลยนะ ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น หนูแค่จำไว้ว่า..พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน ซึ่งจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายและยังคอยสนับสนุนหนูกับยูโรเสมอนะ" ดีนาร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอยิ้มหวานอย่างอบอุ่น ก่อนจะเอื้อมฝ่ามือลูบละไล้ศีรษะลูกสะใภ้แผ่วเบา "ขอบคุณ..คุณแม่กับคุณพ่อที่มอบความรักและความเมตตา ให้แก่หนูมาโดยตลอดนะคะ หนูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโชคดีได้มากขนาดนี้.." แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอน้ำตาคลอเบ้าอย่างซาบซึ้ง ให้กับความรู้สึกที่ครอบครัวฝ่ายชายดีต่อเธอถมเถ จนไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถ.. ประพฤติตัวให้ดีพอและตอบแทน ให้เหมาะสมกับความเอ็นดูและการเอาใจใส่จากพวกเขาได้มากแค่ไหน "พ่อกับแม่ไม่ได้คาดหวังอะไรนะ ขอแค่พวกหนูมีความสุข ใช้ชีวิตโดยไร้ความทุกข์ใจ มีหลานน่ารักให้พ่อแม่เลี้ยงก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ความจริงใจหรือตอบแทนอะไรทั้งสิ้น!" ประโยคของหญิงวัยกลางคน ทำให้แยมต้องรีบโผโอบกอดดีนาร์จนแน่น น้ำตาไหลพรากราวกับสุขใจมากกว่าเดิม คล้ายว่าท่านจะล่วงรู้สิ่งที่อยู่ภายในใจแยมมาโดยตลอด "หนูสัญญาจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังค่ะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ยกฝ่ามือเล็กปาดเช็ดคราบน้ำตาจากสองแก้มป่อง "คุณแม่!! รังแกภรรยาผมทำไมครับ?" ยูโรวิ่งเข้ามาใกล้แยมพร้อมกอดเธอแน่น "ไม่ใช่! ฉันแค่ดีใจจนร้องไห้เฉยๆ ขอโทษแม่เดี๋ยวนี้เลยนะคุณ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "แม่จะรังแกลูกสะใภ้ที่เลือกมาเองกับมือทำไม?" "ใครจะไปรู้ล่ะครับ จู่ๆ เธอก็ร้องไห้ฟูมฟายน่ะ ถ้าคุณแม่ไม่ได้เป็นคนดุ เธอจะเป็นสภาพนี้ได้อย่างไรกัน เมื่อกี้ยังเห็นคุยกันปกติอยู่เลย" "แม่แค่บอกว่า.. ไม่ได้คาดหวังสิ่งใดจากตัวแยม ขอให้ทั้งสองประคองรักกันอย่างมีความสุขเท่านั้นเอง แม่จะไปดุเธอตอนไหนเล่า!" "อ้าว! ผมขอโทษครับแม่ที่เสียงดัง" "รักเมียจนออกนอกหน้ามาก~ เป็นลูกชายของใครกันนะ เออยูโรอย่าลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้นี้นะ" เปโซเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เขาสบสายตาลูกชายอย่างจริงจัง "ครับ! ถ้าอย่างนั้น.. ผมขอตัวไปทำธุระกับแยมให้เสร็จก่อนแล้วกันนะครับ พวกผมจะรีบกลับมาให้ทันก่อนมื้ออาหารค่ำ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาจูงมือแยมไปขึ้นรถยนต์ก่อนจะเคลื่อนตัวออก ระหว่างทางยูโรได้อธิบายสถานการณ์ และสิ่งที่เขากำลังจะทำให้แยมได้รับฟัง เธอจึงเข้าใจเหตุผลที่พ่อกับลูกชายแสดงสีหน้าเคร่งเครียดกัน *อำเภออย่ามาซุย* แสงไฟนีออนสีแดงในร้านคาราโอเกะสั่นไหว ราวกับหัวใจของใครบางคนกำลังจะพังทลาย เสียงเพลงจากห้องข้างๆ ดังกลบทุกอย่าง แต่ภายในห้อง Vip นี้.. ความเงียบกลับกดทับจนหายใจได้ไม่ทั่วท้อง เรไรนั่งดวงตาหลบต่ำอยู่ตรงปลายโซฟาหนัง สองมือกำชายกระโปรงแน่น ราวกับรู้สึกเกร็งไปหมดทุกวินาที เธอไม่ได้อยากอยู่ภายในห้องเลยด้วยซ้ำ และช่วงเย็นนี้…ไม่ใช่ความจริงที่เธออยากพูด ประตูถูกเปิดกระแทกเสียงดัง ยูโรก้าวเท้ายาวเข้าห้อง สีหน้าแข็งกร้าวดวงตาไร้แววของอดีตเพื่อนร่วมโรงเรียน เขามองตรงไปที่เรไรราวกับตั้งใจมาหาเธอ "ตอนนี้..ถึงเวลาที่เธอต้องพูดความจริงแล้ว เกี่ยวกับความชั่วที่ไอ้บรรเจิดมันทำมาทั้งหมด!!!" โทนเสียงทุ้มต่ำเค้นคำชัด จนเรไรสะดุ้งโหยงรีบเงยหน้าขึ้นน้ำตาคลอเบ้า "ยูโร…เราไม่อยากยุ่งอีกแล้ว!! เราแค่อยากทำงานหาเงิน แล้วใช้ชีวิตเงียบๆ โดยที่ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น" ยูโรหัวเราะเยาะก่อนจะกล่าวซ้ำอีกรอบ "เงียบ? และใช้ชีวิตโดยไม่รู้สึกผิดอะไรเหรอ!!!" เขาหันไปมองเงาดำตะคุ่มจากอีกคน ที่นั่งเงียบและฟังอยู่ภายในมุมมืดของห้องนี้มานาน.. "มึงกล้าใช้เธอเป็นที่ซ่อนเรื่องสกปรก แล้วคิดว่า..เรื่องมันจะจบเงียบๆ ได้เหรอวะ?" เสียงปรบมือดัง แปะ แปะ จากอีกมุมหนึ่งทันที "โอ้โห! พูดอย่างกับเป็นฮีโร่เลยว่ะ" บรรเจิดลุกขึ้นจากโซฟา ท่าทางเขาสบายใจเกินกว่าจะรู้สึกผิด เสื้อเชิ้ตคลายกระดุมออกจนหลายเม็ด สีหน้าไม่สะทกสะท้าน เขามองเรไรเพียงแค่แวบเดียว ก่อนจะหันไปสบตาคมกับยูโร "มึงยังไม่เลิกยุ่ง..เรื่องของกูอีกเหรอ ยังเป็นไอ้หมาบ้าไม่เปลี่ยนเลยสินะ" เรไรลุกพรวดอย่างเลิ่กลั่ก เอื้อมมือคว้าชายเสื้อเชิ้ตรั้งไว้หวังยับยั้งเขา เพื่อไม่ให้เรื่องราวมันบานปลายยิ่งกว่าเดิม "บรรเจิด เราขอร้อง.." "อย่าเรียกชื่อกู!!!" บรรเจิดตัดเสียงเย็น ก่อนจะสะบัดแขนแกร่งอย่างแรงใส่เธอ "มึงไม่มีสิทธิ์!!!" คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดซ้ำกลางดวงใจเธอ เรไรยืนนิ่งงันราวกับอากาศธาตุ น้ำตาเธอไหลอาบแก้มใสสองข้าง แต่ยังไม่ถอยหนีแม้เพียงสักก้าวเดียว เพราะเธอรักเขา.. ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองเป็นได้แค่หมากตัวหนึ่ง "มึงวางแผนทุกอย่าง ใช้คนรอบตัวเป็นเครื่องมือจนน่าขยะแขยง แล้วมึงยังกล้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้?" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอิดสะเอียน และก้าวเข้าไปใกล้ยืนประจันหน้าแทน บรรเจิดหัวเราะก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดัง "ใช่!!! กูทำทั้งหมดแล้วมันจะยังไงล่ะ? ทำไมมึงตายยากตายเย็นจังวะ ไอ้วันอุบัติเหตุทางรถยนต์มึงไม่น่าฟื้นขึ้นมาเลย หึ!" เรไรหน้าเสียกลับประโยคยอมรับผิดนั้น "บรรเจิด…" "กูชอบและรักแยมมาก กูอยากได้เธอ!!!" เสียงเขาดังลั่นห้อง Vip ยูโรพุ่งเข้าไปหนึ่งก้าวอยากจะซัดหน้าบรรเจิด แต่ต้องฝืนเก็บอารมณ์เพราะแยมเตือนตลอดระหว่างทางมา "มึงมันไอ้คนสารเลว!" "เลวแล้วไง! กูแค่จ้างให้มีรถไปตัดหน้าเท่านั้น แค่หวังให้พ่อแม่เธอกลับบ้านช้า!" บรรเจิดสวนกลับทันที "แต่กูไม่คิดว่า..มันจะตายทั้งคู่จริงน่ะสิ อุบัติเหตุของมึงก็ด้วย กูทำมันทั้งหมดเอง!!!" ขาเรไรอ่อนแรงอย่างกะทันหัน เธอทรุดตัวลงกับพื้น นั่งตัวสั่นพร้อมเสียงสะอื้นขาดเป็นช่วง "นายบอกเราว่า…แค่อยากให้แยมมีคนปลอบ นายบอกว่าถ้าเราไม่ช่วย นายจะไม่มองเราอีก.." บรรเจิดมองเธออย่างรำคาญใจ "แล้วไง..เธอก็ยอมโง่ทำเองไม่ใช่เหรอ?" ปึง!!! ประตูห้องถูกเปิดกระแทกอย่างแรง เพราะคำพูดที่แสนจะร้ายกาจ ทำให้คนด้านนอกอดทนฟังต่อไม่ไหว.. "พอได้แล้ว บรรเจิด!!!" แยมยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงช้ำ สองมือเล็กสั่นเทาและเริ่มหายใจติดขัด แต่เสียงนิ่งและชัดกว่าที่ใครคาด เธอเดินเข้าไปหาพวกเขาโดยไม่ลังเลสักนิดเดียว เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนหน้าบรรเจิดเต็มแรง ทิ้งร่องรอยสีแดงจากง่ามนิ้วเรียวยาวเป็นปื้น "นายไม่เคยชอบเราจริงหรอก นายแค่อยากเอาชนะยูโร อยากได้ของที่เป็นของคนอื่น!!!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น บรรเจิดเช็ดเลือดที่มุมปากตนก่อนจะยิ้มเยาะ "แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะมา?" "ไม่!!! เรามาเพราะอยากรู้ความจริง" แยมส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เธอหันไปมองเรไรที่ตัวซีดตัวสั่น "นายถูกหลอก.. และเราจะไม่ยอมให้เรื่องนี้ ต้องถูกกลบอีกเหมือนหลายปีที่ผ่านมา!!!" ยูโรยืนเคียงข้างแยม วางมือบนไหล่เธอแน่นโดยไม่ต้องพูดอะไร สายตาที่มองบรรเจิดก็ชัดเจนพอแล้ว บรรเจิดหัวเราะโทนเสียงต่ำอย่างติดตลก "ไม่มีหลักฐานสักหน่อย?" แยมเงยหน้าอย่างเชื่องช้า เธอจ้องเขม็งบรรเจิดพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจแทน โชว์คลิปเสียงจากโทรศัพท์ของยูโรที่เริ่มบันทึกตั้งแต่เข้ามาแล้ว "แต่เรามี.. ทั้งพยานและหลักฐานคลิปเสียงนะ" สายตาแยมนิ่งตรงไปทางเรไรอย่างรวดเร็ว "ครั้งนี้… มันจะไม่เงียบเหมือนอดีตอีก!!!" ภายในห้องคาราโอเกะที่เคยมีแต่เสียงเพลง เหลือเพียงความจริงที่ถูกกระชากออกมา พร้อมมิตรภาพในวัยมัธยมปลายแตกสลายจนไม่มีชิ้นดี เสียงไซเรนส่งสัญญาณจากหน้าร้านคาราโอเกะ เรไรและบรรเจิดรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวชั่วขณะหนึ่ง ตำรวจวิ่งกรูเข้ามารวบผู้กระทำผิดทันที
บทล่าสุด
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 39.ฝังใจ
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*แยมนั่งทำตารางบัญชีรายจ่ายประจำเดือน อยู่แถวบริเวณโซฟาตัวยาว สองนิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์บนอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบบพกพา เธอหันมองภายในห้องเพื่อหาคนหยิบของให้ เจอยูโรนั่งตรวจบิลสินค้าอยู่บนโต๊ะเอกสาร"คุณสามี! รบกวนหยิบแฟลชไดรฟ์ในลิ้นชักฝั่งขวาให้หน่อยค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสและรอยยิ้มหวาน"ได้สิ!" เขาตอบกลับทันควัน พร้อมเปิดลิ้นชักหยิบสิ่งของที่ภรรยาต้องการ แต่สายตาคมกริบเหลือบเห็นปืนหนึ่งกระบอก เขาจึงคว้ามาถามเธออย่างสงสัย"ขอบคุณมากนะคะ..." เธอกล่าวยังไม่ทันจบ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา"พกของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ถึงว่า..วันแรกที่เราเจอกันด้วยความบังเอิญ เธอถึงไม่รู้สึกกลัวหรือคิดป้องกันตัวเองเลยสักนิด"เขาเลิกคิ้วรอฟังคำตอบจากเธอ แต่แยมกลับขมวดคิ้วจ้องวัตถุอันตราย ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นและคิดถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ด้วยหัวใจเต้นตุบตับราวกับเป็นประสบการณ์ที่เธอจำได้ไม่เคยลืม#ย้อนอดีต#หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ต่างประเทศ หญิงสาวเลือกตั๋วเที่ยวบินกลับร้านด้วยหัวใจแตกสลายอีกครั้ง เพราะคุณลุงและคุณป้าผู้เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่บนโลก ได้ลาจากด้วยโรคภัยไข้เจ็บเ
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 38.พาน้องสาวไปหาพี่ชาย
#ย้อนกลับไปหนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ..#*ร้านคาราโอเกะ*แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพู กำลังหมุนเลื้อยตามบนผนังร้านคาราโอเกะ คล้ายดั่งเจ้างูยักษ์กับเจ้างูเล็กกำลังเคลื่อนไหว เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังอยู่เป็นระยะ เหมือนน้ำหวานเคลือบคมมีดเอาไว้แยมยืนนิ่งตรงบริเวณมุมหนึ่งของร้าน.. ไม่ใช่ฐานะลูกค้าแต่เป็นฐานะคนเลือกเหยื่อ เธอมองโต๊ะตัวหนึ่งอย่างไม่วางตา ทุกคนไร้ซึ่งความหมายเมื่อผ่านสายตาเธอชายวัยกลางคน สวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเพียงแค่สองเม็ดอย่างผ่อนคลาย พุงยื่นเล็กน้อยตามอายุชายขี้เมา มือหนึ่งถือแก้วเหล้า ส่วนอีกมือโอบเอวผู้หญิงอย่างเคยชิน ดวงตาเขาวาววับไม่ใช่เพราะแสงไฟ แต่เพราะความมั่นใจว่า..ตัวเองยังเหนือกว่าใครบนโลก"ผู้ชายแบบนี้.. ไม่ต้องผลักไสก็พร้อมล้มอยู่แล้ว" แยมกล่าวพึมพำเบาๆส่วนยูโรยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาไม่ได้ห้ามหรือเร่งเธอให้รีบกลับร้าน เขาแค่มองภรรยาของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ภายใต้โหมด..เจ้าหนี้ทวงแค้นโหดแยมเดินไปที่บาร์ก่อนจะนั่งลงอย่างนวยนาด เธอเลือกสั่งน้ำอัดลมธรรมดาไม่ใช่เหล้า เพราะเธอต้องการสติครบทุกวินาทีต่อแผนการ ผู้หญิงร้านคาราโอเกะคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ มีผิวกายขาวจั๊วะและแ
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 37.จะไม่เอาคืนได้จริงเหรอ
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*"พี่ยอด! ช่วยไปส่งของที่ตลาดกับร้านคาราโอเกะหน่อยสิ"แพนด้าเอ่ยขอความช่วยเหลือจากคนรัก หลังจากตรวจสอบสินค้าและทำใบเสร็จเรียบร้อย แต่เพราะลูกน้องฝ่ายขนส่งไม่พอ ทำให้สาวน้อยต้องกุมขมับ"พี่ติดบิลอื่นอยู่น่ะสิ ต้องแวะอีกเจ็ดแห่งเลยด้วย น่าจะไปส่งไม่ทันแน่เลย ทำยังไงดีล่ะ?"ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาแยกร่างไม่ได้จริงๆ ก่อนจะยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้วมองสินค้าสองชุดใหญ่นี้"เดี๋ยวกูไปส่งของกับเมียเอง มึงไปทำหน้าที่ตนเองเถอะ ขับรถอย่ารีบมากเน้นความปลอดภัยด้วย เข้าใจไหม?" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมก่อนจะเดินมาใกล้พร้อมกับแยม"แพนด้าฝากดูแลร้านด้วยนะ เจ๊จะจัดการส่วนนี้แทนเอง" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส"ครับเฮีย! งั้น..ผมไปล่ะ!""ค่ะเจ๊! หนูจะไปตรวจสอบบิลของวันพรุ่งนี้ต่อ""แผนกยกสินค้าจัดการด้วย!" ยูโรกล่าวสั่งทันทีลูกน้องทั้งสองจึงเข้าสู่โหมดทำงานอื่นตามหน้าที่ต่อไป.."คงต้องรับสมัครพนักงานเพิ่มแล้วแหละ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยหลังจากยูโรลงทุนร่วมกัน ลูกค้าก็มีปริมาณมากยิ่งขึ้น เพราะตัวเลือกของสินค้ามีหลากหลาย ทำให้กิจการรุ่งเรืองกว่าเมื่อก่อนเข้
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 36.ยังไม่พออีกเหรอ..
เหมือนว่าจะจบแค่ตรงนี้.. แต่ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับพลิกร่างกายเธอนอนคว่ำแทน คนด้านหลังจับลำแข็งเขื่อนจ่อร่องสวาทอีกครั้ง ก่อนจะสอดใส่เข้าลึกจนสุดลำอวบเด้ง ความจุกเริ่มแผ่ซ่านทั่วเรือนร่างคนด้านหน้า ฝ่ามือเล็กจึงกำผ้าปูที่นอนระบายอารมณ์ "ลึกจัง!" แยมร้องครวญครางจนร่างกายสั่นสะท้าน "หืม..ถึงใจดีไหมครับ คุณภรรยา! ฮึก!" ยูโรโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูเธอทันที ร่างกำยำกระหน่ำแทงท่อนรักถี่ยิบอย่างบ้าคลั่ง ไล่แตะคว้านชนผนังโพรงนุ่มลึก จุกจนต้องปวดหน่วงตรงท้องน้อย ความรุนแรงถาโถมไม่หยุดหย่อน ใบหน้าร่างบางต้องบิดเบี้ยวเสียวกระสันหนักขึ้น คนดิบเถื่อนควงสะโพกกระทุ้งร่องสวาท ราวกับเป็นแม่เหล็กดึงดูดคุณภาพดี ร่องรักคนบอบบางขมิบรัดลำอวบอ้วนทุกครั้งที่โดนกระแทก ฝ่ามือหนาขยับแถวบริเวณเอวคอดกิ่วจับจนแน่นถนัด พร้อมเสียดสีโพรงเนื้อเยื่ออย่างไร้ความปราณี "กรี๊ด! เสียวเกินไปแล้ว!" แยมกล่าวด้วยเสียงกระเส่า "แตกออกมาสิ! ถึงยังไงก็ต้องโดนตอกยันสว่างอยู่ดีแหละ" เขากดเสียงต่ำพร่ำบอกเธอ "อา..ขอพักหน่อย ไม่ได้เหรอ.." เธอทักท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อะไรกัน..ไหนบอกจะชดเชย?" เขากล่าวอย่างเย้ยหยัน ความซาบซ่านแล
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 35.ของขวัญจากสามี
ดวงตากลมโตแอบเหล่มอง เพราะกล่องกระดาษวางอยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว หลังจากเปิดทำให้เธอตะโกนใส่เขาทันที"ไอ้บ้านี่!!!""เธอ..ไม่ชอบมันเหรอ?""ฉันค้นหาสินค้าชิ้นนี้ภายในอินเทอร์เน็ตตั้งนาน..""ทำไมเป็นคนไร้สาระได้ขนาดนี้นะ!!!""พวกเรายังไม่ทันได้เข้าหอกันดีๆ เลยนะแยม!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย เขาก้มหน้ามองพื้นคุกเข่าต่อหน้าเธอทันที"ฉันขอโทษ..อย่าน้อยใจกันสิ! หลายเดือนก่อนพวกเราเจอมรสุมกันนี่นา กว่าจะจัดการทุกอย่างได้ลงตัว ทำให้ล่วงเลยเวลาจนละเลยความรู้สึกของนาย แต่ว่าตอนนี้ยังไม่สายหรอกเนอะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนดวงหน้าหวานส่งยิ้มแย้ม ฝ่ามือเล็กสัมผัสแผงอกล่ำอย่างเชื่องช้า สายตาหยาดเยิ้มทำให้อารมณ์ยูโรผ่อนคลายลง เขากลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ต่อเธอเสียอย่างนั้น"ถ้าอย่างนั้น..ชุดนี้เธอต้องสวมนะ!" เขากล่าวเสียงอ่อนเสียงหวาน ฝ่ามือหนาดึงชายเสื้อเธอราวกับเป็นเด็กน้อย คล้ายว่าจะขัดกับอุปนิสัยของเขาที่ผู้อื่นเห็นมากอยู่"ก็ได้! เลิกดึงชายเสื้อสักที! ส่วนงานค่อยไปทำต่อพรุ่งนี้แทน ขอไปอาบน้ำก่อนนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอวิ่งเข้าห้องน้ำพร้อมชุดนอนลายลูกไม้สีดำ ซึ่งมันเป็นข
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 34.รักมากจนเข้าใจกัน
ยูโรไม่ได้บอกจุดหมายปลายทาง เขาแค่บอกให้แยม เตรียมตัวและออกจากเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ รถยนต์แล่นผ่านถนนโล่งมีต้นไม้ขนาบตลอดทาง เสียงเพลงเบาๆ คลอไปกับแสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ แยมพิงกระจกมองดูทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากบ้านเรือนกลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยไม่ถามอะไรสักคำ.. เธอไม่มีแรงจะถามและยูโรก็ไม่เร่งให้เธอพูด จนกระทั่งรถจอดสนิทตรงเนินเขาเล็กๆ เธอมองเห็นอ่างเก็บน้ำทอดยาวสุดสายตา ลมเย็นพัดเอื่อยจนกระทบดวงหน้าสวย กลิ่นหญ้าชื้นยามเช้าทำให้หัวใจที่อัดแน่นของแยมคลายลงอย่างประหลาด "ลงมาเถอะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เขายังเปิดประตูให้เธอก่อนเสมอ แยมก้าวลงจากรถยนต์ทันที ความเงียบที่นี่ไม่น่าอึดอัด มันเป็นความเงียบที่ไม่ถาม ไม่ตัดสิน และไม่คาดหวังอะไร.. ยูโรปูเสื่อผืนเล็กใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาวางกระติกน้ำกับถุงกระดาษ ซึ่งเต็มไปด้วยขนมทานเล่นเยอะแยะ ทุกอย่างคล้ายจะดูธรรมดา…แต่คนพามาคงตั้งใจอยู่ไม่น้อยเลย "ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเธอ" เขาพูดขึ้นขณะนั่งลง "ไม่มีข่าวซุบซิบ ไม่มีอดีต ไม่มีใครเรียกร้องคำอธิบายด้วย" แยมยืนหลับตาพริ้มฟังเขาอย่างใส่ใจ ลมพัดผมเธอปลิวปะหน้า ดวงตาที่เคยแห้งกลับร้อนผ
บางทีคุณอาจจะชอบ
คลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์76.7K viewsเมื่อรักต้องลับ ( 18+)
หญิงเพียว43.6K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี64.3K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา360.7K viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง1.4K viewsหัวใจหล่นที่ไร่ส้ม
Tawan miki256 viewsบ่วงแค้นพันธนาการรัก
นิษฐา01119 viewsกับดักร้ายพ่ายรักคุณอา
สิบสามธันวา / กวีสีรุ้ง372 views
