29.บางความผิดไม่สามารถลบเลือนได้

เรไรคุกเข่าลงตรงหน้าทั้งสองคน แม้ว่า..พื้นกระเบื้องจะเย็นเฉียบแค่ไหน แต่ไม่เย็นเท่าหัวใจของตัวเองยามนี้

"เรา…ขอโทษเธอด้วยนะแยม และต้องขอโทษนายอีกครั้งด้วยนะยูโร" เรไรกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือกว่าที่เคยเป็น

ยูโรยืนนิ่งเงียบสีหน้าแข็งตึง ส่วนแยมกำฝ่ามือเล็กจนแน่น แต่ยังยืนอยู่ตรงนั้น.. ไม่คิดหนีและไม่ถอยเหมือนครั้งก่อน น้ำตาจากเรไรหลอมรวมบริเวณปลายคาง มันไหลลงกระทบพื้นทีละหยด เหมือนขอความเห็นใจจากทั้งคู่ แต่ไม่ได้ทำให้ความโกรธเคืองจะมลายหายสิ้น

"เรื่องช็อกโกแลต… เราเคยบอกว่าเป็นของเราเอง" เธอเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก

"ความจริง…ยูโรเป็นคนฝากมาให้แยม"

ยูโรขมวดคิ้วส่วนแยมชะงัก ดวงตาเรไรไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับได้ระบายความรู้สึกตนเองออกมา

"ตอนนั้นเราอิจฉา!!! เพราะทั้งนายและบรรเจิด ต่างก็ชอบแยมกันหมด"

ความเงียบถาโถมใส่ทุกคน เหมือนได้เคลียร์ความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาต่อกัน เรไรยอมรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"วันที่…พวกเธอเลิกรากันเมื่อหลายปีก่อน" เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดด้วยความยากลำบาก

"มันก็อยู่ในแผนของบรรเจิดด้วย!"

ยูโรหันขวับเพราะช่วงที่เคยปรับความเข้าใจผิด เรไรไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ และตัวเขาก็ต้องทุกข์ทรมารเป็นเวลาหลายปี ด้วยเหตุคิดว่าตนกระทำผิดเองทั้งหมดมาโดยตลอด

"มึงพูดว่าอะไรนะ!!!"

เรไรสะดุ้งตัวโยนแต่เธอเลือกจะไม่ถอยหนี

"บรรเจิดสั่งให้เรา…วิ่งหนีพวกแก๊งอันธพาล เขารู้ว่าแยมต้องมาขอให้นายไปช่วยฉันแน่!!! แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ตามแผนการที่เขาเป็นคนวางเอาไว้ทั้งหมด"

ดวงหน้าแยมซีดเผือด ภาพอดีตกระแทกย้อนเข้ามาอย่างไม่ปรานี มีดแหลมคมกรีดกลางใจซ้ำและราดด้วยน้ำเกลืออีกรอบ มันช่างปวดร้าวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

"เราคิดว่า..มันแค่ทำให้พวกนายห่างกัน ไม่คิดเลยว่ามันจะพังทุกอย่างขนาดนี้" เสียงสะอื้นเริ่มควบคุมไม่อยู่ เพราะเมื่อย้อนดูอีกครั้ง.. ตัวเองได้กระทำผิดอย่างไม่น่าให้อภัยจริงๆ

"เรื่องพ่อแม่ของแยม… เราไม่มีเจตนาจะฆ่าพวกเขาเลยสักนิด ถึงเราจะเป็นคนเลวแต่ก็ยังกลัวบาปกรรมนะ" เรไรโน้มหน้าลงมองพื้น ยูโรกำหมัดแน่น ส่วนแยมตัวสั่นระงับความโกรธแค้นอยู่

"เราแค่จ้างรถบรรทุกให้ขับช้าและตัดหน้า หวังให้เกิดอุบัติเหตุเล็กๆ จะได้กลับบ้านช้า แต่วันนั้นฝนตก ถนนลื่น…" เสียงเธอขาดห้วง

"…มันเลยเป็นเหตุถึงแก่กรรม!"

แยมทรุดตัวลงนั่งทันที เธอหายใจไม่ออกเมื่อรู้ความจริงว่า.. พ่อแม่ไม่ได้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ อย่างที่ทางตำรวจเคยให้ข้อมูล ซึ่งคงหนีไม่พ้นครอบครัวบรรเจิดที่ทำลายหลักฐาน

ยูโรรีบประคองร่างแยมด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาเสียใจร่วมไปกับเธออย่างกะทันหัน เรไรฝืนพูดต่อ.. ราวกับไม่อยากให้ทุกความผิดมามัดรวมที่เธอเพียงคนเดียว

"อุบัติเหตุของยูโร…ครั้งนั้น ไม่ใช่ฝีมือเรานะ!"

ยูโรเงยหน้าอย่างเชื่องช้า เพราะเขารู้ความจริงอยู่แล้ว แต่ยังอยากรู้ว่าเรไรจะพูดความจริงหรือเปล่า

"แล้วใคร..?"

"กฤษฎา!"

"เราเผลอได้ยินตอนบรรเจิดคุยโทรศัพท์ เราจะไปบอกแยมที่ร้านขายส่งแล้ว แต่โดนเขาข่มขู่น่ะ!" เรไรตอบเสียงสั่นเธอกัดริมฝีปากแน่น

"เขาบอกว่า..ถ้าเราบอกแยม! เรื่องที่เคยมีส่วนร่วมทำให้พ่อแม่แยมตาย จะต้องถูกเปิดเผย และความผิดทุกอย่างจะมาลงที่ฉันคนเดียว" เรไรน้ำตาไหลไม่หยุด

"เรากลัวจนขี้ขลาดจึงเลือกเงียบ" เสียงสะอื้นแทบกลืนคำพูดทั้งหมด

"ส่วนเรื่องร้านไฟไหม้ กฤษฎาเป็นคนวางเพลิงน่ะ บรรเจิดข่มขู่ว่า.. จะจัดการน้องสาวของเขาที่เป็นลูกจ้างแยม ถ้าหากไม่ยอมทำตาม"

"ไอ้สารเลว…" ยูโรสบถเสียงต่ำ

"และกฤษฎา… เขาเป็นคนเดียวกับที่เคยลักพาตัวแยมไปข่มขู่นาย ตอนสมัยเรียนมัธยมปลายน่ะ!" เรไรพูดเหมือนคนหมดแรง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน เธอโน้มตัวลงกราบหน้าผากแตะพื้น

"เราไม่ได้ขอให้พวกนายให้อภัย แค่อยากยอมรับ…ว่าเราคือส่วนหนึ่งของนรกทั้งหมดนี้" เธอเงยหน้ามองแยมทั้งน้ำตา

"เราเสียใจจริงๆ เสียใจตรงที่โง่ไปรักผิดคน และทำร้ายคนที่ไม่สมควรถูกทำร้าย"

"ความจริงมันเจ็บปวดมาก แต่เราขอเลือกจำว่า.. วันนี้เธอยอมสารภาพอย่างสำนึกผิด"

แยมยืนเงียบอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงสั่นแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ยูโรกระชับแขนแยมเอาไว้ ราวกับอยากถ่ายทอดความอบอุ่นให้เธอได้พักพิง แต่สายตายังคงแข็งกร้าวเมื่อมองเรไร

"ความผิดของมึง มันหนีไม่พ้นหรอก แต่ความจริง…จะช่วยหยุดทุกอย่างไม่ให้เลยเถิด!"

เรไรพยักหน้าอย่างเข้าใจทุกสิ่ง เธอน้ำตาไหลไม่หยุดเพราะรู้สึกผิดหนักหนา ครั้งนี้…ไม่ใช่เพราะอิจฉา แต่เพราะสำนึกผิดจริงๆ

ผู้ต้องหาหญิงยืนอยู่หน้าประตูห้องสอบสวน ก่อนจะก้าวเดิน เธอหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองแยม แววตานั้น.. ไร้ความอิจฉาและไร้ความหวัง มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ตนได้แบกบาปมานานเกินไป

"เธอ…"

แยมเงยหน้าไม่พูดหรือเร่งรัดอะไรแค่ฟังอยู่เงียบๆ

"ถ้าไม่นับเรื่องทั้งหมด ที่เราเคยทำผิดต่อเธอ ระหว่างที่พวกเราเป็นเพื่อนกันมา… เราจริงใจต่อเธออยู่ไม่น้อยเลยนะ"

แยมกำมือแน่นแต่ไม่หลบสายตา

"เราไม่ได้โกหกทุกอย่าง เราแค่เลือกรักคนผิดเอง" เรไรยิ้มบางเป็นรอยยิ้มที่ไม่เหลืออะไรให้ยึดเกาะ

"และการเลือกรักคนผิดครั้งนั้น.. ทำให้ชีวิตเราพังยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!" เธอก้มศีรษะลงต่ำเป็นการขอโทษครั้งสุดท้าย

"ขอโทษนะ และยินดีด้วยที่ได้ครองรักกันอีกครั้ง ต่อจากนี้อย่าไปเชื่อใจใครอีกนะ แม้ว่าคนนั้นเขาจะดีต่อเธอมากแค่ไหนก็ตาม.."

ไม่มีคำขอให้อภัยและไม่มีคำแก้ตัว เรไรหันหลังเดินจากไปปิดบัญชีความผิด เรไรให้ปากคำกับทางตำรวจอย่างหมดเปลือก ทั้งรายชื่อกับทุกแผนการและทุกความผิด ผู้ที่ลงมือกับผู้ที่สั่งการและผู้ที่มีส่วนร่วมต่างได้รับกรรมตามกฎหมาย ไม่มีใครหลุดรอดความผิดไปได้สักคนเดียว

กฤษฎานั่งลงตรงข้ามแยมสวมกุญแจข้อมือ สภาพไม่ต่างจากคนแพ้สิ้นทุกอย่าง

"ฉันขอร้องเธอ… ช่วยดูแลแพนด้าแทนด้วย"

"เธอไม่รู้เรื่องและเป็นคนซื่อสัตย์ต่อเธอมากนะ"

แยมพยักหน้าอย่างเชื่องช้าเพราะเข้าใจดี

"ถ้าเธอไม่ผิด.. ฉันก็ไม่คิดจะเอาความผิดของใครไปลงกับเธอหรอก"

บางคนรักผิด บางคนเลือกผิด และบางความผิด…ไม่มีวันลบเลือนได้ แต่ความจริงคือจุดจบของความเลวและเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา