27.ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง

*อำเภอเหลามาจะฟัง*

ถนนสายเปลี่ยวทอดยาวท่ามกลางความมืดมิด ดวงไฟสีส้มโทนอบอุ่นเรียงรายเป็นระยะ คอยสะท้อนบนกระจกหน้ารถยนต์ เหมือนฉายภาพซ้ำเหตุการณ์ เฝ้าตามหลอกหลอนอยู่ภายในหัวใจทั้งสองคน

ฝ่ามือหนาจับพวงมาลัยจนแน่นถนัด สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับถนนเส้นตรงหน้า แต่ทว่า..หัวใจตนนั้น กลับแอบฟังเสียงลมหายใจของคนข้างกายตลอดเวลา

คนตัวเล็กเอนเรือนร่างนอนพิงศีรษะกับเบาะนั่ง ดวงตาเธอแดงช้ำและน้ำตาไหลซึมอย่างต่อเนื่อง ไม่ส่งเสียงสะอึกสะอื้น ทว่าความเจ็บปวดกลับอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ภาพร้านชำของตนกำลังถูกไฟเผาจนมอดไหม้ ภาพชั้นวางของที่คุณลุงเคยจัดเรียง ภาพคุณป้าที่เคยยืนคิดเงินพร้อมรอยยิ้ม ทุกอย่าง…เหมือนถูกเผาไปพร้อมกันจนหมดสิ้น แม้กระทั่งความทรงจำที่แสนอบอุ่น

รถยนต์จอดสนิทตรงหน้าบ้านไม้สองชั้นหลังเก่า ยูโรดับเครื่องพร้อมถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปสัมผัสฝ่ามือเล็กไว้แน่น มือเธอยังคงสั่นและเย็น เหมือนกำลังพยายามไม่แตกสลาย

"แยม…" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดวกวนอยู่ตลอดทางกลับ

"พรุ่งนี้…เรายกเลิกงานแต่งไปก่อนดีไหม?"

คำถามนั้น..เหมือนเปิดประตูให้ความอ่อนแอ ซึ่งเธอฝืนเก็บกดเอาไว้จนต้องสั่นคลอน แยมหันมามองเขาทันที ดวงตาแดงก่ำแต่นิ่งอย่างน่าประหลาด

"ไม่!!" เสียงไม่ค่อยดังแต่หนักแน่นจนยูโรชะงัก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนน้ำตาไหลลงอีกครั้ง ฝ่ามือเล็กยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเองแน่น

"เราสามารถเจ็บปวดและเศร้า… ให้แค่เพียงครอบครัวได้เห็นเท่านั้น!!!" แม้ว่าน้ำเสียงสั่นเครือแต่กลับถ้อยคำชัดเจน

"แต่จะให้พวกพนักงานภายในร้าน ต้องมาเป็นห่วงไม่ได้นะ ถ้าเสาค้ำยันอย่างเราอ่อนแอ.." แยมหลับตาพร้อมน้ำตาหยดลงแหมะบนหลังฝ่ามือ ยูโรจึงเอาแต่นั่งนิ่งเขาฟังต่อโดยไม่ขัดอะไร

"หากต้องยกเลิก!! นายคิดว่าพนักงานในร้านกว่าสิบชีวิต… จะรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนี้กัน?"

เขาเงียบเพราะเข้าใจดี แยมไม่ได้เข้มแข็งเพราะไม่เจ็บ แต่เพราะมีคนจำนวนมากยืนอยู่บนความเข้มแข็งของเธอ

ยูโรดึงเธอเข้ามากอดทันที อ้อมแขนอันแข็งแกร่งโอบรัดเธอแน่น แยมซบหน้าลงกับแผงหน้าอกเขา เสียงสะอื้นที่สะกดกลั้นไว้นาน ต้องเผลอหลุดออกมาในที่สุด

"มันคือร้านของป้ากับของลุง… มันไม่ใช่แค่ร้านขายของ มันคือบ้าน…คือทุกอย่างที่เหลืออยู่ภายในชีวิตของเรา"

"งั้นเธอก็ร้องไห้ออกมาตรงนี้.. ร้องไห้กับฉันเพียงคนเดียว คืนนี้เธอไม่จำเป็นต้องฝืนเข้มแข็งหรอก" เขากดจูบเบาๆ ที่ขมับเปียกชื้นของเธอ

บ้านไม้สองชั้นหลังเก่าอำเภอเหลามาจะฟัง กลายเป็นสถานที่แห่งเดียว… ที่ความเจ็บปวดของแยมได้รับอนุญาตให้มีอยู่

*เช้าวันถัดมา*

แสงสีทองสาดกระทบลานพิธี ผืนผ้าขาวสะอาดพลิ้วไหว เสียงเครื่องดนตรีสากลบรรเลงคลอเบาๆ บรรยากาศงดงามราวกับไม่มีรอยร้าวใดซ่อนอยู่

แยมยืนตรงบริเวณด้านข้างยูโร เธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวอ่อน แม้กระทบแสงแดดยังระยิบระยับจนงดงาม รอยยิ้มประดับบนริมฝีปากอย่างอ่อนหวาน เธอสวยและนิ่งดั่งยามปกติ

จนไม่มีใครรู้ว่า..เมื่อคืนเธอร้องไห้จนหมดแรง หรือเช้านี้เธอบรรจงแต่งหน้า ปิดทับรอยตาบวมแดงด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา และไม่มีใครรู้ว่า.. หัวใจของเจ้าสาวยังคงมีควันไฟลอยคลุ้งอยู่ข้างใน

"เจ้าสาวสวยมากเลยนะคะ" แขกคนหนึ่งเอ่ยชม

"ขอบคุณค่ะ" แยมตอบด้วยน้ำเสียงละมุนละไม ดูสุภาพและมั่นคงราวกับไม่เคยแตกสลาย

ฝ่ามือหนาของยูโรแตะหลังฝ่ามือเล็กเธอแผ่วเบา คอยส่งสัญญาณเงียบๆ ว่า..ฉันยังอยู่ตรงนี้เสมอ พิธีดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางเสียงอวยพรและเสียงปรบมือ ทุกอย่างสวยงาม เมื่อถึงช่วงกล่าวคำสาบาน แยมรับไมโครโฟนมาด้วยมือที่นิ่งผิดปกติ

"ฉันขอสัญญา…ว่าจะยืนอยู่ข้างคุณ ไม่ว่าในวันที่สุข หรือวันที่ทุกอย่างพังลงตรงหน้า"

ยูโรเผลอกำมือเธอแน่น เพราะเขารู้…ว่าเธอไม่ได้พูดถึงอนาคต แต่กำลังพูดถึงเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อคืนนี้ ระหว่างถ่ายรูปกับรับคำอวยพรและเดินจับมือผ่านซุ้มดอกไม้แยมคอยยิ้มหวาน

ไม่มีใครสงสัยหรือจับได้ เพราะเจ้าสาวคนนี้… เข้มแข็งพอจะไม่เป็นอะไรต่อหน้าคนทั้งโลก มีเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่ง ตอนเธอก้มรับพวงมาลัยจากญาติผู้ใหญ่ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนช่อดอกไม้

แต่ก่อนที่ใครจะทันเห็น แยมก็รีบเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงามอีกครั้ง รอยยิ้มของเจ้าสาวและรอยยิ้มของ..

"ยัยเสาค้ำยัน! อีกไม่นาน…เราจะพาเธอกลับไปเป็นแยมคนเดิม คนที่ไม่จำเป็น.. ต้องคอยฝืนยิ้มอย่างเจ็บปวดให้ใครต้องดู!!" ยูโรกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

แยมส่งยิ้มอย่างจริงใจ เพราะอย่างน้อย..ในวันที่ต้องแกล้งว่าไม่เป็นอะไร เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังเหมือนเมื่อก่อน

ยูโรจ้องเจ้าสาวคนสวยด้วยดวงตาหวานหยาดเยิ้ม เขาหวนนึกถึงอดีตครั้งแรกที่ได้พบกับแยมช่วงวัย 25ปีมานี้ อาจจะเริ่มต้นจากความขื่นขมแต่จบด้วยความสุข ก็นับว่า..ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรมากมาย

*ย้อนกลับไปยังครั้งแรก ณ ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

เสียงฝีเท้าจากร่างสูงโปร่งกระทบพื้นกระเบื้องเป็นจังหวะมั่นคง เขากำลังก้าวเดินเข้าร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่ ซึ่งมันเป็นความรู้สึกวูบแรกที่ทำให้หัวใจเขาเต้นหนึบหนับ

เมื่อเห็นภาพแขวนบนผนังร้านนี้โดยบังเอิญ จากความรู้สึกแค่อยากตามตอแยจีบเธอ กลายเป็นอยากตามหาความจริงภายในอดีตอีกครั้ง..

เธอเหมือนลืมเขาไปจนหมดสิ้น ความทรงจำวัยเยาว์ของพวกเรา เธอกลับจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แถมยืนกรานว่ามีคนที่ชอบภายในใจอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเธออยากพูดให้เขาตัดใจหรือว่าไม่เคยลืม

"ไอ้เวรนั่น! กันแน่!"

ช่วงแรกยังคงลังเลไม่กล้าฟันธงว่าเป็นเธอ แม้ชื่อจะคล้ายกับผู้หญิงในห้วงอดีตคนนั้น แต่นิสัยเธอดันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอยู่มาก

สุดท้ายให้ลูกน้องไปตามสืบถึงได้รู้ความจริง บวกกับเจอเธออีกครั้งที่อำเภอเหลามาจะฟัง ซึ่งเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย สาเหตุเพราะเธอหายตัวไปนานหลายปีแล้ว แทบจะไร้ข่าวคราวเลยด้วยซ้ำ

ความบังเอิญที่คุณแม่ไล่ให้คนอย่างเขา ไปเปิดสำนักงานปล่อยเงินกู้แถวบริเวณอำเภออย่ามาซุย แค่หวังให้ฝึกบริหารธุรกิจขนาดย่อมเอง แต่ความจริงเป็นแผนการของท่านตั้งแต่แรก

แม้ว่าจะเปิดกิจการเงินกู้ได้ร่วมปีแล้ว แต่เพราะไม่เคยผูกมิตรกับใครเป็นพิเศษ จึงไม่รู้ถึงการมีอยู่ของเธอที่อำเภอแห่งเดียวกันนี้ ช่วงเวลาสับสนเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วขณะ

ทั้งต้องการคำตอบและอยากแก้แค้นเรื่องแผลใจของตัวเอง จึงเลือกจอดรถยนต์เพื่อดักรอเธอ บนถนนเส้นทางขากลับอำเภออย่ามาซุย

เหมือนว่าเธอจะทบทวนตนเองอย่างถี่ถ้วนจนเข้าใจ "ยูโรเป็นใคร" และเธอติดหนี้อะไร คนไม่รู้คงคิดว่าเป็นหนี้สินทางด้านเงินทอง ซึ่งความจริงคือหนี้หัวใจกับคำมั่นสัญญา ที่เธอได้ทิ้งไว้อย่างไม่ไยดีเป็นเวลานานตั้งหลายปี

ซึ่งความลับเหล่านี้.. เขาเลือกเงียบโดยไม่ปริปากบอก เพราะทุกอย่างได้ผ่านไปเร็วราวกับสายลม และสถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้กลายเป็นเพียงความทรงจำที่งดงาม