5.เกเรแต่รักจริง

*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

ลูกน้องชายเดินตึงตังเปิดประตูห้องเอกสาร กำลังแสดงสีหน้าเหมือนคนอารมณ์เสียอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องอะไรกันแน่ เมื่อร่างบึกบึนหยุดยืนตรงหน้าแยม เขาจึงได้กล่าวออกมาราวกับอยากระบายเสียอย่างนั้น

"ผมทนไม่ไหวแล้วนะเจ๊!!!" ลูกน้องโวยวายใส่พร้อมยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้ว

"มีอะไร" แยมกระแทกเสียงใส่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย รีบละสายตาจากสมุดบัญชีเล่มหนาบนโต๊ะทำงาน เพื่อรับฟังความคับข้องใจของลูกน้องตน

"ลูกน้องเฮียยูโรน่ะสิ!!! เหมือนตั้งใจกวนประสาทเลย" ลูกน้องกล่าวอย่างรวดเร็ว

"เขาไปแหย่รังแตนเอามาให้เหรอ โกรธอะไรขนาดนั้นกัน ไหนลองพูดมาให้ฟังสิ" แยมกล่าวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พวกเขาชอบมาซื้อสินค้าร้านเราทุกวัน และจ่ายด้วยธนบัตรใบใหญ่สุด ผมโกรธตรงที่เขาทำมาเป็นเดือนแล้วครับ ไม่ใช่แค่วันสองวันสักหน่อย ซื้อสินค้าราคาไม่เคยเกินหลักสิบด้วยนะครับ จะไม่ให้โมโหได้อย่างไรกันน่ะ" ลูกน้องกล่าวด้วยอารมณ์เดือดดาล

"เขามาซื้อสินค้าร้านเราก็ดีอยู่แล้ว~ ต่อให้ทอนเงินเยอะแค่ไหน พวกเราก็ทอนได้สบายอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เอง~ ไม่เห็นต้องเอามาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ ต่อไปเจ๊จะใส่เงินทอนในส่วนของลูกค้าคนนี้ โดยไม่ต้องเดินมาขอเพิ่มดีไหม ทำหน้าตาบูดเป็นตูดลิงแล้วเนี่ย ไปหยิบไอศกรีมในตู้แช่แข็งกินเถอะ ขาดหวานมากเลยดุนะเราน่ะ ฮ่าๆ " แยมกล่าวตอบเชิงหยอกล้อลูกน้องตน

"โธ่เอ๊ย!!! ผมไม่ใช่หมาสักหน่อยนะครับ" ลูกน้องกระทืบเท้าแกล้งงอแงใส่ แต่ก็ยิ้มแย้มกลับไปทอนเงินสดให้ลูกน้องของยูโร และทำตามคำแนะนำของแยมอย่างว่าง่าย

"เจ๊แยมคะ เฮียยูโรเขาชอบเจ๊ใช่ไหมคะ" แพนด้ากล่าวถาม ทั้งที่เธอเอาแต่เงียบกดแป้นพิมพ์อยู่นาน ไม่คิดว่าจะเป็นเด็กสนใจผู้อื่นด้วย เพราะปกติเธอมาทำงานอย่างกับหุ่นยนต์ ไม่ค่อยพูดเล่นกับใครทั้งนั้น

"ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะจ๊ะ" แยมกล่าวถามกลับด้วยความอยากรู้ว่าเด็กสาวคิดอะไร

"เพราะว่า.. ตอนอยู่โรงเรียน หนูชอบโดนเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งแกล้งบ่อย แต่อยู่มาวันหนึ่งเขามาขอคบเป็นแฟน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาก่อกวนหนูไม่เลิก และเพื่อนระดับชั้นที่รู้จักมักจะแซวพวกเราเป็นประจำน่ะ" แพนด้ากล่าวอธิบายทำให้แยมต้องยิ้มหวาน หวนคิดถึงอดีตของตัวเองอีกครั้ง

* โรงเรียน ××× *

"กินไอติมไหมยัยขี้แย!!!" ยูโรกล่าวถามพร้อมยื่นไอศกรีมรสรวมมิตรให้เธอ หลังจากนั้นเขาจึงแกะอีกแท่งรับประทาน

"ขอบคุณมาก นายชอบรสนี้เหรอ เห็นกินอยู่บ่อยๆ ว่าแต่..ไม่ได้คิดแกล้งอะไรฉันอีกใช่ไหมเนี่ย!!!" แยมกล่าวถามพร้อมเหล่มองคนด้านข้างอย่างหวาดระแวง

ทั้งสองคนยืนติดฝนอยู่ภายใต้อาคารเรียน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเย็นเตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่เพื่อนระดับชั้นเดียวกัน ล้วนกลับไปหมดเหลือเพียงแค่พวกเรา เป็นบรรยากาศช่างน่าอึดอัดกับผู้ชายที่ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่รู้จักกันมาเลย

เหตุผลมาจากการกลั่นแกล้งสารพัดไม่เว้นวิธีการ ซึ่งทำแยมให้ต้องระวังตัวอยู่เสมอหากพบเจอยูโรโดยบังเอิญ

"ไม่ได้จะแกล้งสักหน่อย~ เธอเห็นฉันเป็นคนยังไงกันนะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาย่นหัวคิ้วชนกันอย่างคนไม่สบอารมณ์

"เหรอ!! พ่อคนดี~" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอือมระอา ขณะมองภาพสายฝนตรงหน้าต้องสะดุ้งเฮือกกับประโยคคำพูดของเขา

"พวกเรามาเป็นแฟนกันไหม" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เจ้าของใบหน้าหล่อคมเบือนหนีไปอีกทาง เพราะเขารู้สึกประหม่าจนหน้าแดงก่ำ

"จะแกล้งอะไรอีก!!! วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์เล่นเป็นเพื่อนนายหรอกนะ" แยมกล่าวเสียงดังลั่นพร้อมกอดอก เธอเองแทบจะหมดความอดทนอดกลั้น ต่อคนชอบสร้างความน่ารำคาญใจอย่างเขาเต็มกลืน

"ฉันพูดเรื่องจริง!!! ต่อไปจะไม่แกล้งเธอแล้ว ความจริง..ฉันแค่อยากให้เธอมาสนใจกันบ้าง ถึงได้ตามตอแยและหาคนแกล้งเธอก็เท่านั้นเอง" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซึ่งแยมไม่รู้ว่าสิ่งที่เอ่ยมาเป็นความรู้สึกภายในของเขาจริงหรือไม่

"นายจีบผู้หญิงไม่เป็นเหรอ!!! เคยแกล้งให้ฉันหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย แต่วันนี้จะมาขอคบเป็นแฟน ใครเชื่อก็บ้าแล้วแหละ" แยมกล่าวสวนทันควันตามอารมณ์

"แม้ว่าจะแกล้งเธอแค่ไหนก็ตาม แต่ฉันไม่เคยทำเธอร้องไห้สักครั้งเลยนะ ขอเวลา 3 วันได้ไหม ให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเอง"ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับเขามุ่งมั่นจะเป็นแฟนเธอให้ได้

"เอาอย่างนี้ดีกว่า.. หาก 3 วันก่อนสอบปิดเทอมใหญ่ นายเลิกวุ่นวายให้ฉันพักหายใจอ่านหนังสือ คงมีความเป็นไปได้อยู่สำหรับการเป็นแฟน" แยมกล่าวตอบหลังจากใช้ความคิดอยู่นาน

"ตกลง!!!" ยูโรกล่าวพร้อมยิ้มแย้ม มันช่างเป็นภาพหายากอะไรแบบนี้ก็ไม่รู้ เพราะยามปกติเขาเอาแต่ทำหน้าตาบึ้งตึง จนแทบจะไม่คล้ายคนผ่อนคลายเลย

หลังจากสามวันเขาหายตัวไปอย่างไร้เงา แม้ชีวิตเธอจะสงบสุขแค่ไหน แต่เหมือนรู้สึกมีอะไรบางอย่างขาดหายไป พอการสอบเสร็จสิ้นเขาก็ยังไม่ปรากฏตัว ทำให้เริ่มค้นหาเขาอย่างจริงจัง

เราสองคนเรียนคนละห้อง จึงเป็นเรื่องยากมากที่จะได้พบเจอกัน ขนาดโรงอาหารกว้างขนาดนี้ยังไม่เห็น แต่ละวันคอยเหม่อมองเขาจะมาเมื่อไหร่

จังหวะเดินเอารายงานไปส่งให้อาจารย์ มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาพร้อมยื่นเศษกระดาษ จึงรับมาถืออยู่นาน คราวแรกอยากจะฉีกทิ้งถังขยะ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เปิดอ่านดู

ซึ่งเห็นเพียงลายมือขยุกขยุยไร้ระเบียบ แค่แวบเดียวก็รู้ใครเป็นเจ้าของ นัดพบหลังโกดังเก็บของหลังอาคารเก่า ด้วยความที่อยากเจอหน้าเขา จึงเร่งฝีเท้าอย่างว่องไวมายืนรอ

สิ่งที่แปลกคือไร้ผู้คนมีเพียงฝุ่นละออง จนต้องไอจามออกมาเป็นระยะ จู่ๆ ฝ่ามือหนาจากไหนไม่รู้ปิดริมฝีปาก พร้อมกอดรัดลากเข้าไปภายในโกดัง แยมพยายามดิ้นสุดแรงเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

"มากับฉันดีๆ จะได้ไม่เจ็บตัว!!!" ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เขาเป็นใครก็ไม่อาจจะรู้ได้ เพราะมีเพียงแค่ความมืดมิดจากมุมห้องของโกดังนี้ น้ำตาเอ่อล้นคลอยกมือไหว้

"อย่าทำอะไรเราเลยนะ ฉันไม่เคยทำร้ายใครมาก่อนด้วยซ้ำ ปล่อยฉันไปเถอะ!!!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ตัวสั่นเครือหวาดกลัวคนพวกนี้

"ใช่!!! เธอไม่เคยทำร้ายพวกเรา แต่เธอดันเป็นตัวประกันชั้นยอด เพื่อต่อรองกับไอ้ยูโรได้อย่างไงล่ะ!!! นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรหรอก ถ้าเธอดื้อได้เจอดีกันแน่!!!" เขาตะคอกใส่หน้าพร้อมเอาเชือกมามัดข้อมือเล็กเอาไว้

"แม่งจะมาจริงเหรอวะ!!!" ชายอีกคนวิ่งเข้ามาถามคนที่ลักพาตัวแยม

"มันต้องมาอยู่แล้ว~ กูไม่เคยเห็นไอ้เด็กเวรนั่น!!! มีแฟนคนไหนเลย แถมยัยนี่เป็นคนที่มันคอยตามติดตอแยอยู่พักใหญ่ด้วย ถ้าไม่สำคัญจริงคนอย่างมันมีเหรอ จะไปตามวอแวไม่เลิกน่ะ" คนมัดเชือกกล่าวอธิบาย

"เขาไม่มีทางมาหรอก วันๆ ยูโรเอาแต่แกล้งฉัน หากมาช่วยจริงก็แปลกคนแล้ว พวกนายจับฉันมาก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้ปล่อยฉันไปดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยิ่งหลายวันมานี้เขาหายหน้าไปราวกับลืมกันแล้วด้วย หัวใจดวงน้อยกลับเต้นเป็นจังหวะเชื่องช้า

สถานการณ์ยามนี้ยังคาดหวังให้เขามาช่วย แต่อีกใจกลับตระหนักได้ว่า..อย่าโผล่มาจะดีกว่า เพราะอีกฝ่ายเล่นสกปรกนำคนมาเป็นตัวประกัน หากมาจริงย่อมไม่เป็นผลดีต่อเขาแน่นอน

"นั่งรอไปก่อนเถอะ เกินหนึ่งชั่วโมงเดี๋ยวปล่อยให้กลับบ้านได้ อีกอย่างเธอช่วยอย่าพูดมากด้วย ก่อนพวกเราจะหมดความอดทน" คนมัดเชือกกล่าวพร้อมแยกเขี้ยวราวกับเป็นสุนัขเสียอย่างนั้น

นั่งสงบเสงี่ยมแค่เพียงไม่นาน เสียงฝีเท้ากระทบพื้นปูนเริ่มดังเป็นระยะ ภายในหัวใจเต้นเร็วระทึกขวัญ กลัวว่าจะเป็นยูโรปรากฏตัวเอา

"พวกมึงจะเอาอย่างไร!!! กูต่อยจนเบ้าตาช้ำเลือดคราวก่อน ยังไม่เข็ดอีกเหรอวะ" ยูโรกล่าวถามอย่างมาดมั่นเหมือนเช่นเคย เพราะตัวเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีแต้มต่อเป็นแยม

"แต่คราวนี้.. กูมีอีนี่ด้วย!!!" คนมัดเชือกกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกระชากเส้นผมดึงตามมัน

"โอ๊ย~ ฉันเจ็บนะ!!! ไอ้บ้า!!!" แยมร้องโอดครวญ ยิ่งเป็นยามปกติเส้นผมก็ชอบร่วงอยู่แล้ว แต่ทว่าตอนนี้กลับถูกไอ้คนใจยักษ์ขยุ้ม ย่อมหลุดร่วงไม่ใช่น้อยแน่นอน

"รังแกผู้หญิงน่าสมเพชฉิบหาย!!!!" ยูโรกัดฟันกรอด จนเส้นเลือดบนขมับนั้นกระตุกไม่หยุด

"พวกมึงคิดจะเอาอย่างไรกันแน่วะ เรียกกูมาเพื่อให้ดูพวกมึงทำร้ายผู้หญิงแค่คนเดียวเหรอ ถ้าเรื่องแค่นี้..กูขอตัวกลับไปก่อนนะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เตรียมจะเดินออกจากโกดังโดยไม่สนใจแยม

"ไอ้คนใจไม้ไส้ระกำ!!!! เห็นไหมบอกแล้วว่าเขาไม่มาช่วยฉันหรอก จับตัวฉันมาเสียเวลาอ่านหนังสือจริงๆ "แยมกระแทกเสียงใส่ไอ้พวกนิสัยไม่ดีทั้งสอง

"เงียบปากไปเลยอีนี่!!!" ชายอีกคนที่สงบนิ่งอยู่นานกล่าว เขาใช้ฝ่ามือหนาตบเข้าบนดวงหน้าสวยอย่างจัง แม้แสงสว่างจะรอดออกมาเพียงเล็กน้อย เมื่อส่องกระทบใบหน้าของแยมเข้า จึงเห็นรอยแดงตามง่ามนิ้วมือเรียวอยู่บนแก้มใส

ยูโรเห็นภาพดังกล่าวฉายแววตาดุดันใส่ วิ่งปรี่เข้าไปอัดสองคนนั้นหมอบลงกับพื้นปูนซีเมนต์ ราวกับว่าเป็นกระสอบทรายก็ไม่เกินจริง คว้าข้อมือเล็กของแยมจับจนแน่นถนัด พาวิ่งด้วยความเร็วสูงหนีคนถ่อยทันที

ช่วงเวลามืดค่ำแสงไฟภายในโรงเรียน บนทางเดินเท้าค่อนข้างจะมืดและสลัว ทำให้ไม่รู้ว่า..มีพวกมันดักซุ่มรออยู่ ไม้หน้าหกบรรจงตีช่วงบริเวณท้ายทอย จนยูโรนอนสลบเหมือดคาพื้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"กรี๊ด~ นายตื่นก่อนสิ!!!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะกลัวคนเหล่านี้จะรอซ้ำเติมเขาอีกรอบ จังหวะนั้นเองมีเพื่อนอยู่กลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาขัดขวางไว้

"ทำเพื่อนกูเหรอไอ้เวร!!!! พวกมึงจัดการแม่งสิ!!!" ผู้ชายผิวขาวตะโกนมาแต่ไกล เขาพกไม้เบสบอลมาด้วย วิ่งปรี่เข้ามาพร้อมยกไล่ฟาดคนเล่นทีเผลอไม่ยั้ง

เมื่อทุกอย่างอยู่ภายใต้ความสงบ เขาเอ่ยถามและพยุงร่างยูโรแทน ออกจากโรงเรียนเพื่อตรงกลับบ้าน

"เธอไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม ลืมแนะนำตัวเองไปเลย เราชื่อบรรเจิดนะ เป็นเพื่อนกับไอ้ยูโรน่ะ เดี๋ยวเรื่องทางนี้เราจัดการต่อให้เอง เธอกลับบ้านดีๆ ล่ะ" บรรเจิดกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

ส่วนความรู้สึกแยมกลับสับสนอยู่ไม่น้อย เพราะวันนี้เกิดเรื่องราวมากมายให้ลุ้นระทึก และพบเจอเพื่อนของยูโรโดยบังเอิญอีก