LOGINShare
6.ลุ้นระทึก
Last Updated:
2025-12-15 03:52:48*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*
แยมและลูกน้องพากันหอบของพะรุงพะรัง เนื่องจากรถบรรทุกสินค้าพึ่งนำของมาส่ง เป็นเหตุให้ต้องสามัคคีช่วยกันอย่างขยัน "ช่วยขนลังซอสไปเรียงตรงนั้นหน่อยนะ จบงานวันนี้~ เดี๋ยวฉลองไม่ต้องห่วง!!!!" แยมตะโกนบอกลูกน้องผู้ชาย ให้เคลื่อนย้ายสินค้าอย่างรวดเร็ว พร้อมเสนอแรงจูงใจในการทำงานของพวกเขาทั้งหลาย "เจ๊แยม~ รายการสั่งซื้อของลูกค้าคนนี้.. ยอดรวมเขาเยอะมากเลยนะครับ มีถามขอราคาส่งอีกด้วย เจ๊ช่วยไปดูตรงจุดชำระเงินหน่อยนะครับ ค่อนข้างจะวุ่นวายมากเลย" ลูกน้องผู้ชายอีกคนวิ่งหน้าตาตื่นมาบอก เนื่องจากมีสินค้าเข้าใหม่หลายอย่าง ทำให้ราคาอันเก่าแทบไม่ได้ใช้เลย จึงไม่ใช่ความผิดอะไรของลูกน้องตนเอง "ได้เลยจ้า" แยมตอบกลับพร้อมเดินไปทันที ซึ่งจังหวะกำลังจะถามลูกค้ารายนี้ กลับต้องหยุดนิ่งชะงัก เพราะได้ยินประโยคหนึ่งเข้า ทำให้แยมต้องเงยใบหน้าสบสายตาคนยืนคุย "เจ้าของร้านนี้ เธอชื่อแยมอย่างนั้นเหรอ" ร่างสูงโปร่งกล่าวถามลูกน้องคนสนิท หลังจากเห็นภาพแขวนอยู่บนผนัง ซึ่งเป็นเด็กผู้ชายสองคนยืนขนาบข้างสาวผมเปียตรงกลาง เขายังคงหวนคิดถึงอดีตวัยเยาว์อีกครั้ง "ใช่ครับ!!! แต่คุณอย่าไปเผลอข้องแวะกับเธอเลยนะครับ ชื่อเสียงฉาวโฉ่มากเกินไปเสียหน่อย ชาวบ้านในละแวกเล่ากันปากต่อปาก.. เธอเป็นเมียน้อยผัวป้าตัวเองน่ะ" ลูกน้องผู้ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง แม้แยมจะรู้สึกหงุดหงิดพวกติฉินนินทาผู้อื่น แต่หัวคิ้วเรียงสวยกลับคลี่คลายออก เมื่อร่างสูงโปร่งเอ่ยปากทัดทานลูกน้องตน "ให้เกียรติผู้หญิงหน่อยเถอะครับ การว่าร้ายสตรีลับหลังเป็นเรื่องที่ไม่ควรนะครับ" ร่างสูงโปร่งกล่าวตำหนิลูกน้องตนเอง พร้อมยืนกอดอกมองอย่างคาดโทษ "อ้าว!!! มาแล้วเหรอครับเจ๊แยม~" ลูกน้องผู้ชายกล่าวถามพร้อมแสดงสีหน้าเจื่อนๆ ราวกับหวาดระแวงแยมและเจ้านายตนเอง "เปลี่ยนสีหน้าเก่งกว่าจิ้งจกอีกนะคะ ไม่ทราบว่าอยากได้ราคาส่งทุกรายการหรือเปล่าคะ ขอเวลาแยมตรวจสอบก่อนนะคะ จะช่วยคิดให้ว่าอันไหนควรลดหรือคิดราคาเต็มดี" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยักคิ้วหลิ่วตามองหาเรื่องคนปากพล่อยตรงหน้า "ผมขออภัยแทนลูกน้องด้วยนะครับ กลับไปจะลงโทษให้เข็ดเอง ครั้งนี้ไม่ต้องลดราคาให้ก็ได้ครับ" ร่างสูงโปร่งยืนกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ เขาหมุนลำตัวอย่างรวดเร็วสบสายตาทันที ใบหน้าหล่อคมเข้มผิวขาวสะอาดสะอ้าน ริมฝีปากบางกับจมูกโด่ง แต่แววตาคล้ายใครบางคน กำลังยืนมองเธออย่างลึกซึ้ง "หน้าตาคุ้นมากเลยนะคะ เหมือนเพื่อนสมัยเรียนเลย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย หากคนไม่รู้คงคิดว่าหลงเสน่ห์อีกฝ่ายไปเสียแล้ว "หึ~ สวัสดียัยแยมจอมขี้แย!!!" เขากล่าวพร้อมแสดงหน้าตาทะเล้น จนหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ สมองเลยประมวลผลแค่เพียงไม่นาน ทั้งชีวิตนี้มีผู้ชายแค่สองคนเท่านั้นแหละ หากไม่ใช่ยูโรคงหนีไม่พ้น.. "บรรเจิดเหรอ?" แยมถามพร้อมเดินถอยหลังจนกระแทกแผงอกใครไม่รู้เข้า "หัดใช้ตาหลังดูบ้างเถอะ!!!" ยูโรกล่าวพร้อมแสดงใบหน้าเรียบนิ่ง คล้ายคนอารมณ์เสียมาก่อนจะเจอแยม "คนบ้าที่ไหนจะมีตาหลังได้นะ" แยมตอบสวนทันควัน ยืนกอดอกมองผู้มาเยือนใหม่ "ไม่เจอกันนานเลยนะมึง~" บรรเจิดกล่าวทักทาย พร้อมรอยยิ้มเหมือนคนร่าเริง "กูยังไม่ตาย หึ~" ยูโรกระแทกเสียงใส่ "ให้ตายเถอะ!!! วันนี้มันวันแห่งความวุ่นวายอะไรนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะรู้ดีว่าพวกเราเคยสนิทกันมาก่อน แต่ปัจจุบันนั้นตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง "ทั้งคู่กลับมาคบกันแล้วเหรอ" บรรเจิดกล่าวถามพร้อมเลิกคิ้วสูง มองแยมและยูโรสลับกันอยู่อย่างนั้น "ไม่" แยมตอบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "ไม่เสือกเอาเท่าไหร่" ยูโรกล่าวขัดตามมาติดๆ "ปากหมาไม่เปลี่ยนเลยนะมึง!!!" บรรเจิดกล่าวพร้อมขมวดคิ้ว แววตาคมสองคู่จ้องกันไม่เลิกทำบรรยากาศรอบข้างเริ่มอึดอัด "คือว่า..เอาอย่างนี้นะ บรรเจิดเราจะขอลดราคายอดรวมสินค้าให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ไว้รอบหน้าค่อยมาเจอกันใหม่ ส่วนนายมีธุระอะไรถึงได้มาหาฉันเหรอ" แยมกล่าวหวังคลี่คลายสถานการณ์ให้ดีขึ้น "เราไม่ชอบ..ทำให้เธอลำบากใจ เหมือนใครบางคนแถวนี้หรอก แต่อีกไม่กี่วันจะฉลองวันกลับมาที่บ้านเรา เธอยินดีมาร่วมงานไหม" บรรเจิดกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ แต่ยังไม่เลิกแขวะอีกฝ่ายเช่นกัน "แยมคงไม่สะดวกไปหรอก กูอีกคนหนึ่งด้วย จะส่งของขวัญตามหลังให้นะ" ยูโรกล่าวแทนแยมเสียอย่างนั้น "มาด้วยกันทั้งคู่ก็ได้นะ แค่งานเลี้ยงสังสรรค์ไม่จำเป็นต้องพิธีรีตองอะไรมาก" บรรเจิดยังคงกล่าวคะยั้นคะยอ "จะพยายามไปให้ได้นะ นายกลับไปก่อนเถอะ เดินทางปลอดภัยด้วยล่ะ เราขอไม่ไปส่งนายนะ พอดีงานเรายุ่งมากจริงๆ คงไม่ถือสากันหรอกนะ" แยมตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ "เธอก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ เอาไว้เจอกันใหม่นะยัยขี้แย~" บรรเจิดกล่าวหยอกล้อพร้อมโบกมือลา "ยังมีหน้าจะมาเจอกันอีก หึ~" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง เดินกระทืบเท้าปึงปังราวกับไม่พอใจหนัก เปิดเครื่องยนต์ขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูง "เฮ้ย!!! นายขับรถให้มันดีหน่อยเถอะ!!! หากเกิดอะไรขึ้นมา.. ฉันจะไม่ยอมไปนอนเฝ้าที่โรงพยาบาลหรอกนะ" แยมตะโกนไล่หลังพร้อมยืนเท้าสะเอว เธอเดินเร็วเข้าห้องเอกสาร รีบกดรีโมตคอนโทรลเร่งอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้องศาติดลบ หวังจะช่วยผ่อนคลายอารมณ์ได้บ้าง จนแพนด้าต้องเอ่ยปากประท้วงเจ้านาย "เจ๊จะฝึกให้หนูอาศัยอยู่ทวีปยุโรปเหรอคะ หากไม่พอใจเฮียยูโรก็ใช้ไม้เบสบอลฟาดเขาสักยกสิคะ การสงบใจไม่ได้ช่วยอะไรหรอกค่ะ" แพนด้ากล่าวพร้อมหยิบผ้าห่มบนโซฟามาคลุมตัวเอง ขมวดคิ้วมองคนพาลอย่างแยมทันที "เจ๊ขอโทษนะ ข้างนอกมันร้อนน่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับไอ้บ้านั่นหรอก อีกสักพักเดี๋ยวกลับไปอุณหภูมิปกติให้" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะเสียกิริยาต่อหน้าลูกน้องเสียแล้ว ยิ้มแห้งๆ ส่งให้สาวน้อยทันที เวลาผ่านไปได้ 2 ชั่วโมง.. เสียงตึงตังจากฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบ ตรงดิ่งเข้ามาหาแยมอย่างรวดเร็ว ทำให้พวกลูกน้องทั้งหลายตื่นตระหนก "เจ๊แยมเกิดเรื่องแล้วครับ!!!" ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขากำลังจะบอกสิ่งที่เกิดขึ้นต่อ ใหญ่กลับวิ่งพรวดพราดกระแทกชนยอดเสียอย่างนั้น "แพนด้าไปเอาน้ำมาให้สองคนนี้ดื่มหน่อย" แยมกล่าวพร้อมตั้งสติ ทั้งที่หัวใจตนเต้นเบาโหวงเหวงไร้หลักยึดเหนี่ยว "เจ๊ช่วยไปโรงพยาบาล ××× เถอะครับ!!! เฮียยูโรแกหลับไม่ได้สติเลยตอนนี้ พวกคุณนายกับนายท่านยังอยู่ต่างจังหวัดกันด้วยครับ ผมกับยอดไม่ค่อยมีความรู้กันสักเท่าไหร่ ขอร้องเถอะนะครับ" ใหญ่กล่าวพร้อมคุกเข่าลงกับพื้น แต่ใบหน้าแยมต้องซีดเผือดไร้เลือดเดิน เมื่อได้ยินว่า..คนที่ตนไล่ไปตอนกลางวัน ได้เกิดเหตุร้ายขึ้นอย่างกะทันหัน "ขอยาดมหน่อย~" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรงจะยืน สองมือเล็กจับขอบโต๊ะทำงานบีบอย่างแรง พยายามฝืนใจเอื้อมมือคว้ากุญแจรถยนต์ "ให้ผมขับแทนดีกว่าครับเจ๊!!!!" ยอดกล่าวแม้เท้าสองข้างเลือดไหลไม่ยอมหยุด ราวกับวิ่งมาจากตึกสำนักงานตัวเองด้วยความตกใจ "ใหญ่ไปส่งเถอะ!!! ส่วนแพนด้าช่วยทำแผลให้ยอดด้วยนะ ฝากจัดการบัญชีและช่วยปิดร้านให้หน่อย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เจ๊ไม่ต้องห่วงนะคะ ทางนี้หนูจะจัดการให้เรียบร้อยเลยค่ะ" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น รีบพยุงตัวยอดไปอย่างรวดเร็ว และแยกย้ายกันไปทำธุระอย่างไม่รีรอ "หวังว่า..นายจะไม่เป็นอะไรมากนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะเดินขึ้นรถยนต์พร้อมกระเป๋าสตางค์และเอกสารสำคัญของตนเอง
Latest chapter
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 39.ฝังใจ
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*แยมนั่งทำตารางบัญชีรายจ่ายประจำเดือน อยู่แถวบริเวณโซฟาตัวยาว สองนิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์บนอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบบพกพา เธอหันมองภายในห้องเพื่อหาคนหยิบของให้ เจอยูโรนั่งตรวจบิลสินค้าอยู่บนโต๊ะเอกสาร"คุณสามี! รบกวนหยิบแฟลชไดรฟ์ในลิ้นชักฝั่งขวาให้หน่อยค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสและรอยยิ้มหวาน"ได้สิ!" เขาตอบกลับทันควัน พร้อมเปิดลิ้นชักหยิบสิ่งของที่ภรรยาต้องการ แต่สายตาคมกริบเหลือบเห็นปืนหนึ่งกระบอก เขาจึงคว้ามาถามเธออย่างสงสัย"ขอบคุณมากนะคะ..." เธอกล่าวยังไม่ทันจบ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา"พกของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ถึงว่า..วันแรกที่เราเจอกันด้วยความบังเอิญ เธอถึงไม่รู้สึกกลัวหรือคิดป้องกันตัวเองเลยสักนิด"เขาเลิกคิ้วรอฟังคำตอบจากเธอ แต่แยมกลับขมวดคิ้วจ้องวัตถุอันตราย ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นและคิดถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ด้วยหัวใจเต้นตุบตับราวกับเป็นประสบการณ์ที่เธอจำได้ไม่เคยลืม#ย้อนอดีต#หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ต่างประเทศ หญิงสาวเลือกตั๋วเที่ยวบินกลับร้านด้วยหัวใจแตกสลายอีกครั้ง เพราะคุณลุงและคุณป้าผู้เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่บนโลก ได้ลาจากด้วยโรคภัยไข้เจ็บเ
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 38.พาน้องสาวไปหาพี่ชาย
#ย้อนกลับไปหนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ..#*ร้านคาราโอเกะ*แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพู กำลังหมุนเลื้อยตามบนผนังร้านคาราโอเกะ คล้ายดั่งเจ้างูยักษ์กับเจ้างูเล็กกำลังเคลื่อนไหว เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังอยู่เป็นระยะ เหมือนน้ำหวานเคลือบคมมีดเอาไว้แยมยืนนิ่งตรงบริเวณมุมหนึ่งของร้าน.. ไม่ใช่ฐานะลูกค้าแต่เป็นฐานะคนเลือกเหยื่อ เธอมองโต๊ะตัวหนึ่งอย่างไม่วางตา ทุกคนไร้ซึ่งความหมายเมื่อผ่านสายตาเธอชายวัยกลางคน สวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเพียงแค่สองเม็ดอย่างผ่อนคลาย พุงยื่นเล็กน้อยตามอายุชายขี้เมา มือหนึ่งถือแก้วเหล้า ส่วนอีกมือโอบเอวผู้หญิงอย่างเคยชิน ดวงตาเขาวาววับไม่ใช่เพราะแสงไฟ แต่เพราะความมั่นใจว่า..ตัวเองยังเหนือกว่าใครบนโลก"ผู้ชายแบบนี้.. ไม่ต้องผลักไสก็พร้อมล้มอยู่แล้ว" แยมกล่าวพึมพำเบาๆส่วนยูโรยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาไม่ได้ห้ามหรือเร่งเธอให้รีบกลับร้าน เขาแค่มองภรรยาของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ภายใต้โหมด..เจ้าหนี้ทวงแค้นโหดแยมเดินไปที่บาร์ก่อนจะนั่งลงอย่างนวยนาด เธอเลือกสั่งน้ำอัดลมธรรมดาไม่ใช่เหล้า เพราะเธอต้องการสติครบทุกวินาทีต่อแผนการ ผู้หญิงร้านคาราโอเกะคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ มีผิวกายขาวจั๊วะและแ
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 37.จะไม่เอาคืนได้จริงเหรอ
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*"พี่ยอด! ช่วยไปส่งของที่ตลาดกับร้านคาราโอเกะหน่อยสิ"แพนด้าเอ่ยขอความช่วยเหลือจากคนรัก หลังจากตรวจสอบสินค้าและทำใบเสร็จเรียบร้อย แต่เพราะลูกน้องฝ่ายขนส่งไม่พอ ทำให้สาวน้อยต้องกุมขมับ"พี่ติดบิลอื่นอยู่น่ะสิ ต้องแวะอีกเจ็ดแห่งเลยด้วย น่าจะไปส่งไม่ทันแน่เลย ทำยังไงดีล่ะ?"ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาแยกร่างไม่ได้จริงๆ ก่อนจะยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้วมองสินค้าสองชุดใหญ่นี้"เดี๋ยวกูไปส่งของกับเมียเอง มึงไปทำหน้าที่ตนเองเถอะ ขับรถอย่ารีบมากเน้นความปลอดภัยด้วย เข้าใจไหม?" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมก่อนจะเดินมาใกล้พร้อมกับแยม"แพนด้าฝากดูแลร้านด้วยนะ เจ๊จะจัดการส่วนนี้แทนเอง" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส"ครับเฮีย! งั้น..ผมไปล่ะ!""ค่ะเจ๊! หนูจะไปตรวจสอบบิลของวันพรุ่งนี้ต่อ""แผนกยกสินค้าจัดการด้วย!" ยูโรกล่าวสั่งทันทีลูกน้องทั้งสองจึงเข้าสู่โหมดทำงานอื่นตามหน้าที่ต่อไป.."คงต้องรับสมัครพนักงานเพิ่มแล้วแหละ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยหลังจากยูโรลงทุนร่วมกัน ลูกค้าก็มีปริมาณมากยิ่งขึ้น เพราะตัวเลือกของสินค้ามีหลากหลาย ทำให้กิจการรุ่งเรืองกว่าเมื่อก่อนเข้
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 36.ยังไม่พออีกเหรอ..
เหมือนว่าจะจบแค่ตรงนี้.. แต่ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับพลิกร่างกายเธอนอนคว่ำแทน คนด้านหลังจับลำแข็งเขื่อนจ่อร่องสวาทอีกครั้ง ก่อนจะสอดใส่เข้าลึกจนสุดลำอวบเด้ง ความจุกเริ่มแผ่ซ่านทั่วเรือนร่างคนด้านหน้า ฝ่ามือเล็กจึงกำผ้าปูที่นอนระบายอารมณ์ "ลึกจัง!" แยมร้องครวญครางจนร่างกายสั่นสะท้าน "หืม..ถึงใจดีไหมครับ คุณภรรยา! ฮึก!" ยูโรโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูเธอทันที ร่างกำยำกระหน่ำแทงท่อนรักถี่ยิบอย่างบ้าคลั่ง ไล่แตะคว้านชนผนังโพรงนุ่มลึก จุกจนต้องปวดหน่วงตรงท้องน้อย ความรุนแรงถาโถมไม่หยุดหย่อน ใบหน้าร่างบางต้องบิดเบี้ยวเสียวกระสันหนักขึ้น คนดิบเถื่อนควงสะโพกกระทุ้งร่องสวาท ราวกับเป็นแม่เหล็กดึงดูดคุณภาพดี ร่องรักคนบอบบางขมิบรัดลำอวบอ้วนทุกครั้งที่โดนกระแทก ฝ่ามือหนาขยับแถวบริเวณเอวคอดกิ่วจับจนแน่นถนัด พร้อมเสียดสีโพรงเนื้อเยื่ออย่างไร้ความปราณี "กรี๊ด! เสียวเกินไปแล้ว!" แยมกล่าวด้วยเสียงกระเส่า "แตกออกมาสิ! ถึงยังไงก็ต้องโดนตอกยันสว่างอยู่ดีแหละ" เขากดเสียงต่ำพร่ำบอกเธอ "อา..ขอพักหน่อย ไม่ได้เหรอ.." เธอทักท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อะไรกัน..ไหนบอกจะชดเชย?" เขากล่าวอย่างเย้ยหยัน ความซาบซ่านแล
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 35.ของขวัญจากสามี
ดวงตากลมโตแอบเหล่มอง เพราะกล่องกระดาษวางอยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว หลังจากเปิดทำให้เธอตะโกนใส่เขาทันที"ไอ้บ้านี่!!!""เธอ..ไม่ชอบมันเหรอ?""ฉันค้นหาสินค้าชิ้นนี้ภายในอินเทอร์เน็ตตั้งนาน..""ทำไมเป็นคนไร้สาระได้ขนาดนี้นะ!!!""พวกเรายังไม่ทันได้เข้าหอกันดีๆ เลยนะแยม!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย เขาก้มหน้ามองพื้นคุกเข่าต่อหน้าเธอทันที"ฉันขอโทษ..อย่าน้อยใจกันสิ! หลายเดือนก่อนพวกเราเจอมรสุมกันนี่นา กว่าจะจัดการทุกอย่างได้ลงตัว ทำให้ล่วงเลยเวลาจนละเลยความรู้สึกของนาย แต่ว่าตอนนี้ยังไม่สายหรอกเนอะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนดวงหน้าหวานส่งยิ้มแย้ม ฝ่ามือเล็กสัมผัสแผงอกล่ำอย่างเชื่องช้า สายตาหยาดเยิ้มทำให้อารมณ์ยูโรผ่อนคลายลง เขากลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ต่อเธอเสียอย่างนั้น"ถ้าอย่างนั้น..ชุดนี้เธอต้องสวมนะ!" เขากล่าวเสียงอ่อนเสียงหวาน ฝ่ามือหนาดึงชายเสื้อเธอราวกับเป็นเด็กน้อย คล้ายว่าจะขัดกับอุปนิสัยของเขาที่ผู้อื่นเห็นมากอยู่"ก็ได้! เลิกดึงชายเสื้อสักที! ส่วนงานค่อยไปทำต่อพรุ่งนี้แทน ขอไปอาบน้ำก่อนนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอวิ่งเข้าห้องน้ำพร้อมชุดนอนลายลูกไม้สีดำ ซึ่งมันเป็นข
ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน 34.รักมากจนเข้าใจกัน
ยูโรไม่ได้บอกจุดหมายปลายทาง เขาแค่บอกให้แยม เตรียมตัวและออกจากเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ รถยนต์แล่นผ่านถนนโล่งมีต้นไม้ขนาบตลอดทาง เสียงเพลงเบาๆ คลอไปกับแสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ แยมพิงกระจกมองดูทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากบ้านเรือนกลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยไม่ถามอะไรสักคำ.. เธอไม่มีแรงจะถามและยูโรก็ไม่เร่งให้เธอพูด จนกระทั่งรถจอดสนิทตรงเนินเขาเล็กๆ เธอมองเห็นอ่างเก็บน้ำทอดยาวสุดสายตา ลมเย็นพัดเอื่อยจนกระทบดวงหน้าสวย กลิ่นหญ้าชื้นยามเช้าทำให้หัวใจที่อัดแน่นของแยมคลายลงอย่างประหลาด "ลงมาเถอะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เขายังเปิดประตูให้เธอก่อนเสมอ แยมก้าวลงจากรถยนต์ทันที ความเงียบที่นี่ไม่น่าอึดอัด มันเป็นความเงียบที่ไม่ถาม ไม่ตัดสิน และไม่คาดหวังอะไร.. ยูโรปูเสื่อผืนเล็กใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาวางกระติกน้ำกับถุงกระดาษ ซึ่งเต็มไปด้วยขนมทานเล่นเยอะแยะ ทุกอย่างคล้ายจะดูธรรมดา…แต่คนพามาคงตั้งใจอยู่ไม่น้อยเลย "ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเธอ" เขาพูดขึ้นขณะนั่งลง "ไม่มีข่าวซุบซิบ ไม่มีอดีต ไม่มีใครเรียกร้องคำอธิบายด้วย" แยมยืนหลับตาพริ้มฟังเขาอย่างใส่ใจ ลมพัดผมเธอปลิวปะหน้า ดวงตาที่เคยแห้งกลับร้อนผ
You may also like
มรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ112.9K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ133.2K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ58.7K viewsท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น528.0K viewsวิวาห์ยัดเยียด
นศามณี บุษบาบัณ175 viewsรักเกินห้ามใจ ใต้บัญชารัก | เฟิสxหงส์
พิชา - Phicha952 viewsรสสวาทมิอาจลืม
เฮียกังฟู179 viewsโซ่รักกับดักหัวใจ
ปิ่นปภัส342 views
