ตอนที่ 8 บิดาพร้อมส่งเสริม

เยว่ซินคิดว่าหากนางเดินเข้าไปในงานพร้อมกันกับลี่หยางผู้อื่นจะได้เข้าใจว่าพวกเขาหายไปด้วยกัน ซึ่งจะช่วยให้ความหวังของนางที่จะได้เป็นฮูหยินจวนโหวใกล้เข้ามาอีกนิด

“เจ้าเดินเข้าไปในงานก่อนเถอะ หากข้าเข้าไปด้วยมันจะดูไม่เหมาะสม” ลี่หยางบอกอย่างสุภาพ

ก่อนจะผายมือออกไปเบื้องหน้าเพื่อให้เยว่ซินเดินเข้าไปก่อนตามที่เขาแนะนำ เยว่ซินรู้สึกขัดใจหากก็หลบเลี่ยงหรือปฏิเสธไม่ได้อีก จึงหันเดินจากไปด้วยความหงุดหงิดใจ

งานเลี้ยงฉลองตำแหน่งท่านโหวจบลงด้วยดีพร้อมกับบรรดาแขกเหรื่อที่พากันทยอยกลับเรือน หากมีเหลือก็เพียงท่านเสนาบดีลู่ เยว่ซินและหนิงฮวาที่ยังคงรั้งรออยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย

“ท่านโหว ข้ายินดีด้วยยิ่งนักที่ท่านสามารถชนะศึกกลับมาและได้รับเกียรติเช่นนี้ หากบิดาท่านรู้ย่อมต้องภาคภูมิใจมากเป็นแน่” เสนาบดีลู่ซึ่งเป็นสหายสนิทของท่านแม่ทัพหานบิดาลี่หยางกล่าวขึ้น

“ขอบคุณท่านลุงลู่ขอรับ งานวันนี้ข้าแทบจะไม่ได้พูดคุยกับท่านเลย เอาไว้ข้าจะแวะไปเยือนจวนท่านเพื่อพูดคุยด้วยอีกครั้งนะขอรับ”

ลี่หยางกล่าวอย่างนอบน้อม แม้นเขาจะได้รับตำแหน่งใหญ่เป็นถึงท่านโหวหากแต่ยังเคารพสหายสนิทของบิดาผู้นี้ดั่งเช่นญาติผู้ใหญ่เสมอ

“อื้ม..ไม่ต้องเกรงใจ หากท่านโหวมีเวลาเมื่อไหร่ก็แวะไปที่จวนได้เลย จวนเสนาบดีข้ายินดีต้อนรับท่านโหวเสมอ” เสนาบดีลู่กล่าวอย่างยินดี

“นั่นสิเจ้าคะพี่ลี่หยาง พวกเราไม่ได้เจอกันนานกว่าสามปีแล้ว หากได้พูดจาแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันในช่วงที่ห่างเหินไปนานเช่นนี้ ย่อมเป็นการดียิ่งนักนะเจ้าคะ”

เยว่ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวาน ส่วนหนิงฮวาได้แต่ยืนมองพ่อกับพี่สาวของนางพูดคุยอยู่เงียบๆ จนกระทั่งถึงเวลาร่ำลากันจริงๆแล้วจึงได้คารวะท่านโหวอย่างสุภาพ

“คารวะท่านโหวเจ้าค่ะ ข้าลาล่ะนะเจ้าคะ” หนิงฮวาเอ่ยพร้อมหันหลังเดินขึ้นรถม้าไปก่อน เพราะขี้เกียจยืนรอพี่สาวที่ดูท่าทางเชื่องช้าอืดอาดไม่ยอมมาเสียที

“อืม เดินทางกลับดีๆเถิด” ลี่หยางตอบนางด้วยท่าทีเป็นกันเองมากขึ้น หากแต่หนิงฮวาไม่ได้สนใจอันใดมากนักเพียงค้อมตัวรับนิดหนึ่งแล้วจึงเดินจากไป

ปล่อยให้คู่รักร่ำลากันลำพัง หลังจากท่านพ่อเดินผละออกมาขึ้นรถม้ากับนางแล้ว อีกครู่ใหญ่เยว่ซินจึงตามกลับขึ้นมาด้วย

“เป็นอย่างไรเล่าเยว่ซิน พี่ลี่หยางของเจ้ากลับมาเช่นนี้แล้ว เขาได้กล่าวอันใดกับเจ้าบ้างล่ะ” เสนาบดีลู่เอ่ยถามบุตรสาวคนโต

“ท่านพ่อละก็จะให้พี่ลี่หยางกล่าวอันใดเล่าเจ้าคะ” เยว่ซินพูดจาเอียงอาย ท่าทีขัดเขิน

“เจ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าหมายถึงสิ่งใด ยามนี้ลี่หยางได้รับแต่งตั้งเป็นถึงท่านโหว เหล่าบรรดาขุนนางมากมายที่มีบุตรและหลานสาวต่างพากันมาร่วมงานนี้หวังเกี่ยวดองกับเขาทั้งนั้น”

“หากท่านโหวมีใจให้เจ้า พ่อก็พร้อมสนับสนุนทุ่มเทสุดกำลังเพื่อให้พวกเจ้าได้สมใจกัน”

“แหม..ท่านพ่อเจ้าคะ  พี่ลี่หยางเพิ่งจะกลับเข้ามาเมืองหลวงได้ไม่เท่าไรเองนะเจ้าคะ ยังคงมีกิจการงานให้ต้องวุ่นวายอีกมาก ท่านไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกเจ้าค่ะ”

เยว่ซินตอบน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับยอมรับว่าท่านโหวมีใจให้นางจริงดังที่ท่านพ่อคิด ทำให้หนิงฮวาอดมองอย่างระอาใจไม่ได้

ก่อนหน้านี้นางแสดงว่ารักใคร่ชอบพอลี่หยางมากเพียงใด พ่อของนางก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะใส่ใจเลยสักนิด

หากมาคราวนี้กลับสนับสนุนเยว่ซินอย่างออกนอกหน้า ช่างแตกต่างกันยิ่งนัก แต่จะให้กล่าวอย่างไรได้เล่าในเมื่อพ่อของนางมีใจเอนเอียงให้บ้านรองมากกว่าอยู่แล้ว

เนื่องด้วยบิดานางรู้สึกผิดต่อฮูหยินรองซึ่งเป็นภรรยาคนแรกอยู่ตลอดว่าตนเองไม่สามารถตบแต่งนางเข้ามาเป็นภรรยาเอกได้

ทั้งยังต้องรับพระราชทานสมรสยกย่องเชิดชูแม่ของหนิงฮวาซึ่งเป็นถึงบุตรีราชครูของฝ่าบาท เข้ามาเป็นฮูหยินใหญ่ออกหน้าออกตาด้วย