Share

รัชทายาทปีศาจ

last update publish date: 2026-08-14 14:44:17

เมื่อใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งแล้วไม่ได้ผล นางคุกเข่าลงและร้องไห้งอแงอย่างที่เคยชอบทำในวันวานยามถูกขัดใจ

“พี่หญิงท่านเปลี่ยนไปจริงๆ ท่านรักคนอื่นจนลืมข้า เชื่อฟังเขาจนยอมยกข้าให้เขา ข้าเสียใจจริงๆ เสียใจที่สุดเลย!!” ท่าทางเช่นนี้คนทั้งจวนรับมือกับนางไม่ได้แน่นอน ไป๋จิ่งเจาเองก็ทำตัวไม่ถูก กำลังจะก้มตัวลงไปโอบกอดปลอบน้องสาวแต่เสียงมารดาที่กระแอ่มไอทำนางปาดน้ำตาและหันไปมอง

…ร้องดังเช่นนี้บิดามารดาควรวิ่งมาถามข้าว่าเกิดสิ่งใดขึ้นมิใช่หรือ!!…

คิดได้เช่นนั้นก็รีบหันไปมองที่ประตูเช่นกัน ก่อนจะอ้าปากกว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างมารดาคือผู้ใด

“ทะ ทำความเคารพองค์รัชทายาทเพคะ” นางและพี่สาวพูดพร้อมกัน ไม่รู้อย่างไร เห็นหน้าเขาแล้วนึกถึงน้ำตาและอ้อมกอดอบอุ่นในชาติที่แล้ว จนใบหน้านางเห่อร้อนไปหมด

“ไม่ยักรู้ แม่นางน้องแห่งจวนไป๋ผู้นี้ยามไม่ได้ดั่งใจ ร้องโวยวายที่พื้นเช่นนั้นหรือ!!” เขาเลิกคิ้วมองนางอย่างสำรวจ แต่มุมปากที่กระดกขึ้นทำนางมั่นใจว่าเขากลั้นขำ

“หม่อมฉันก็เอาแต่ใจแบบนี้มานานแล้วหนิเพคะ” แม้จะเป็นรัชทายาทแต่ก็เป็นสหายยของพี่ชายนางด้วย แน่นอนว่าการมาเล่นด้วยกันในจวนอวี๋นั้นเป็นเรื่องปกติ

“ซินซิน อย่ากระทำท่าทางไม่ควร” มารดาเดินมากระซิบนาง

“ท่านแม่ ข้าเสียใจหนิเจ้าคะ” มือเล็กรีบเกาะแขนมารดาเพื่อออดอ้อน

วันนี้นางจะเล่นใหญ่ จะส่งพี่หญิงออกไปให้ห่างจากจื่อซวนให้ได้ และต้องไม่ให้ไปพยายามปีนขึ้นเตียงรัชทายาทเด็ดขาด!!

“เสียใจอะไรกัน เอาไว้ค่อยคุยเถอะ รัชทายาทมาดูผังการรบที่ห้องทำงานพี่ชายเจ้าอย่าก่อเรื่องเสียงดัง!” มารดาที่รักลูกสาวดั่งดวงใจกระซิบเสียงเบาพร้อมลูบหลังนาง

“ค่อยคุยมิได้เจ้าค่ะ ช้ากว่านี้พี่หญิงจะส่งข้าไปเป็นเมียคนสกุลหยางแล้ว!!” ทันทีที่จบคำพูดของนางทั้งจวนเงียบลงถนัดตา ไม่เว้นแม้แต่รัชทายาทที่จ้องเขม่งมาที่นาง

”ซินซิน เจ้ากำลังเข้าใจพี่หญิงผิด ข้าเพียงแต่…“

”แต่พี่หญิงไม่ฟังสิ่งที่ข้าต้องการหนิเจ้าคะ เอาแต่เชื้อฟังคนอื่น“ นางยังคงบีบน้ำตา ไม่สนแล้วว่าบุรุษที่ยังไม่ยอมเดินไปไหนจะคิดเช่นไร!!

“พี่สาวเจ้าหน่ะหรือจะทำ นางรักเจ้าปานดวงใจ” เป็นบิดาที่เดินเข้ามาทำสถานการณ์ให้ดีขึ้น

“แต่ว่า…”

“ใคร!!” นางยังไม่ทันพูดจบ เสียงทุ้มก็ถามขึ้นมาไม่ดังนักแต่หนักแน่นจนทำทุกสรรพสิ่งในที่นี้เงียบกริบ

“เอ่อ องค์รัชทายาทหมายถึง…” ไป๋เหลียงคุนหันไปถามอย่างเกรงใจ

“บุรุษที่พี่สาวของเจ้า จะยกเจ้าให้หน่ะเป็นใคร!!” ตอนนี้เสียงนั้นเจือความขุ่นมัวอยู่ในที ไป๋จิ่งเจาขยับตัวก้าวไปด้านหน้าก่อนย่อเข่าลงคำนับ

“เรียนองค์รัชทายาท น้องสาวของหม่อมฉันเพียงเข้าใจผิด คิดว่า…รองแม่ทัพน้อยหยางจื่อซวนจับปลาหลายมือ รั่วซิน…คิดว่าหม่อมฉันเอ่อมีใจรักมั่นกับรองแม่ทัพน้อย ทั้งที่เขาพึ่งส่งแม่สื่อมาทาบทามนางเพคะ” ไป๋รั่วซีขมวดคิ้วมองพี่สาวอย่างแสนผิดหวัง การกระทำเช่นนี้มิใช่ว่านางยังหวังจะเดินหน้าเรื่องแผนการที่จื่อซวนวางไว้หรือ

“ซินเอ๋อร์อะไรทำให้เจ้าคิดเช่นนั้นกัน” บิดาหันมาถามนางแทน ไป๋รั่วซีถอนหายใจ ก่อนจะประสานมือขึ้นและก้มหัวให้องค์รัขทายาท

“หม่อมฉันแค่รักพี่สาวมากเกินไป บางคราเห็นนางสนิทสนมกับรองแม่ทัพน้อยผู้นั้นก็เกรงว่า…นางจะแอบรักฝ่ายเดียวจนต้องยอมหลีกทางให้หม่อมฉันสมหวังกับจื่อซวน เพียงเพราะเขาส่งแม่สื่อมาทาบทาม ต้องขออภัยรัชทายาทที่หม่อมฉันเอะอะเสียงดังเพราะเข้าใจผิดจึงกระทำจนเกินเหตุ” เมื่อใช้ทุกอย่างไม่ได้ผล นางก็มีอีกหลายวิธีเช่นกัน

ท่าทางของไป๋รั่วซีตอนนี้ทำจิ่งเจาบีบมือตัวเองแน่น รูัแน่ชัดแล้วว่าตอนนี้นางทำน้องสาวโกรธ

“ซินซิน” เสียงเรียกแผ่วเบาของไป๋จิ่งเจานั่นไม่นำพาให้น้องสาวหันมามอง

“เช่นนั้นเจ้าชอบบุรุษผู้นั้นหรือไม่” ห่าวหรานกอดอกพิงบานประตูถามนางเสียงเย็น

“ไม่มีใจรักแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ไม่ประสงค์จะแต่งงานกับชายผู้นี้ด้วยเพคะ!!” ชั่ววูบนึงเขาเห็นแววตาแห่งความโกรธแค้นของอวี๋รั่วซิน

“ก็ไม่ต้องแต่ง หากเขาเร้าหรือก็วิ่งมาบอกข้า ตัดหัวรองแม่ทัพสักคนนึงไม่ทำให้ใต้หล้าสะเทือนหรอก!!“

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน   ENDเปลี่ยนชะตาคนทั้งจวน

    สายลมยามเย็นพัดผ่านระเบียงไม้คดเคี้ยวของจวนสกุลไป๋ นำพาเอากลิ่นหอมอบอวลของดอกเหมยและโคมไฟสีชาดที่ส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศภายในเรือนหลักยามนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นครึกครื้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ภาพของผู้คนมากบารมีที่นั่งล้อมวงหัวเราะต่อกระซิบกันอย่างไม่ถือองค์ เป็นภาพที่หากผู้ใดมาเห็นเข้าคงยากจะเชื่อสายตาสกุลไป๋... ตระกูลแม่ทัพผู้จงรักภักดี ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตกเป็น 'เป้านิ่งทางการเมือง' ถูกศัตรูในราชสำนักหมายหัว คอยจ้องจับผิดและใส่ร้ายป้ายสีจนเกือบต้องล่มสลายและนองเลือดด้วยแผนชั่วของคนถ่อย ทว่าในวันนี้ มรสุมมืดมิดเหล่านั้นได้สลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความสุขและความอบอุ่นของครอบครัวที่ได้อยู่ร่วมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาณ โต๊ะเสวยกลางเรือน ไป๋เหวินหลง หรือเปี้ยนจิ้งอ๋องผู้เกรียงไกร บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดดังเช่นในอดีต หากแต่อยู่ในชุดอาภรณ์หรูหราสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ในอ้อมแขนกว้างของแม่ทัพผู้เคยฆ่าคนนับแสน บัดนี้กำลังตระกองกอด 'หนิงเหนียง' พระธิดาตัวน้อยไว้อย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ ดาริกาดวงน้อยผิวขาวผ่องในห่อผ้าไหมกำลังนอนตาแป๋ว ส่งเสียงอ้อแอ้ทักทายทุก

  • ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน   องค์หญิงน้อยแห่งเปี้ยนจิ้ง

    ยามนั้น ณ หุบเขาชายแดนเปี้ยนจิ้ง...เสียงกระบี่พยัคฆ์รามตวัดผ่านอากาศดังกึกก้องดุจเสียงฟ้าผ่า! ปราณกระบี่สีทมิฬอันมหาศาลของไป๋เหวินหลงกวาดตัดผ่านแม่ทัพใหญ่ฝ่ายศัตรูจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน! ศพของทหารอนารยชนนับพันนอนเรียงรายเต็มท้องทุ่ง เสียงโห่ร้องชัยชนะของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬดังกึกก้องไปถึงชั้นฟ้า ไป๋เหวินหลงในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดและฝุ่นควัน ยืนถอนหายใจยาวท่ามกลางกองศพข้าศึกที่แตกพ่ายหนีตายไปหมดสิ้นทันใดนั้น! ม้าเร็วจากเมืองหลวงก็ควบทะยานเข้ามาหยุดลงเบื้องหน้าทหารองครักษ์ "รายงานท่านอ๋อง! พระชายาจ้าวซินเจ็บท้องคลอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ยามนี้กำลังจะให้กำเนิดบุตร ณ จวนสกุลไป๋!" คำรายงานนั้นดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางหัวใจของไป๋เหวินหลง! นัยน์ตาคู่คมขยายกว้างด้วยความตกใจและห่วงใยสุดแสน!"นำม้าศึกที่เร็วที่สุดมาให้ข้า!" ไป๋เหวินหลงกระชากเสียงสั่งการ โดยไม่สนใจความอ่อนล้าจากการรบติดต่อกันเจ็ดวันเจ็ดคืน ไม่แม้แต่จะปลดชุดเกราะเปียกเลือดออก!เขาทะยานขึ้นบนหลังม้าพยัคฆ์โลดลำพอง ควบข้ามผ่านเส้นทางขุนเขาและพายุฝนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะทำได้! ควบม้าทะยานข้ามผ่านสามเมืองโดยไม่ยอมหยุดพัก แม้ขาของ

  • ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน   พายุโหม

    สายลมหนาวพัดกระพือหอบเอาไอแล้งและเกล็ดหิมะแรกแห่งฤดูหนาวตกปลิวโปรยปรายทั่วทุ่งหญ้าชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้ง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้าเมืองกลับไม่อาจสงบเยือกเย็นได้ตามฤดูกาล เมื่อข้าศึกพันธมิตรอนารยชนนอกด่านฉวยโอกาสร่วมมือกับเศษซากกบฏพรรคมารที่หลบหนี รวบรวมไพร่พลระลอกใหญ่กว่าห้าหมื่นนายเข้าปิดล้อมและซุ่มโจมตีแคว้นเปี้ยนจิ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว!ยามนั้น องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด ท้องของนางนูนป่องอย่างเห็นได้ชัด แม้นางจะยืนหยัดด้วยจิตวิญญาณอันเข้มแข็ง ปรารถนาจะอยู่เคียงข้างสามีเพื่อช่วยวางกลยุทธ์ต้านศึก ทว่า ไป๋เหวินหลง กลับไม่อาจยินยอมให้ดวงใจและลูกน้อยในครรภ์ต้องเผชิญความเสี่ยงในสมรภูมิที่เต็มไปด้วยคมหอกคมดาบและความยืดเยื้อของไฟสงคราม“จ้าวเอ๋อร์ชายแดนยามนี้ไฟสงครามลุกโชน ศัตรูมุ่งหวังจะใช้เจ้าเป็นจุดอ่อนเพื่อบีบบังคับข้า" ไป๋เหวินหลงกุมมือเรียวเล็กของภรรยาไว้แน่น นัยน์ตาคู่คมฉายแววรักใคร่ ห่วงใย และเด็ดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง "กลับไปรอข้าที่จวนสกุลไป๋ในเมืองหลวงเถิด ที่นั่นมีท่านพ่อและท่านแม่คอยดูแล เจ้าและลูกจะปลอดภัยที่สุด ข้าสัญญา เมื่อสยบกองทัพอนารยชนกลุ่มนี้เสร็จสิ้น ข้าจ

  • ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน   จนกว่าผมจะเปลี่ยนเป็นสีขาว

    "โคมไฟดวงนั้นงดงามยิ่งนัก งานจักสานละเอียดละออจริงๆ" เหวินหลงเห็นสายตาของนาง มีหรือที่อดีตแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมแพ้ใครจะยอมปล่อยไป เขากระชับมือจ้าวซินไว้แน่นก่อนจะเดินก้าวออกไปเบื้องหน้า "แม่ค้า ข้าขอทายปริศนา!" ปริศนาข้อแรกและข้อสองถูกนำออกมา เหวินหลงซึ่งแม้จะเป็นแม่ทัพสายวรยุทธ์ แต่เขาก็ได้รับการศึกษาอย่างเข้มงวด สามารถตอบคำถามได้อย่างรวดเร็วและถูกต้อง ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ของชาวเมือง! จนกระทั่งถึงปริศนาข้อสุดท้าย แม่ค้าคลี่แผ่นกระดาษออกแล้วอ่านเสียงดัง "ปริศนาข้อสุดท้าย!!“”สิ่งใดไร้รูปไร้รอย ทว่าผูกพันสองชีวิตไว้ตราบวันตาย แม้ผ่านศึกสงครามมรสุมนับร้อย ก็มิอาจสลายไป"คนในที่นี้ต่างครุ่นคิด บางคนว่า 'ดวงวิญญาณ' บางคนว่า 'โชคชะตา'ทว่าเหวินหลงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหันกลับมามองจ้าวซินที่ยืนอยู่ข้างกาย นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพของนางอย่างลึกซึ้ง"คำตอบคือ…'ความรักแท้ที่มอบให้แก่กัน'" เหวินหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคงแม่ค้าคลี่ยิ้มกว้าง "ถูกต้องแล้วคุณชาย! โคมไฟหงส์พยัคฆ์ดวงนี้เป็นของท่านแล้ว!" ชาวเมืองต่างปรบมือและส่งเสียงยินดียินร้าย เหวินหลงรับโคมไฟงดงามดวงนั้นม

  • ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน   งานโคมแรกของแคว้นเปี้ยนจิ้ง

    ยามโพล้เพล้ของค่ำคืนเทศกาลโคมไฟแรกแห่งแคว้นเปี้ยนจิ้ง... ท้องฟ้าเหนือชายแดนเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม ประดับประดาด้วยดวงดาวทอแสงวาววับ ทว่าสิ่งที่งดงามยิ่งกว่าท้องนภา คือแสงสว่างจากโคมไฟนับพันดวงที่ถูกจุดขึ้นทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองเปี้ยนจิ้งเมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงาและทุรกันดาร ยามนี้กลับคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะ ดนตรีขลุ่ยพริ้วหวาน และกลิ่นหอมของขนมหวานอบอวลไปทั่วสายลมหนาว ราษฎรต่างพากันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ออกมาร่วมเฉลิมฉลองความสงบสุขที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมานานนับสิบปีณ จวนเปี้ยนจิ้งอ๋อง...เงาร่างในกระจกเงาสมบูรณ์แบบด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายหงส์สีเงิน องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังเอียงคอจัดปิ่นหยกสลักรูปดอกเหมยบนเรือนผมอย่างตั้งใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะสวมปิ่นเสร็จ แขนยาวอันอบอุ่นและแข็งแกร่งของใครบางคนก็โอบกอดนางจากด้านหลังเบาๆกลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นกฤษณาอันคุ้นเคยทำให้จ้าวซินแย้มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นางเอนหลังซบลงกับอกกว้างของสามีผ่านกระจกเงา"ท่านพี่ ท่านหลบพวกองครักษ์มาอีกแล้วหรือ?" จ้าวซินเอ่ยถามพลางหัวเราะเบาๆไป๋เหวินหลง ในชุดคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สีครามเข้มไร้ซึ่งเกราะเหล็ก

  • ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน   เจริญรุ่งเรือง

    ไป๋เหวินหลงในชุดขุนนางชั้นอ๋องสีน้ำเงินเข้มขอบทองคำ และจ้าวซินในชุดตราตำแหน่งมหาเทวี ก้าวออกมารับพระราชโองการพร้อมกัน "ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพ่ะย่ะค่ะ!"ภายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีในวังหลวง ไป๋เหวินหลงและจ้าวซินเลือกที่จะไม่รั้งรออยู่ในเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบาย พวกเขาละทิ้งความยุ่งเหยิงของศูนย์กลางอำนาจ นำกองกำลังทหารบางส่วนและข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นเปี้ยนจิ้งในทันทีเมื่อมองเห็นกำแพงเมืองเปี้ยนจิ้งตั้งผงาดอยู่เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏกลับเป็นเมืองชายแดนขนาดเล็กที่ค่อนข้างซบเซา ประชาชนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก กำแพงเมืองชำรุดทรุดโทรมจากสงครามระลอกเก่า และลักลอบถูกกลุ่มโจรกับกองทัพเล็กๆ นอกด่านเข้าก่อกวนอยู่เสมอ"เหวินหลง ที่นี่อาจดูห่างไกลและทุรกันดาร แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ปราศจากหน้ากากเข้าหากัน" จ้าวซินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะควบขับม้าอยู่ข้างกายสามี สายตาคมกริบของนางมองไปรอบๆ ด้วยความมุ่งมั่นไป๋เหวินหลงหันมามองใบหน้าเนียนใสของภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น "อยู่ที่ไหนไม่สำคัญ ขอเพียงมีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าก็พร้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status