บทที่ 7 พบกันยามค่ำคืน

อวี้จินกลับมาถึงบ้านในช่วงบ่ายๆ เธอไม่ได้ทำตัวมีพิรุธหรือแสดงท่าทีว่ารู้ทันสิ่งที่เจียงลี่จะทำเลยแม้แต่น้อย

เจียงลี่ลอบมองลูกเลี้ยงก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ตอนนี้เธอจะยอมทำตัวไม่มีพิษสง ตามน้ำให้อวี้จินได้ใจไปเสียก่อน หลังจากนั้นค่อยจัดการในครั้งเดียว หลังจากที่อวี้จินแต่งกับเถ้าแก่เฉินไปแล้ว ก็จะไม่มีใครคอยแย่งสมบัติกับเธอและลูกสาวอีก

อวี้ตงนั้นไม่ได้เอ่ยอะไร ตั้งแต่มีเรื่องกันครั้งนั้นจนถึงขั้นลงไม้ลงมือก็ดูเหมือนว่าเขาและอวี้จินผู้เป็นลูกสาวเหมือนจะห่างเหินกันเป็นอย่างมาก ตั้งแต่

อวี้จินหายป่วยนิสัยใจคอก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนแต่ก่อน เขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันเพราะอะไรกันแน่ ที่ทำให้

อวี้จินเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ขนาดนี้

"ย่าคะ อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเรียนแล้ว ตอนที่หนูไปเรียน คุณย่าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะคะ ระวังเรื่องอาหารการกินให้มาก ย่าอายุมากแล้ว อย่าได้กินอะไรซี้ซั้วเป็นอันขาด"

แม่เฒ่าอวี้เมื่อได้ยินที่หลานสาวพูดบ่นเสียยาวเหยียดก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ อวี้จินนับว่ารู้ความเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังใส่ใจคนแก่อย่างจริงใจ หากแม่ของอวี้จินยังอยู่ อวี้จินคงจะมีความสุขมากกว่าในตอนนี้

"ย่าเข้าใจแล้ว หลานเองก็ตั้งใจเรียน ย่าเตรียมเงินเอาไว้ให้หลานได้เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว จำไว้ ต้องตั้งใจเรียนนะ"

"ค่ะย่า หนูจะไม่ทำให้ย่าผิดหวังแน่นอนค่ะย่ารีบนอนนะคะ"

"จ้ะ"

แม่เฒ่าอวี้รับคำ ไม่นานนักก็ผล็อยหลับไป

อวี้จินเฝ้าดูจนย่าของเธอหลับสนิทแล้วจึงปิดประตูห้องนอนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินออกมารับลมที่ระเบียงหน้าบ้าน

คืนนี้แสงจันทร์ค่อนข้างส่องสว่างจนสามารถมองเห็นทิวทัศน์เบื้องหน้าได้สลัวราง สายลมพัดมาปะทะใบหน้าให้ความหนาวเย็นเป็นระลอกตอนนี้ทุกคนในบ้านเข้านอนกันหมดแล้ว รอบด้านเงียบสงบเหมาะแก่การเดินผ่อนคลายจิตใจเป็นอย่างมาก

อยู่ๆ ก็มีกิ่งไม้เล็กๆ กิ่งหนึ่งร่วงหล่นลงมาที่ไหล่ซ้ายของอวี้จิน เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองก็ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

นั่นมันอาฟานไม่ใช่หรือ

ว่าแต่ เขามาทำอะไรบนต้นไม้ในบ้านของเธอดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้กัน?

อวี้จินหันมองซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนมาเห็น แม้ตอนนี้โลกจะเปิดกว้างเรื่องชายหญิง แต่หากมีคนมาเห็นว่าอาฟานปีนต้นไม้อยู่ในรั้วบ้านของเธอยามวิกาลมันคงไม่ดีแน่ หากเกิดเรื่องเสื่อมเสียไม่ดีไม่งามขึ้นมาอาจจะขายหน้าเอาได้

และนี่อาจจะเป็นจุดอ่อนให้เจียงลี่ใช้มาเล่นงานเธอในภายหลัง

อวี้จินแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกู้อวิ๋นฟาน ก่อนจะหลังคิดจะเดินหนีกลับเข้าบ้าน แต่ชายหนุ่มกลับโยนกิ่งไม้มาใส่เธออีกรอบ อวี้จินเริ่มโมโห เธอเงยหน้าขึ้นไปมองและส่งสายตาไม่พอใจให้เขา แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับยิ้มตาหยีไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรทั้งสิ้น

เดิมทีกู้อวิ๋นฟานคิดจะมาดูความเป็นไปของ

อวี้จินเสียหน่อย แต่กลับโชคดีพบว่าหญิงสาวกำลังออกมาเดินเล่นรับลมพอดี

เขาทำท่าชี้มือชี้ไม้บอกให้เธอขึ้นมานั่งบนต้นไม้ด้วยกัน อวี้จินถึงกับยกมือขึ้นเกาหัวอีกหน กู้อวิ๋นฟานเป็นคนประหลาด เขามักจะทำอะไรโดยไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้น

อวี้จินส่ายหน้าทำท่าบอกว่าเธอไม่ยอมขึ้นไป แต่เขากลับยิ้มเจ้าเล่ห์ และพูดโดยไม่มีเสียงว่า หากเธอไม่ยอมขึ้นมาเขาจะตะโกน!

อวี้จินถึงกับหมดคำจะกล่าว เธอรู้จักเขามาชาติหนึ่ง ย่อมรู้ดีว่ากู้อวิ๋นฟานทำจริงแน่นอน

เมื่อหมดหนทางจะทัดทาน อวี้จินจึงยอมปีนขึ้นไปนั่งบนต้นไม้กับเขา กู้อวิ๋นฟานดีใจมาก เขายื่นมือไปจับแขนของอวี้จินและดึงเธอขึ้นมานั่งบนต้นไม้ด้วยกัน

"นี่สมองพี่ยังปกติรึเปล่า ทำไมถึงมาปีนต้นไม้บ้านคนอื่นค่ำมืดดึกดื่นแบบนี้"

อวี้จินเอ่ยถามเขาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

"อยู่แต่ร้านน่าเบื่อเกินไป เลยมาดูว่าเธอนอนหรือยัง"

"พี่ว่างมากเหรอ"

"ก็ไม่ว่างเท่าไร แต่เพื่อคนสวยอย่างเธอฉันหาเวลาให้ได้เสมอ"

อวี้จินถึงกับส่ายหน้าอย่างอิดหนาระอาใจ เจอหน้ากันทุกครั้งเขาจะต้องเอ่ยคำพูดชวนคลื่นไส้กับเธอแบบนี้ทุกครั้ง

แม้ปากจะบ่นด่าเขา แต่อวี้จินกลับรู้สึกอบอุ่นใจอย่างแปลกประหลาด ในชีวิตนี้นอกจากคุณย่าและเพื่อนของเธอแล้ว ก็มีอาฟานที่เหมือนจะทำดีกับเธอมากกว่าคนอื่นๆ ทั้งที่เขาเป็นเพียงคนนอก แต่กลับถามไถ่ทุกข์สุขของเธอมากกว่าพ่อแท้ๆ เสียอีก

กู้อวิ๋นฟานลอบมองใบหน้าด้านข้างของอวี้จิน ตอนนี้หญิงสาวกำลังเหม่อมองไปที่ดวงจันทร์เบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ เขาถึงกับยิ้มออกมา ดูเหมือนว่าจะเป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นอวี้จินมีชีวิตชีวาแบบนี้

ความเงียบปกคลุมจนบรรยากาศรอบด้านนิ่งสงัด คนทั้งสองไม่ได้เอ่ยสนทนาอะไรกันเลยแม้แต่น้อย จวบจนเวลาล่วงเลยถึงกลางดึก อากาศเริ่มเย็นลง อวี้จินก็ง่วงแล้ว จึงอยากจะกลับเข้าไปนอนเสียที

"ฉันจะไปนอนแล้วพี่ก็กลับร้านดีๆ ล่ะ"

"อืม เธอก็รีบนอนล่ะ แล้วก็อย่ามองพระจันทร์บ่อยๆ เลยมองฉันดีกว่า เธอมองฉันให้ดีๆ แล้วจะเห็นว่าความหล่อของฉันเปล่งประกายมากกว่าดวงจันทร์ที่เธอชอบมองเสียอีก"

อวี้จินไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว อาฟานคนนี้นอกจากจะชอบพูดจาแทะโลมเก่งแล้วยังหลงตัวเองจนเข้าขั้นเกินเยียวยาอีกด้วย

เมื่อเห็นว่าอวี้จินไม่ตอบอะไร กู้อวิ๋นฟานก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรเธออีก ในระหว่างที่เขากำลังจะกลับก็ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น คนที่เดินออกมาก็คือเจียงลี่นั่นเอง

อวี้จินกลัวว่าเจียงลี่จะเห็นจึงรีบดึงตัวกู้อวิ๋นฟาน

ไปหลบที่หลังต้นไม้ทันที เจียงลี่เพียงออกมาตักน้ำเข้าไปไว้ในห้องเพื่อใช้ล้างหน้าตอนเช้า ก่อนจะหันมองซ้ายขวาและกลับเข้าบ้านไป

เมื่อคนเข้าบ้านไปแล้ว อวี้จินก็โล่งใจ แต่เมื่อได้สติเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองได้ทำอะไรลงไป

เพราะดึงกู้อวิ๋นฟานมาหลบอย่างรีบร้อน ทำให้คนทั้งสองล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นหญ้า เธอนอนทับอยู่บนตัวเขา ในขณะที่ริมฝีปากของเธอก็ประทับจูบลงไปบนหน้าผากของเขาอย่างไม่ตั้งใจ

อวี้จินอึ้งงันไปชั่วขณะ ส่วนกู้อวิ๋นฟานก็ดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาเสียเดี๋ยวนั้น!