เพื่อนนอนสถานะแฟนเก่า (NC 18+)

เพื่อนนอนสถานะแฟนเก่า (NC 18+)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-03
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
86Bab
17.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

อยากก็แค่โทรมา ค่าโรงแรมหารกันคนละครึ่ง ******** "เป็นได้แค่คู่นอนนะ เอากันขำ ๆ รับได้ก็ขึ้นรถ รับไม่ได้ก็แค่นี้ไม่ต้องคุยกันอีก" "อืม" เธอก้าวขึ้นรถผมอย่างไม่ลังเล ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่มันถูกหรือแม่งผิดตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม "ทำไม อยากมากขนาดนั้นเลย แฟนเธอไปไหน" ถึงจะเอากันขำ ๆ ผมก็ไม่อยากเป็นชู้กับใคร "เลิกกันแล้ว" ใช่สินะ ไอ้นั่นมันไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งสี่เดือนแล้วนี่นา แม่งแล้วกูดันรู้ทุกเรื่องของเธอ "ของขาด" ผมถามและเคาะพวงมาลัยในตอนที่ติดไฟแดง "อืม" เธอตอบง่าย ๆ เรียบ ๆ ไม่สะทกสะท้าน "ดี เราก็ของขาด ของขาดกันทั้งคู่ คงมันดี หึ" ************** #ไม่มีนอกกาย

Lihat lebih banyak

Bab 1

คำโปรย

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
86 Bab
คำโปรย
“เป็นได้แค่คู่นอนนะ เอากันขำ ๆ รับได้ก็ขึ้นรถ รับไม่ได้ก็แค่นี้ ไม่ต้องคุยกันอีก” “อืม” เธอก้าวขึ้นรถผมอย่างไม่ลังเล ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่มันถูกหรือแม่งผิดตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม “ทำไม อยากมากขนาดนั้นเลย แฟนเธอไปไหน” ถึงจะเอากันขำ ๆ ผมก็ไม่อยากเป็นชู้กับใคร “เลิกกันแล้ว”ใช่สินะ ไอ้นั่นมันไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งสี่เดือนแล้วนี่นา แม่งแล้วกูดันรู้ทุกเรื่องของเธอ “ของขาด?” ผมถามและเคาะพวงมาลัยในตอนที่ติดไฟแดง “อืม” เธอตอบง่าย ๆ เรียบ ๆ ไม่สะทกสะท้าน “ดี เราก็ของขาด ของขาดกันทั้งคู่ คงมันดี หึ”“กูบอกให้มึงจองวีไอพี ๆ ทำไมแม่งได้หน้าแคชเชียร์ ไกลเวทีก็ไกล เด็กเสิร์ฟก็เดินกันให้วุ่น แม่งวุ่นวายฉิบหาย” ผมบ่นไอ้เพื่อนที่ชวนมาเที่ยววันนี้ บอกให้มันจองโซนวีไอพี แต่มันดันจองอะไรของมัน ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห “เอาน่า เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ตั้งแต่เรามาเที่ยวที่นี่สามปีก็ไม่เคยนั่งโซนอื่น นั่งตรงนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน ดนตรีไม่ดังดี” คำแก้ตัวของมันฟังแทบไม่ขึ้น “ไอ้ไม้ มึงไม่ได้ป่วยใช่เปล่า หรือปิดเทอมไม่กี่อาทิตย์ ทำให้
Baca selengkapnya
บทที่ 1
“กูบอกให้มึงจองวีไอพี ๆ ทำไมแม่งได้หน้าแคชเชียร์ ไกลเวทีก็ไกล เด็กเสิร์ฟก็เดินกันให้วุ่น แม่งวุ่นวายฉิบหาย” ผมบ่นไอ้เพื่อนที่ชวนมาเที่ยววันนี้ บอกให้มันจองโซนวีไอพี แต่มันดันจองอะไรของมัน ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห “เอาน่า เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ตั้งแต่เรามาเที่ยวที่นี่สามปีก็ไม่เคยนั่งโซนอื่น นั่งตรงนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน ดนตรีไม่ดังดี” คำแก้ตัวของมันฟังแทบไม่ขึ้น “ไอ้ไม้ มึงไม่ได้ป่วยใช่เปล่า หรือปิดเทอมไม่กี่อาทิตย์ ทำให้สมองมึงกระทบกระเทือน” ผมยื่นมือไปแตะหน้าผากของเพื่อนดู วันนี้เพื่อนผมมันดูแปลก ๆ “มันก็ไม่ได้ป่วยนะไอ้ฟ้า ทำไมมันดูแปลก ๆ” ผมยังหันไปถามความคิดเห็นของไอ้ฟ้า หรือเวหา เพื่อนผมอีกครั้ง “แดกเหล้าไป อย่าพูดมาก” ไอ้ไม้ไม่รู้มันอารมณ์เสียมาจากไหน ด่าผมว่าพูดมากอีก “มาแปลกจริง ๆ ด้วย” ผมยังบ่นกับมันอีกรอบ นั่งอยู่ไม่ทันไรมีแต่คนมาขอชนแก้ว เพราะอย่างนี้ไงผมถึงไม่ชอบโซนธรรมดา เพราะมันไม่ส่วนตัว พวกเราดื่มกันอยู่สักพัก ไอ้ไม้มันก็บอกจะไปห้องน้ำ กว่าจะกลับมาก็นานโข “มึงไปขี้มาเหรอ ไปนานมาก” ผมอดบ่นไม่ได้จริง ๆ นั่งโซนนี้ไม่ค่อ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
“เปล่า ๆ โรงแรมก็ได้” “ก็แค่นั้น” ผมยิ้มเยาะออกมา เธอเปลี่ยนไปมาก ต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน หรือผมที่เปลี่ยนไปมาก ทะเลในอดีตมันก็แค่น้องปีหนึ่งโง่ ๆ คนหนึ่ง แน่ละ ผู้หญิงจะไปชอบได้ยังไง เธอก็คงแค่เก็บแต้ม คงเห็นว่าผมหน้าตาดี แต่...มึงเป็นคนแรกของเขานะ เสียงในใจผมแย้ง แต่ก็นั่นแหละ ผมปัดตก เป็นคนแรกแล้วยังไง ไม่ได้เป็นคนสุดท้ายสักหน่อย “ค่าโรงแรมคนละครึ่งนะ” ไม่คิดว่าตัวเองจะพูดหมา ๆ แบบนี้ออกมา แต่ก็นั่นแหละพูดออกมาแล้ว “อืม” เธอรับคำ ถ้าผมมองไม่ผิด มือเธอสั่น โรงแรมที่ผมเลือกไม่ไกลจากคอนโดของเธอนัก คิดว่าถ้าเอากันเสร็จ ผมอาจจะกลับเลย ส่วนเธอก็ให้เดินกลับห้องพรุ่งนี้เช้าแล้วกัน จะมาหาความพิเศษอะไรไม่มีหรอก ในเมื่อตอนนี้สถานะเรามันก็แค่แฟนเก่า และตอนนี้กำลังจะเป็นคู่นอนกันก็แค่นั้น “เอ่อ...เอ่อ เธอเตรียมถุงมาใช่ไหม” น้ำเสียงเธอดูกังวลเล็กน้อยตอนที่ถาม “อืม ของมันต้องพกตลอดไหม” มันของจำเป็น ทำไมจะไม่พก ผมเป็นคนเตรียมพร้อมเสมอ เธอไม่น่าถาม อ๋อ...คงคิดว่าจะเหมือนครั้งแรกของเราสินะ ไม่มีแล้วไอ้ทะเลคนอ่
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“ข่าวอะไร” ฉันถามแมนเพื่อนเกย์ ที่กำลังตั้งใจส่องไอจีของใครบางคนยิ่งกว่าตอนเรียน Stat 1 เสียอีก “รูปถ่ายคู่ซ้อมแกกับสายรหัส แม่เจ้า! หน้าตาดีทั้งลุงรหัสทั้งหลานรหัส” ภาพถ่ายตรงหน้าคือภาพของรุ่นน้องปีหนึ่งในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทะเลโอบไหล่น้องคนนั้นอย่างสนิทสนม “สวยดี” ฉันชมภาพของรุ่นน้องที่นั่งข้างเขา ก็สวยจริง ๆ นั่นแหละ “ทะเลนี่เจ้าชู้มากตั้งแต่อกหักจากแก” ที่แมนพูดไม่เกินความจริง แต่ละวันแต่ละคืนเขาถูกแท็กจากสาว ๆ ในไอจีแทบทุกวันทุกคืน ทำไมฟังทุกครั้งก็ไม่ชินสักที “ตกลงแกเลิกกับอีพี่กรแน่แล้วใช่ไหม” “อื้ม...” ฉันพยักหน้ากับคำถามของแมน เลิกกันสิ พอเขาไปเมืองนอกได้แค่เดือนเดียว เขาก็มีคนคบแล้ว ‘เราเลิกกันได้แล้วดาว’ “คู่แกกับพี่กรนี่ยังไง พอจะคบก็คบ พอจะเลิกก็เลิก” นั่นสินะ แต่เลิกกันน่ะดีแล้ว “ตกลงแกจะคุยเรื่องฉันหรือจะสนใจเรื่องของทะเล” “เออ เรื่องทะเลสิ คนนี้หลานรหัสทะเล ชื่อเตยหอม ได้ยินว่าปลื้มทะเลมาก” ใครบ้างที่ไม่ปลื้มเขา ขนาดอดีตแฟนเก่าอย่างฉันยังแอบปลื้มเขา ทั้ง ๆ ที่ตัวเองได้ชื่อว่าเป็น
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“แล้วคิดว่าเขาจะหายโกรธเหรอ” คำถามของใบหญ้าทำให้ฉันส่ายหน้า ฉันคิดว่าเขายังโกรธแหละ แต่มันไม่มีทางเลือก จะให้รอจนเขาหายโกรธ คงไม่มีวันนั้น “ก็ไม่คิดว่าเขาจะหายโกรธไง เลยต้องใช้ไม้เด็ดเอาตัวเข้าแลก รอบนี้ฉันจะทำให้เขาหลงยิ่งกว่าเดิม ยังไงเขาก็เคยรักฉัน คงจะเหลือเยื่อใยบ้างแหละ...” เยื่อใยของความรักที่เขาเคยมีให้ฉัน หวังว่าจะยังมีให้ฉันบ้างนะทะเลหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปแล้ว คนที่ผมไม่คิดจะติดต่อ ก็ไม่ยอมติดต่อมาสักที ตกลงเป็นเพื่อนนอนกัน ไม่ใช่วันไนต์สักหน่อย ทำไมหายไปเลย ไม่อยากส่งข้อความไปหา เดี๋ยวจะเป็นหลักฐานอีก อย่างที่บอก สำหรับผม เธอก็แค่แฟนเก่าคนที่ทิ้งผมไปอย่างไม่ไยดีตั้งแต่เมื่อตอนผมอยู่ปีหนึ่ง “เป็นอะไรไอ้เล จ้องมือถืออยู่ได้” “ฟังเพลง” ผมบอกกับไอ้ฟ้าทั้งที่ไม่ได้เปิดเพลง “เพลงห่าอะไร กูเห็นมันเขี่ยไปเขี่ยมา” ไอ้ไม้นี่เรื่องอื่นฉลาดดีจัง ยกเว้นเรื่องเรียนนี่แหละ “ไม่เสือกสักเรื่องได้ไหมพี่ไม้” “มึงแก่กว่ากู อย่าเสือกเรียกกูพี่” มันยังไม่วายด่าผมอีก แค่เรียกพี่ อะไรของมัน “มันเป็นอะไรวะไอ้ฟ้า ดูอารมณ์ไ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ไม่อิ่ม...ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นวันนี้เป็นวันที่ห้าแล้ว หลังจากคุยกับเธอวันนั้น เป็นเมนส์นี่ ปกติเขาเป็นกันกี่วันวะ ว่าแล้วผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล สามวันถึงหนึ่งสัปดาห์แล้วแต่คนเหรอวะ แล้วเธอเป็นกี่วันกันแน่ ผมไม่แน่ใจ ตอนที่เราคบกัน ผมจำได้ว่าไม่น่าจะเกินห้าวันนะ ถ้าห้าวันเธอก็น่าจะหายแล้วไหม ทำไมยังไม่โทรมาอีก “ผู้หญิงเป็นเมนส์กี่วัน” “เฮ้ย!! ไอ้ห่า มาตอนไหนเนี่ย” ผมตกใจเมื่อไอ้ไม้มันมาอยู่ข้างหลังผม แถมไม่พอ ยังอ่านข้อความที่ผมเซิร์ชอีก “อะไรของมึง ต้องตกใจขนาดนั้น?” “มึงไม่มีมารยาท มาอ่านหน้าจอกูได้ไง” ผมอดจะด่ามันไม่ได้เลยจริง ๆ ไอ้เพื่อนไร้มารยาท “อย่างกับมึงมีครับ ไอ้เพื่อนเล มึงนั่นแหละตัวดี” “ไอ้ฟ้า มึงมาก็ดี ช่วยด่าไอ้ไม้หน่อย มันแอบมาส่องหน้าจอกู” ไอ้ฟ้าเดินเข้าห้องเรียนมาพอดี ผมเลยรีบฟ้องมันทันที ไอ้ฟ้าคือคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่สุดในกลุ่ม คงเพราะมันมีน้องสาวมั้ง ผมเลยมองว่ามันดูโตกว่าพวกผม “ไอ้ไม้ มึงอย่าทำอีก” “เออ” “อะไรวะ ทำไมมันเชื่อฟังมึงง่ายขนาดนี้วะ”ไอ้ไม้ไม่เถียง
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“เตยหอมชอบพี่?” มันถามคำถามกลับมาเหมือนอย่างที่ผมถามมัน “อืม แต่กูไม่ได้คิดอะไร” ผมตอบออกไปตามความจริง เพราะรู้ว่าไอ้ภพนี่แหละคอยเตือนผมเรื่องของเตยหอม “ไม่คิดก็อย่าให้ความหวัง” มันบอกด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ตกลงผมเป็นรุ่นพี่หรือมันเป็นรุ่นพี่ “ว่าแต่มึงไม่ชอบเหรอ” “ชอบได้ไง ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” ผมตาโตกับคำตอบของมัน คนอย่างรณภพมีคนที่ชอบแล้ว แต่ยังไม่ยอมเปิดเผย ไม่ธรรมดาแน่นอน “ใครวะ” ความอยากรู้ทำให้ผมถามออกไปอย่างเสียมารยาท แต่คงไม่เป็นไรหรอก เพราะมารยาทของพวกผมมันไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว “ไม่เสือกดิพี่ ทำงานไป” เห็นไหม บอกแล้วว่ามันไม่ค่อยเห็นพวกผมเป็นรุ่นพี่หรอก โดยเฉพาะลุงรหัสของมัน ซึ่งตอนนี้ฝากความหวังในการเรียนจบไว้ที่หลานรหัส “เออ แม่งถามนิดเดียว” ผมสบถอย่างไม่ค่อยใส่ใจ ก่อนจะหันไปสะกิดไอ้คนที่หลับอย่างเอาเป็นเอาตายข้าง ๆ นี่มันจะหลับจนห้องสมุดปิดหรือไง “ไอ้ไม้ ตื่น! เดี๋ยวต้องไปซ้อมแล้ว ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนวะ” บ่นไปด้วยมองหาไอ้ฟ้าไปด้วย เห็นบอกจะไปหาอาจารย์ หายไปตั้งแต่เที่ยง ไม่เข้าใจว่าหาอาจารย์อะไรของมันถึงไ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
“คู่ซ้อมเก่ามึงนี่งานดีไม่เคยตก” คู่ซ้อมฉันที่ใบหญ้าหมายถึงคงไม่ใช่ใครที่ไหน ก็เขานั่นแหละ ผู้ชายที่วิ่งอยู่บนสนามบาสในเวลานี้ “ทะเลนี่โคตรหล่อ แล้วทำผมสีนี้อีก โคตรกร้าวใจ” ผมสีเทาอมเขียว บอกตามตรง ถ้าเบ้าหน้าไม่ดีมีเหรอว่าจะรอด แต่ฉันรู้ดีว่าทะเลเบ้าหน้าดีแค่ไหน ถึงเขาจะโกนผมก็รอด “เขามองมาทางแกด้วยดาว” แมนกระซิบกระซาบฉัน เขามองมาแค่แวบเดียว ก่อนจะมองไปทางอื่น คนมาดูผู้ชายซ้อมบาสน้อยเสียที่ไหน แล้วยายเพื่อนฉันนี่เสียงดังจัง ฉันหันไปมองรอบ ๆ ดีที่ทุกคนต่างสนใจคนในสนาม ไม่มีใครสนใจพวกฉันกันเลยสักนิด “ทำไมกลุ่มทะเลเขาหล่อกันจัง” ใบหญ้าถามอย่างที่ไม่ได้คำตอบแหละ กลุ่มทะเลที่ว่าประกอบไปด้วยทะเล หรือชื่อจริงคือนาวา กัปตันทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย อีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเขาคือเวหา หรือสายฟ้า แต่เพื่อน ๆ จะชอบเรียกสั้น ๆ ว่าฟ้า คนนี้คือคนที่ดูนิ่งที่สุดในกลุ่ม ดูโตกว่าเพื่อน ๆ อีกคนคือต้นไม้ หรือพฤกษา คุณชายไม้ เดือนมหาวิทยาลัย ความหล่อไม่ต้องถาม เพราะมีตำแหน่งเป็นประกัน ทั้งสามคนยังไม่มีใครประกาศตัวว่ามีแฟน แต่สาว ๆ ที่อยากสานต่อความสัมพ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“มองอะไร” ใบหญ้ามองตามสายตาฉัน ก่อนนิ่งเงียบกับภาพตรงหน้า “แกควรชินนะ เขาเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เลิกกับแก” เสียงของแมนทำให้ฉันได้สติ มือเขาเกาะกุมที่เอวของหญิงสาวคนนั้น และมือนั้นยังจับฉันไปทั่วเมื่อสัปดาห์ก่อน “ดูท่าทางไม่น่าจบกันแค่นั้น” คำพูดของแมนไม่เกินจริงหรอก เพราะเขาคุยกับเธอคนนั้นพร้อมทั้งยังพยักหน้าและกำลังจะบอกลาเวหากับพฤกษา “ใจเย็นมึง เดี๋ยวเมา” ใบหญ้าห้ามฉันเสียงหลง เพราะเห็นฉันกระดกเหล้าอย่างไม่กลัวว่าจะเมา ทำตัวให้แรดไม่ใช่ง่าย ๆ นะ เพราะต้องทั้งหนังหนา ทั้งหน้าด้าน ทั้งอดทนกับภาพบาดตาอย่างที่เห็น SeaSea : เจอกันที่โรงแรมเดิม ฉันตั้งใจส่งข้อความไปหาเขา เพราะไม่อยากให้เขาไปต่อกับใครนั่นแหละ ตั้งแต่วันนั้นที่เขาส่งข้อความมาชวนกันไปทำอย่างว่าแล้วฉันเป็นเมนส์ หลังจากวันนั้นเขาก็หายไปเลย ฉันเองก็ไม่ได้ติดต่อไป การส่งข้อความชวนเขาไปนอนด้วยก็ทำใจยากอยู่นะ แต่วันนี้ถ้าฉันไม่ทำ ฉันอาจจะไม่ได้มีโอกาสทำอีก Nava_Sea : โทษที วันนี้ไม่ว่าง “ไง ผู้ชายไม่เล่นด้วยเหรอ” คงเพราะฉันทำท่าจะลุ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“โอ๊ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย หยิกทำไม” ฉันดึงแก้มเขาแรง ๆ เพราะกลัวว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นเพียงความฝัน “ฮือ ทะเลจริง ๆ ด้วย ไปนอนกับแม่นั่นทำไมกัน มานอนกับเรานี่ ดาวอยู่นี่ เดี๋ยวอมให้ อ้ะ ๆ ขึ้นให้ด้วย ทะเลชอบดาวขย่...” มือหนาปิดปากฉันแน่น เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย ยิ่งเหม็นอ้วกแล้วเอามือมาปิดปากอีก “อือ...อ่อย..อาว..แหวะ!!” ฉันบอกเขาแล้วนะว่าให้ปล่อยดาว แต่เขาไม่ยอมปล่อยเอง สุดท้าย... “เฮ้ย! ไรเนี่ย โอ๊ยเหม็น ยายบ๊อง! เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย” เสียงเขาด่า ฉันฟังแล้วยังอดยิ้มไม่ได้ น่ารัก น่ารักเต็มไปหมดเลย ฉันต้องหาปากกามาวงละ คนอะไรเนี่ย “ขึ้นห้องไม่ไหว เหม็นมาก” ว่าแล้วเขาก็แบกฉันขึ้นหลัง “ไม่อุ้มเหรอ ต้องอุ้มนะ พระเอกต้องอุ้มนางเอก” ฉันบ่นงึมงำข้างหูเขา “เหม็นจนจะอ้วก ใครจะไปอุ้มลง เงียบเลย เหม็น จะกินให้ตายห่าเลยหรือไง” เสียงบ่นของเขายังดังข้างหู ฉันกอดแน่นกว่าเดิม “แค่ก ๆ นี่จะฆ่ากันหรือไง รัดคอแน่นขนาดนี้”คอเขาเหรอ นึกว่าเอว ว่าอยู่ทำไมมันเล็กจัง ทะเลนี่ก็บ่นเก่งนะเนี่ย “แก่แล้วขี้บ่น” ฉันพึมพำว่าเขา แต่เขาคงได้ยินแหละ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status