ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 2

ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 2

นิ้วเขาแตะกับมือของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ หลินชิงวูบวาบไปทั้งตัว กลิ่นกายของเขาทำให้หัวใจของนางเต้นรัว นางพยักหน้ารับคำสั่ง ก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อ

เจียหลงมองตามหลินชิงที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน สายตาของเขาหยุดที่ผิวเนียนราวหยก มือเรียวเล็ก และท่าทางที่ดูอ่อนช้อยเกินชายทั่วไป

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยในใจยิ่งเพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นเมื่อมอง “หนุ่มน้อย” คนนี้

ความรู้สึกที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลินชิงหวางนั่งทำงานต่อไป ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า นางรู้ว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวในใจนี้ไม่อาจห้ามได้ และชินอ๋อง เจียหลง กำลังกลายเป็นทั้งความฝันและฝันร้ายของนาง

ฝนตกหนักราวม่านน้ำนอกหน้าต่างสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน เสียงสายฝนกระทบหลังคาและลมพัดโหมดังก้อง กลบความโกลาหลของเมืองหลวงในยามค่ำคืน ห้องเอกสารอันเงียบสงบถูกส่องสว่างด้วยแสงเทียนเพียงเล่มเดียว

หลินชิงหวาง หรือ “หลินชิง” ในร่างชายหนุ่ม นั่งทำงานเพียงลำพัง มือเรียวเล็กจรดพู่กันคัดลอกเอกสารตามคำสั่งของชินอ๋อง เจียหลง

นางก้มหน้าลง จดจ่อกับตัวอักษรเพื่อข่มความรู้สึกหวั่นไหวที่ผุดขึ้นทุกครั้งเมื่อนึกถึงเขา

กลิ่นฝนและดินเปียกจากด้านนอกลอยเข้ามา หลินชิงรู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย ชุดข้าราชการชายที่หลวมปกปิดร่างกายของนางได้ดี แต่ผ้ารัดอกที่พันแน่นทำให้หายใจลำบาก นางถอนหายใจเบา ๆ มองแสงเทียนที่ไหวระริก คิดถึงใบหน้าหล่อเหลาและสายตาคมกริบของเจียหลง หัวใจของนางเต้นรัวโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง หลินชิงสะดุ้ง มองขึ้นพบร่างสูงใหญ่ของชินอ๋อง เจียหลง ยืนอยู่ที่กรอบประตู

ผมเปียกชุ่มจากฝน ชุดขุนนางสีดำปักลายมังกรติดกายแนบเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ดวงตาของเขาขุ่นมัวด้วยฤทธิ์สุรา กลิ่นเหล้าจาง ๆ ลอยมาพร้อมกลิ่นกายอันอบอุ่น

เขาก้าวเข้ามาในห้อง ประตูปิดลงด้วยเสียงดังสนั่น

“ท่าน… ท่านอ๋อง?”

หลินชิงลุกขึ้นยืน มือกุมขอบโต๊ะแน่น น้ำเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก

นางไม่เคยเห็นเจียหลงในสภาพเช่นนี้ เมามายและดูอันตรายยิ่งกว่าทุกครั้ง

เจียหลงก้าวมาหยุดตรงหน้านาง ใกล้จนหลินชิงสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เปี่ยมด้วยกลิ่นสุรา

“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่?” เขาจ้องใบหน้าสะสวยของหลินชิง ดวงตาขุ่นมัวแต่ยังคมกริบราวพยัคฆ์ “ข้ารับใช้ที่ฮ่องเต้ส่งมาสืบข้า หรือ… สิ่งอื่นที่ข้าคาดไม่ถึง?”

“ข้า… ข้าเป็นเพียงหลินชิง ข้าราชการผู้น้อย ขอรับ!”

หลินชิงถอยหลังจนหลังชนขอบโต๊ะ หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว

นางพยายามรักษาน้ำเสียงต่ำ แต่เจียหลงก้าวเข้าใกล้ยิ่งขึ้น มือหนาจับแขนของนางแน่น หลินชิงสะดุ้ง วูบวาบไปทั้งตัวเมื่อสัมผัสถึงความร้อนจากฝ่ามือของเขา

“อย่ามาโกหกข้า!”

เจียหลงคำรามเบา ๆ ดวงตาจับจ้องที่ผิวเนียนราวหยกและกลิ่นกายหวานจาง ๆ ที่ลอยออกจากตัวหลินชิง เขาลุ่มหลงโดยไม่รู้ตัว ความเมาทำให้สติของเขามืดมัว เหลือเพียงความปรารถนาดิบที่พุ่งพล่านในกาย

เขากอดรัดร่างบางของหลินชิงแน่น ใบหน้าแนบลงที่ซอกคอของนาง ซุกไซ้กลิ่นนวลนางที่เย้ายวนจนท่อนลึงค์ของเขาแข็งเป็นท่อน

“ท่านอ๋อง… ปล่อยข้า!”

หลินชิงดิ้นขัดขืน มือผลักอกแกร่งของเขา แต่พลังของเจียหลงแข็งแกร่งเกินต้าน

นางรู้สึกเสียวซ่านเมื่อลมหายใจร้อนของเขาสัมผัสผิว เจียหลงโลมเลียซอกคอของนางด้วยการตวัดลิ้น รัวปลายลิ้นที่ผิวเนียนจนหลินชิงรัญจวนใจ

นางทั้งกลัวและหวั่นไหว ความรู้สึกที่เคยก่อตัวในใจเมื่อลอบมองเขาทำให้ร่างกายของนางยอมจำนนโดยไม่รู้ตัว

ด้วยความลุ่มหลง เจียหลงกวาดเอกสารบนโต๊ะให้กระจายลงพื้น ม้วนกระดาษและสมุดบัญชีร่วงหล่นระเกะระกะ

เขาจับร่างหลินชิงวางลงบนโต๊ะอย่างง่ายดาย หลินชิงตกใจ ร้องออกมาเบา ๆ แต่เสียงของนางจมอยู่ในเสียงฝนที่ดังก้อง

เจียหลงยืนอยู่ระหว่างขาของนาง มือฉีกชุดข้าราชการชายออก เผยให้เห็นผ้ารัดอกและผิวขาวเนียนราวหยก เขาขมวดคิ้วเมื่อตระหนักว่า “หนุ่มน้อย” ผู้นี้คือสตรี

“เจ้า… เป็นผู้หญิง?”

เสียงของเขาขุ่นมัวด้วยความประหลาดใจและความกระสันต์ เขาดึงผ้ารัดอกออก นมเต้าใหญ่พลันเผยออกมาในแสงเทียน

เจียหลงลูบไล้เรือนร่างของนางด้วยความหลงใหล มือหนาลูบเบา ๆ ที่ก้อนขาว หลินชิงสะดุ้ง ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความอับอายและความเสียวซ่าน

นางพยายามขัดขืน แต่เจียหลงก้มลง ฝังจูบลึกที่ริมฝีปากของนาง แลกลิ้นอย่างดูดดื่มจนหลินชิงสะท้าน

เขาลากน้ำลายเปียกเป็นทางลงปลายยอดถันเล็กอย่างหญิงสาวไร้เดียงสา เขาตวัดไกวบนยอด มืออีกข้างบี้เม็ดช้า ๆ ทำทั้งสองข้างพร้อมกัน จนร่างของหลินชิงวูบวาบหนักกว่าเดิม มืออ่อนจนเกาะบ่าเขาแทน

เขาเลื่อนตัวลงด้านล่าง เอาลิ้นเลียไปตามลำตัวบอบบาง ตวัดปลายลิ้นบนสะโพกราวกับต้องการชิมเนื้อนิ่มไปเรื่อย ๆ ก่อนจะแนบใบหน้าที่ร่องรักของหลินชิง

มือกร้านดันต้นขานางขึ้น จนเนื้อเนินสวาทถูกอ้าออกมองเห็นเงาเลือนลางเม็ดน่ารักที่ไหวระริกตรงกลางร่องรัก

เขาลากลิ้นช้า ๆ ที่กลีบหวาน ค่อย ๆ ละเลียดลิ้มรสน้ำหวานที่เริ่มไหลเยิ้ม หลินชิงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว มือจิกขอบโต๊ะแน่น

“อ๊ะ อ่า”

นางควรจะผลักเขาออกแต่มือกลับไขว่คว้าดึงเส้นผมของเจียหลงไว้กำแน่น นอนอ้าปล่อยให้เขากินผิวอ่อนนุ่มกลางลำตัว

เจียหลงรัวลิ้นที่ปากถ้ำสวรรค์ วนลิ้นอย่างช่ำชอง นางบิดไปทางซ้าย ลิ้นเขาตามติดเลียบนปีกอ่อนข้างขวา ค่อยเซาะกระทั่งพบปากทางแล้วแหย่ลงไป

“อ๊ะ อ่า”

น้ำที่อาบเยิ้มยิ่งพาให้ลิ้นไกวเร็วขึ้น เขาปาดอีกสองสามครั้งก่อนจะเริ่มใช้นิ้วสอดเข้าในโพรงรักแน่นหนึบ ค่อย ๆ ขยับเพื่อให้นางยินยอม

“อือ....” เสียงหวานของนางเบาแผ่วพาให้ชินอ๋องอยากจะทำให้นางร้องครางอีก แต่ทางเข้ากลับเล็กและคับแคบ จนแม้กระทั่งสองนิ้วยังเข้าลำบาก

หลินชิงรู้สึกเจ็บปวดในตอนแรก ความบริสุทธิ์ของนางทำให้นิ้วเข้าไปยาก แต่เจียหลงยิ่งพอใจเมื่อรู้ว่านางไม่เคยผ่านมือชายใด

“ชิงหวางตัวน้อย…”