2.1 | ไม่คุ้นเคย - NC

มาร์คัสพยายามต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเองอย่างเต็มที่แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเพราะเอวารินยังคงจูบเขาอย่างเร่าร้อน ร่างบางแนบอยู่กับลำตัวของเขาตลอดทั้งร่าง ทรวงอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับแผงอกแกร่งจนน่ากลัวว่าเธอจะสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดปกติ ริมฝีปากแสนหวานและลิ้นเรียวเล็กของเธอมีอานุภาพรุนแรงเหลือเกิน มันรุกล้ำปลุกปั่นเขาจนแทบคลั่ง

               “ผมทนไม่ไหวแล้วนะ” เขาคำรามเสียงแหบพร่าพลางดึงสายพยุงแขนซึ่งคล้องอยู่ที่คอออกแบบลืมเจ็บก่อนจะถอดสูทตัวนอกออกแล้วเหวี่ยงมันลงพื้น

               “ทำอย่างที่คุณอยากทำเลยค่ะมาร์ค ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าการร่วมรักกับคุณมันมีความสุขมากขนาดไหน ฉันอยากจำความรู้สึกนั้นได้อีกครั้ง” เธอพร่ำบอกแนบชิดริมฝีปากเขา

               มาร์คัสกดแนบริมฝีปากลงบนกลีบปากอ่อนนุ่มของนางมารน้อยจอมยั่วยวนอย่างหนักแน่นทว่าอ่อนโยนแล้วขบเม้มดูดดึงไปตามรอยโค้งของขอบปากอย่างเพลิดเพลิน เขารู้ขอบเขตของตัวเองดีว่ามีสิทธิ์เสพสุขจากร่างกายเธอได้แค่ไหนและมั่นใจว่าจะหยุดตัวเองได้ในจุดที่ไม่ล่วงล้ำเธอมากเกินไป

               “อื้อ...” เอวารินครางสะท้านพลางลูบไล้ฝ่ามือไปตามแผงอกกำยำขึ้นไปถึงลำคอแล้วปลดเนกไทด์ของเขาออกและตามด้วยการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกทีละเม็ดจนหมด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่เต็มแน่นและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ขึ้นรูปชัดเจนน่าสัมผัส

               “คุณนี่มือไวจริงๆ เลยนะ” เขาถอนจูบออกนิดหนึ่งเพื่อสลัดเสื้อออกให้พ้นตัวแล้วหันมาจัดการกับเสื้อผ้าของเธอบ้าง “คุณใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก แต่ถ้าไม่ใส่อะไรเลยจะสวยกว่า”

               “งั้นก็ถอดให้ฉันสิคะ ฉันอยากสวยที่สุดในสายตาคุณ” เธอบอกเสียงหวานอย่างจงใจยั่ว

               มาร์คัสกระตุกยิ้มที่มุมปากด้วยความขบขันระคนเอ็นดูนางมารน้อยจอมยั่วของเขานิดหนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลังแล้วรูดซิปชุดเดรสของเธอลงจนสุดความยาวที่บริเวณบั้นเอวแล้วปล่อยให้มันร่างลงไปกองเป็นวงกลมล้อมรอบข้อเท้าอยู่ที่พื้น

               “ผิวคุณสวยมาก เนียน...ละเอียด” เขาไล้ฝ่ามือร้อนผ่าวไปบนผิวเนินอกที่อยู่เหนือบราเซียลายลูกไม้สีชมพูหวานซึ่งเขาเป็นคนสั่งให้ลูกน้องซื้อให้เธอเอง “ผมอยากจูบคุณให้ทั่วทั้งตัวเลย”

               “ฉันเป็นของคุณ...ทั้งตัวค่ะ” หญิงสาวบอกเป็นเชิงอนุญาตและเชิญชวนอยู่ในทีแล้วดึงตัวเขาให้ล้มลงนอนบนเตียงหนานุ่มที่คลุมไว้ด้วยผ้าคลุมเตียงสีชมพูสดใสด้วยกัน

               “คุณคิดจะยั่วให้ผมขาดใจตายอยู่ตรงนี้เลยหรือไง” มาร์คัสมองสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาเร่าร้อนพลางปลดเสื้อชั้นในออกจากตัวเธอ “แต่ถ้าได้ตายคาอกคุณก็ไม่เลวเหมือนกันนะ” เขากระซิบเสียงแผ่วพลางใช้ปลายนิ้วบดคลึงและดึงปลายยอดทรวงอกของเธออย่างอ่อนโยนแล้วก้มลงดูดอย่างแรง

               “อ๊ะ...มาร์คคะ” ร่างบางสั่นสะท้านและแอ่นโค้งขึ้นตามแรงดูดดึง พลังงานความร้อนบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เหงื่อเม็ดบางผุดซึมขึ้นมาตามผิวเนื้อทั้งที่ในห้องนอนเปิดแอร์เย็นฉ่ำ

               “เรามาลองดูกันว่าผมจะทำให้คุณมีความสุขได้ยังไงบ้าง” เขากระซิบพึมพำอยู่กับทรวงอกเธอพลางสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้กางเกงชั้นในแล้วบดคลึงปุ่มเนื้ออ่อนไหวที่ไวต่อความรู้สึกพร้อมกับจู่โจมยอดดอกเธอด้วยปากและลิ้นอย่างช่ำชอง

               เอวารินไม่แน่ใจว่าความวาบหวิวซาบซ่านที่กำลังรู้สึกอยู่นี้เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อนหรือเปล่า ถ้ามันเคยเกิดขึ้นแล้วทำไมเธอไม่รู้สึกคุ้นเคยกับมันเลยสักนิด คนที่สูญเสียความทรงจำจะลืมหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างขนาดนี้เลยหรือ

               “รู้สึกดีใช่มั้ย” มาร์คัสละริมฝีปากจากปลายยอดสีหวานแล้วเงยหน้าขึ้นถามคนที่นอนหายใจหอบกระเส่าใบหน้าชุ่มเหงื่อแดงระเรื่อ “ผมจะส่งคุณให้ถึงสวรรค์” เขาบอกพลางบดขยี้ปุ่มเนื้อลึกลับของเธออย่างเร่าร้อนมากยิ่งขึ้น

ไม่นานร่างบางก็แข็งเกร็งแล้วกระตุกเฮือกพร้อมกับเสียงกรีดร้องแผ่วหวาน ซึ่งเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่มาร์คัสเคยได้ยินและเขาก็ปรารถนาที่จะได้ได้ยินเสียงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

               “มาร์คคะ” เธอเรียกชื่อเขาเสียงเบา ลมหายใจหอบสะท้านจากการถึงจุดสุดยอดครั้งแรกในชีวิตแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

               “ครับ” เขาขานรับอ่อนโยนแล้วกดจูบหนักแน่นลงบนหน้าผากของเธอ

               “เราเคยมีความสุขด้วยกันแบบนี้จริงเหรอคะ ทำไมฉันไม่คุ้นกับความรู้สึกแบบนี้เลย”

               มาร์คัสชะงักไปนิดหนึ่งแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ตอนนี้คุณความจำเสื่อมอยู่ จะคุ้นได้ยังไง”

               “แล้วทำไมฉันจำกลิ่นน้ำหอมคุณได้ ทำไมฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเวลาที่คุณกอดฉัน แต่เวลาที่คุณทำกับฉันแบบเมื่อกี้ ฉันกลับไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยสักนิด”