2.2 | ทำแบบนี้แล้วจะช่วยได้เหรอ - NC

               “ถ้าคุณไม่สบายใจ ต่อไปผมจะไม่ทำแบบนี้อีกและเราก็ควรแยกห้องนอนกันจนกว่าความทรงจำของคุณจะกลับมา” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งแล้วจะลุกออกจากเตียง เอวารินผวาตามไปกอดรั้งเขาไว้จากทางด้านหลัง

               “ฉันแค่บอกว่าจำความรู้สึกนี้ไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบหรือไม่อยากให้คุณทำอีกสักหน่อย” หญิงสาวแนบแก้มลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างออดอ้อน

               “แปลว่าคุณชอบและอนุญาตให้ผมทำอีกได้ใช่มั้ย” มาร์คัสพลิกตัวหันหน้ามาถามเธอด้วยแววตาลิงโลดอย่างลืมตัว

               “คุยกับลูกครึ่งอย่างคุณนี่ฉันต้องพูดทุกอย่างให้ชัดเจนเลยใช่มั้ยคะ”

               “แน่นอน เพราะถ้าคุณไม่บอกความต้องการของคุณให้ชัดเจน ผมก็จะตอบสนองความต้องการของคุณไม่ถูก”

               “ต่อไปฉันจะบอกคุณให้ชัดเจนทุกอย่าง คุณเองก็ต้องบอกทุกอย่างกับฉันอย่างชัดเจนเหมือนกันนะคะ แล้วก็อย่าหันหลังหนีฉันไปอย่างนี้อีกนะ ฉันมีคุณแค่คนเดียว ฉันทนไม่ได้ถ้าคุณจะโกรธฉัน”

               “ผมไม่ได้โกรธ ผมแค่ไม่อยากทำให้คุณอึดอัดใจ”

               “ฉันไม่อึดอัด ฉันชอบให้คุณทำแบบนั้นกับฉัน” เธอพูดยิ้มๆ แล้วจูบเขาอย่างอ่อนหวานเนิ่นนาน “แล้วฉันก็ชอบจูบคุณแบบนี้ด้วย”

               “คุณโคตรน่ารัก ผมจะอดใจไหวได้ยังไง” มาร์คัสรั้งร่างบอบบางที่สวมเพียงกางเกงชั้นในเข้ามากอดไว้แนบอกแล้วกระซิบวิงวอนเสียงแผ่ว “ช่วยอะไรผมอย่างนึงได้มั้ย”

               “จะให้ฉันช่วยอะไรคะ”

               “ช่วยทำให้มังกรยักษ์ของผมมันสงบหน่อย คุณปลุกมันให้ตื่นตั้งนานแล้ว เพราะฉะนั้นคุณต้องรับผิดชอบ”

               “มังกรยักษ์เหรอคะ” เอวารินเงยหน้าขึ้นถามเขางงๆ

               “มันอยู่ตรงนี้ไง” เขาจับมือเธอไปแนบกับความเป็นชายแข็งขึงที่นูนเป่งอยู่ภายใต้กางเกง

               หญิงสาวทำตาโตด้วยความตื่นเต้นเมื่อรู้ว่ามังกรยักษ์ที่เขาพูดถึงคืออะไร เธอพยายามนึกว่าเคยเห็นมันมาก่อนหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีภาพนั้นอยู่ในความทรงจำเลย

               “ช่วยผมหน่อย”

               “ค่ะ” เอวารินตอบรับอย่างเต็มใจ “แต่คุณต้องสอนฉันก่อนนะคะว่าต้องทำยังไงบ้าง”

               “ไม่ต้องห่วง ผมจะสอนคุณให้หมดทุกกระบวนท่าเลย”

หญิงสาวนั่งมองเขาคลายหัวเข็มขัดและปลดกระดุมกางเกงด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียวซึ่งทำได้ไม่ถนัดนักเนื่องจากไหล่ขวายังบาดเจ็บจากการถูกยิงอยู่

               “ฉันช่วยนะคะ” เธอยื่นมือเข้ามาช่วยเขาปลดกระดุมกางเกงออกและจังหวะที่กำลังจะรูดซิปลงเขาก็จับมือเธอให้หยุด

               “ไม่ต้องทำแล้ว” มาร์คัสกลั้นใจบอกทั้งที่ตัวเองเจ็บร้าวเกินทน

               “ทำไมละคะ ฉันอยากช่วยคุณนะ” เอวารินเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาด้วยแววตาใสซื่อ ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยขาวจัดกำลังแดงก่ำ อีกทั้งลมหายใจของเขาก็หนักลึกคล้ายกำลังต่อสู้กับความทรมานจากอะไรบางอย่างอยู่ก็ยิ่งอยากช่วย “ท่าทางคุณไม่ค่อยดีเลยนะคะ คุณมีโรคประจำตัวอะไรอยู่หรือเปล่า”

               “ผมไม่ได้เป็นอะไร” เพราะเธอน่ารักและแสนดีอย่างนี้ เขาถึงไม่อยากฉวยโอกาสกับเธอมากเกินไป

               “แต่คุณหน้าแดงไปหมด เหงื่อก็แตกด้วย” หญิงสาวเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามหน้าผากและไรผมให้เขาด้วยฝ่ามืออ่อนนุ่มแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ “อ๋อ...หรือที่คุณเป็นแบบนี้เพราะมังกรยักษ์ของคุณยังไม่สงบ” เธอทาบฝ่ามือลงบนความเป็นชายที่แข็งขึงนูนเป็นเนิน ซึ่งเธอแน่ใจว่าเมื่อครู่นี้มันยังไม่ขยายใหญ่ขนาดนี้

               มาร์คัสพยักหน้ารับแบบยอมจำนนต่อหลักฐาน

               “นอนลงค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยเอง” เอวารินดันไหล่ของคนตัวโตให้หงายหลังนอนราบลงกับเตียงนอนแล้วจัดการรูดซิบกางเกงของเขาลงแล้วดึงมันออกไปทางปลายเท้าพร้อมกับกางเกงชั้นใน

               ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งสบายเมื่อได้รับการปลดปล่อย

               “ฉะ...ฉัน...ต้องทำยังไงต่อคะ” เอวารินถามตะกุกตะกัก

               มาร์คัสผงกศีรษะขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งจ้องมังกรยักษ์ของเขาจนตาค้างแล้วอดแปลกใจไม่ได้ “ไม่เคยเห็นเหรอ”

               หญิงสาวส่ายหน้าพรืดโดยไม่ยอมละสายตาไปจากความเป็นชายของเขาเลย “ฉันไม่แน่ใจว่าไม่เคยเห็นหรือจำไม่ได้ว่าเคยเห็นกันแน่”

               คราวนี้มาร์คัสยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจับมือเล็กมากำรอบตัวตนที่แกร่งชันของเขาแล้วจับมือเธอขยับขึ้นลงเชื่องช้าเป็นการชี้นำเธอก่อน

               เอวารินร้อนวาบไปทั่วช่องท้องเมื่อได้สัมผัสกับท่อนเนื้อขนาดใหญ่ที่มือเธอเกือบกำไม่รอบ ผิวของมันเรียบลื่น ให้ความรู้สึกทั้งอ่อนนุ่มและแข็งแกร่งในคราวเดียวกัน ช่างเป็นอวัยวะที่มหัศจรรย์จริงๆ

               “ทำแบบนี้แล้วจะช่วยคุณได้เหรอคะ” เธอเงยหน้าขึ้นถามน้ำเสียงแผ่วหวานชวนให้เคลิบเคลิ้ม ในขณะที่มือก็ยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขัน

               “ได้...แต่คุณต้องทำเร็วขึ้นอีก”

               หญิงสาวขยับมือขึ้นลงตามความยาวเร็วขึ้นตามที่เขาบอก ยิ่งได้ยินเสียงลมหายใจที่ถี่กระชั้นกับเสียงครางแหบพร่าในลำคอของเขามือเธอก็ยิ่งขยับเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ ไม่นานมาร์คัสคำรามเสียงทุ้มต่ำในลำคอเมื่อทะยานไปสู่จุดสูงสุด

               “คุณโอเคมั้ยคะมาร์ค” เอวารินหยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้นถามเขาด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่รู้ว่าที่เขามีอาการแบบนี้เป็นเพราะอะไร เธอกลัวว่าถ้าทำแรงเกินไปแล้วจะทำให้เขาเจ็บ

               “โอเคมากๆ” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจูบขอบคุณเธออย่างดูดดื่ม แต่พอเธอเริ่มจูบตอบมังกรยักษ์ของเขาก็ขยับตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้มาร์คัสจำเป็นต้องข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้แล้วหยุดอยู่แค่จูบ