2.4 | มังกรยักษ์น่ารัก - NC

               “ทำไมอาบน้ำนานจังเลยคะ” เอวารินงัวเงียถามพลางเบียดตัวเข้ามาซุกกับแผงอกอบอุ่นของเขา แขนเรียวเล็กเลื่อนมาพาดทับเหนือเอว ส่วนขาข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมาเกยทับบนหน้าขาของเขาราวกับเป็นหมอนข้าง

               มาร์คัสนอนตัวแข็งทื่อในความมืดไม่กล้าขยับตัวเพราะจะทำให้ความเป็นชายเสียดสีกับหน้าขาที่เกยทับอยู่ด้านบน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกทางจมูกและระบายออกทางปากช้าๆ เพื่อสงบตัวเอง

ให้ตายสิ ทำไมเขาต้องแข็งขึงทุกทีที่ถูกเธอสัมผัส!

หญิงสาวยังคงนอนซบอยู่บนแผงอกของเขา ลมหายใจอบอุ่นของเธอเป่าผ่านเสื้อนอนผ้ายืดเนื้อบางมากระทบยอดดอกจนมันหดเกร็ง ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างยิ่งทำให้เขาแกร่งชันมากขึ้นทุกขณะทั้งที่พยายามหักห้ามใจ

               มาร์คัสหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้งแต่กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นดอกไม้ที่ลอยฟุ้งมาจากเส้นผมนุ่มสลวยซึ่งคลอเคลียอยู่บริเวณปลายคางของเขานั้นกลับยิ่งกระตุ้นเร้าความปรารถนาของเขาให้ลุกโชนมากยิ่งขึ้น

               “ลิลลี่” ชายหนุ่มพึมพำเคลิบเคลิ้ม

               “คุณเรียกฉันว่าอะไรนะคะ” หญิงสาวงัวเงียเงยหน้าขึ้นถามเสียงแผ่วหวาน

               “ลิลลี่ ตัวคุณหอมเหมือนกลิ่นดอกลิลลี่เลย”

               “ฉันชอบให้คุณเรียกแบบนี้จัง” เธอยิ้มอ่อนหวานพลางขยับตัวเบียดเข้ามาซุกในอ้อมกอดของเขาให้แนบชิดยิ่งขึ้น

               ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นของทรวงอกที่กดทับลงมาบนแผงอกแกร่ง รวมถึงความอ่อนนุ่มของเนินเนื้อกึ่งกลางร่างกายของเธอที่เสียดสีอยู่กับสะโพกเพรียวนั่นด้วย แม้จะมีเสื้อผ้ากางกั้นแต่มันก็สร้างความซ่านสยิวให้แก่เขาได้อย่างมากมาย และที่ร้ายที่สุดคือเธอขยับต้นขาถูไถกับเจ้ามังกรยักษ์ของเขาจนมันเริ่มเหยียดขยาย

“คุณอย่าดิ้นสิ ฉันจักจี้” เธอพูดพึมพำคล้ายละเมอพลางกดหน้าขาทับลงบนความเป็นชายที่กำลังสั่นระริกของเขาเพราะคิดว่าจะทำให้มันสงบนิ่งได้ แต่เธอคิดผิด เพาะยิ่งกดทับมันก็ยิ่งดิ้นพล่าน

“คุณนั่นแหละที่ต้องนอนนิ่งๆ ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว” การกระทำที่ไร้สติของคนครึ่งหลับครึ่งตื่นทำให้มาร์คัสอยากระเบิดตัวเองให้แตกสลายอยู่ตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

“ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิคะ” น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง ต่างจากน้ำเสียงงัวเงียเมื่อสักครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

“นี่คุณแกล้งยั่วผมเหรอ!?”

“ฉันชอบเวลาที่มังกรยักษ์ของคุณดิ้นดุ๊กดิ๊กแบบนี้ น่ารักดี” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ขี้เล่น

               ฉับพลันเหมือนมีพลังงานยั่วยุอย่างแรงกล้าสั่งให้มาร์คัสโน้มใบหน้าลงไปแนบริมฝีปากกับเธอแล้วออกแรงกดเชื่องช้าทว่ามั่นคงอย่างยากจะห้ามใจ เธอจูบตอบเขาพร้อมกับเอียงใบหน้าให้ได้องศาที่พอเหมาะสำหรับการจูบที่ล้ำลึกยิ่งขึ้น

               ชายหนุ่มกระชับวงแขนรั้งตัวหญิงสาวเข้ามาแนบชิดก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงชุดนอนลูบไล้บั้นท้ายนวลเนียนอ่อนนุ่มและพบว่าเธอไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน และเมื่อไล้ฝ่ามือร้อนผ่าวขึ้นมาตามแนวสะโพกและไล้เรื่อยขึ้นไปจนถึงทรวงอกที่ปราศจากบราเซียก็ทำให้เขาถึงกับอุทานในอกด้วยหัวใจที่เต้นโลด

               เธอเซ็กซี่น่าหลงใหลเป็นบ้า!

               มาร์คัสสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพลิกตัวขึ้นมานอนทาบทับอยู่เหนือร่างเธอแล้วกกัดฟันบอกเสียงทุ้มต่ำอย่างยากจะห้ามใจ “ผมจะอกแตกตายเพราะคุณอยู่แล้ว คืนนี้ผมขอนะ”

               “ขออะไรคะ”

               “ขอเข้าไปอยู่ในตัวคุณ”

               เอวารินยังไม่ทันจะได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ชายหนุ่มก็ถอดเสื้อและกางเกงของตัวเองออกแล้วดึงชุดนอนสีแดงสดของเธอออกไปทางศีรษะอย่างรวดเร็วแล้วโถมร่างกลับลงมาระดมจูบซุกไซ้ที่ซอกคอเธออย่างหิวกระหายผิดจากที่เคย เธอได้ยินเสียงลมหายใจถี่กระชั้นของเขา ความเป็นชายเต้นระริกร้อนระอุเบียดดันอยู่กับเนินเนื้อเบื้องล่างทำให้เธอนึกกลัวขึ้นมาฉับพลัน

               “คุณจะ...ทำอะไรฉัน...นะคะ” เธอถามอึกอัก น้ำเสียงสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

               “ผมจะร่วมรักกับคุณ” เขาบอกน้ำเสียงแหบพร่า ความปรารถนาที่มีต่อตัวเธอมันจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ออก “คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าเวลาที่เราร่วมรักกันมันมีความสุขมากขนาดไหน”

ชายหนุ่มจับขาคู่งามให้แยกออกก่อนจะเบียดสะโพกเข้ามาแล้วกรีดปลายโค้งมนเรียบลื่นขึ้นลงตามรอยแยกของเนินเนื้อสองถึงสามครั้งก่อนจะจรดมันลงบนปากทางที่อ่อนนุ่ม จังหวะหัวใจของเขาเต้นถี่รัวเมื่อนึกถึงความคับแน่นและความอบอุ่นภายในตัวเธอที่จะโอบรัดตัวตนของเขา

“ผมจะเข้าไปแล้วนะ” เขากระซิบเตือนแล้วกดส่วนปลายเข้าไปอย่างใจเย็น แต่เข้าไปยังไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรด้วยซ้ำหญิงสาวก็กรีดร้องเสียงหลง

“หยุด!” เอวารินผลักร่างหนาที่คร่อมอยู่เหนือร่างเธอออกแล้วกระถดตัวถอยหนีไปจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาตื่นกลัว เนื้อตัวสั่นเทา

               “คุณเป็นอะไร” มาร์คัสขบกรามแน่นข่มความเจ็บร้าวหน่วงหนึบ อีกแค่นิดเดียวเขาก็จะถึงสวรรค์อยู่แล้ว แต่กลับถูกกระชากลงมาด้วยความหวาดกลัวที่ไม่รู้สาเหตุของเธอ

               “ฉันไม่รู้” หญิงสาวบอกเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าเอาไว้อย่างมิดชิด

               “ผมรุนแรงเกินไปหรือเปล่า หรือผมใจร้อนเกินไป บอกผมสิ” ชายหนุ่มละล่ำละลักถาม เขาไม่อยากให้เธอกลัวเขาแบบนี้

               “ไม่ค่ะมาร์ค คุณไม่ได้ทำอะไรผิด ผิดที่ฉันเอง” เป็นความผิดของเธอเองที่ไปยั่วเขาก่อน แต่พอเขาเอาจริงขึ้นมาเธอกลับตื่นกลัวโดยไม่รู้สาเหตุ “ฉันขออยู่คนเดียวสักพักได้มั้ย”

               “ไม่ได้ เราต้องคุยกันก่อนที่รัก ผมไม่อยากให้คุณมีความรู้สึกแบบนี้กับผม”

               “ฉันจะคุยกับคุณ แต่ขอเวลาสงบจิตใจแป๊บนึงก่อน”

               “โอเค” เขายกสองมือขึ้นระดับหน้าอกเป็นเชิงบอกให้เธอใจเย็น “ผมให้เวลาคุณสิบนาที แต่ห้ามหนีไปไหนนะ เดี๋ยวผมกลับมา” มาร์คัสบอกแล้วรีบเดินเปลือยกายเข้าห้องน้ำโดยที่แก่นกายยังแข็งขึงเต็มที่อยู่ เขาเองก็ต้องการเวลาที่จะปลดปล่อยตัวเองเหมือนกัน

               เอวารินมองตามร่างสูงที่หายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรู้สึกผิดในใจ เธอรู้ว่าการหยุดกลางคันแบบนี้ต้องทำให้เขาทรมานมากแน่นอน แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเธอถึงไม่ยอมให้เขาเสียดแทรกตัวตนเข้ามา ไม่รู้ว่าทำไมร่างกายและจิตใจของเธอปฏิเสธเขาทั้งที่เขาเป็นสามี เธอยอมให้เขาจับ...จูบ...ลูบคลำ แต่พอถึงจังหวะสำคัญเธอกลับรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่มีสาเหตุ

               หญิงสาวครุ่นคิดสับสนอยู่หลายนาทีก่อนจะสรุปกับตัวเองได้ว่า ความรู้สึกนี้อาจจะเป็นผลมาจากการที่เธอความจำเสื่อมก็ได้