3.1 | เราทำกันใหม่นะ

มาร์คัสออกมาจากห้องน้ำเมื่อเวลาผ่านไปราวสิบนาทีพร้อมกับมังกรยักษ์ที่สงบลงแล้ว ชายหนุ่มหยิบเสื้อกับกางเกงชุดนอนที่ตกอยู่บนพื้นข้างเตียงขึ้นมาสวมแล้วหันไปมองเอวารินที่ตอนนี้สวมชุดนอนแล้วแต่ก็ยังนั่งกอดผ้าห่มพิงหัวเตียงอยู่เหมือนเดิม

               “ให้ผมขึ้นไปนั่งบนเตียงข้างๆ คุณได้มั้ย” เขาถามหยั่งเชิงด้วยความหวาดหวั่นว่าเธอจะตกใจกลัวเขาอีก

เมื่อหญิงสาวพยักหน้ารับ เขาจึงคลานขึ้นไปนั่งข้างๆ โดยเว้นระยะห่างไว้นิดหนึ่งเพื่อให้เธอสบายใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรเธอก็โผเข้ามากอดเขาแล้วบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้

               “ฉันขอโทษนะคะมาร์ค”

               “คุณไม่ได้ทำอะไรผิด จะมาขอโทษผมทำไม” มาร์คัสลูบหลังปลอบโยนหญิงสาวอย่างเข้าใจว่าคงเป็นสัญชาติญาณการป้องกันตัวที่ทำให้เธอปฏิเสธเขา อาการแบบนี้แหละที่ทำให้กลัวว่าถ้าความทรงจำของเธอกลับคืนมาแล้วเธอจะเกลียดเขา

               “เราทำกันใหม่นะคะ”

               “ไม่ต้องแล้ว”

               “แต่คุณยังค้างอยู่”

               “ผมจัดการตัวเองแล้ว” ชายหนุ่มจำใจบอกอย่างเสียงฟอร์ม ทั้งที่มีสาวสวยเซ็กซี่อยู่ตรงหน้าทั้งคนแต่เขากลับต้องไปแอบช่วยเหลือตัวเอง “คุณนอนเถอะ” เขาบอกพลางจับร่างบอบบางให้นอนลงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้

“เราทำกันใหม่เถอะนะคะ ไม่งั้นฉันจะรู้สึกผิดกับคุณมาก”

“หลับตาซะ แล้วไม่ต้องคิดมาก” เขาบอกเสียงเข้ม

               เอวารินไม่ยอมหลับตา แถมยังมองสบตาเขาด้วยแววตาวิงวอนซึ่งเซ็กซี่อย่างร้ายกาจอีก

               “ผมบอกให้หลับตา” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงที่เข้มกว่าเดิมหลายเท่า ขืนปล่อยให้เธอจ้องหน้าเขาด้วยแววตาแบบนี้ต่อไปจะไม่ปลอดภัยต่อตัวเธอเองเพราะความอดทนของเขามันมีไม่มากนักหรอก

หลังจากคืนนั้น มาร์คัสก็พยายามรักษาระยะห่างกับเอวารินและหลีกเลี่ยงการถูกเนื้อต้องตัวเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองมีปฏิกิริยากับเธออีกเพราะแน่ใจว่าหากปล่อยตัวปล่อยใจให้เตลิดไปตามอารมณ์ คราวนี้เขาจะไม่สามารถหยุดตัวเองได้

ดังนั้น ตอนกลางวันเขาจึงเลือกที่จะออกไปข้างนอกเพื่อสืบข่าวของเซบัสเตียนกับโทนี่ แต่ฝ่ายนั้นก็ยังคงเก็บตัวเงียบไม่มีการเคลื่อนไหว กว่าจะกลับบ้านก็ค่ำมืด กลับมาถึงก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานจนดึก โดยอ้างว่าต้องประชุมทางไกลกับคณะผู้บริหารที่นิวยอร์ก ทุกคืนเขาจะรอให้เอวารินหลับก่อนแล้วค่อยเข้าไปนอนในห้องหรือบางคืนก็จะนอนอยู่บนโซฟาตัวเล็กๆ ในห้องทำงานจนถึงเช้า

               เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างนี้ร่วมสัปดาห์จนเอวารินทนไม่ไหวต้องเข้ามาตามเขาในห้องทำงานกลางดึกคืนหนึ่ง

               “ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องนอนดีๆ ละคะ” เธอถามชายหนุ่มร่างสูงที่นอนงอเข่าคุดคู้อยู่บนโซฟาเนื่องจากขายาวเกิน

               มาร์คัสที่เพิ่งผล็อยหลับไปเมื่อครู่สะดุ้งตื่นแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ “คุณยังไม่นอนอีกเหรอ”

               “เรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะมาร์ค” เธอบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบระคนน้อยใจที่ถูกปล่อยให้นอนเหงาอยู่คนเดียวมาหลายคืนแล้ว

               “คืนนี้ดึกแล้วคุณกลับไปนอนเถอะ มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” เขาก้มหน้าตอบ พยายามจะไม่มองเรือนร่างเซ็กซี่ที่อยู่ในชุดนอนวาบหวิวแบบที่เธอชอบสวม แต่กระนั้นสายตาก็ยังไม่วายเหลือบไปเห็นปลายยอดทรวงอกที่ดุนดันผ้าเนื้อบางขึ้นมาจนเห็นเป็นรูปร่างเด่นชัด

               พระเจ้า เธอโนบรา!

               และเขาก็แน่ใจว่าเบื้องล่างภายใต้กระโปรงชุดนอนสั้นเต่อนั้นเธอก็ไม่ได้สวมกางเกงชั้นในเช่นกัน แค่คิด...มาร์คัสก็เริ่มหายใจติดขัด

               “คุณจะหลบหน้าฉันอีกนานแค่ไหนคะ” เอวารินนั่งลงบนโซฟาเคียงข้างเขา

               “ผมไม่ได้หลบหน้าคุณ” มาร์คัสตอบพลางขยับตัวถอยห่างออกไปประมาณหนึ่งคืบ

               “แต่คุณก็ไม่เข้าไปนอนในห้องกับฉันตั้งแต่วันนั้น” เธอขยับตัวตามไปให้ใกล้เท่าเดิม “คุณโกรธฉันที่คืนนั้นฉันไม่ให้คุณทำใช่มั้ยคะ”

               “ผมไม่ได้โกรธ” เขาขยับตัวถอยห่างออกมาอีกหนึ่งคืบ ทว่ากลิ่นหอมละมุนเหมือนกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ที่ลอยฟุ้งออกมาจากตัวเธอนั้นเปรียบเสมือนแม่เหล็กกำลังสูงที่ดึงดูดให้เขาอยากขยับตัวเข้าหาอีกครั้ง

               “ถ้างั้นคุณเป็นอะไร” เธอขยับตัวตามมาอีก

               มาร์คัสทำท่าจะถอยหนีอีกครั้งแต่ถูกเธอพูดดักคอเสียก่อน

               “ถอยอีกแค่นิดเดียวคุณก็จะตกโซฟาแล้วนะคะมาร์ค”

               ชายหนุ่มเหลือบตาลงมองก็เห็นว่าตัวเองนั่งอยู่ชิดขอบโซฟาจนเกือบจะตกอยู่รอมร่อก็แอบเสียฟอร์ม “ผมไม่ได้โกรธคุณจริงๆ แต่ช่วงนี้มีงานสำคัญหลายอย่างที่ผมต้องเป็นคนตัดสินใจก็เลยไม่ค่อยมีเวลาให้คุณ” เขาลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวถอยหลังหนีเธอไปหนึ่งก้าว

               “ไปนอนในห้องด้วยกันนะคะมาร์ค ฉันเหงา ฉันไม่อยากนอนคนเดียวอีกแล้ว”

เธอวิงวอนเสียงแผ่วแววตาหม่นหมองดูน่าสงสารจนหนุ่มลูกครึ่งร่างสูงที่ยืนก้มหน้ามองเธออยู่อยากจะพุ่งตัวเข้ามากอดปลอบแต่ก็ต้องหักห้ามใจเพราะถ้าแตะต้องตัวเธอแม้แต่นิดเดียวเขาต้องตบะแตกแน่นอน

ไม่ใช่ว่าไม่อยากร่วมรักกับเธอ แต่เขาอยากให้ความสุขที่จะเกิดขึ้นมาจากความยินยอมพร้อมใจของทั้งสองฝ่ายมากกว่า

“ก็ได้ ผมจะกลับไปนอนที่ห้องกับคุณ” ในที่สุดเขาก็ใจอ่อนตอบตกลง เพราะหากยังดึงดัน เธอต้องดารม่าหาว่าเขาไม่รักหรือคิดที่จะมีคนอื่นแน่นอน

เธอยิ้มดีใจแล้วยื่นมือออกไปให้เขาช่วยฉุดขึ้นจากโซฟา