3.2 | ฉันอยากทำ - NC

มาร์คัสมองมือเรียวเล็กอย่างชั่งใจเนิ่นนาน

“แค่จับมือก็ไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวถามหน้าละห้อยทั้งที่ยังยื่นมือค้างไว้อยู่

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ผมไม่ชอบ” มือใหญ่ยื่นไปฉุดมือเล็กให้ลุกขึ้นมาแล้วจูงมือพาเธอเดินกลับไปที่ห้องนอน

เอวารินบีบมือเข้ากับมือเขาพลางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาด้วยความอบอุ่นใจ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขาเธอจะรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยเสมอ

และทันใดนั้นเอง ก็มีภาพเหตุการณ์บางอย่างแวบเข้ามาในสมองของเอวาริน เธอเห็นภาพตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ผืนน้ำดำมืด ในวินาทีที่กำลังจะขาดอากาศหายใจและสติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบก็มีมือของใครบางคนที่เธอมองไม่เห็นหน้ายื่นเข้ามาจับมือเธอและฉุดดึงขึ้นเหนือน้ำ

ภาพที่เห็นทำให้เอวารินสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือเย็นเฉียบของเธอเผลอบีบกระชับมือมาร์คัสแน่นมากจนเขาตกใจ

“คุณเป็นอะไร” ร่างสูงก้มลงมองหน้าคนตัวเล็กกว่าแล้วใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ประคองใบหน้าซีดเผือดของเธอให้เงยขึ้น

               “ฉันเห็นภาพตัวเองกำลังจมน้ำ” เธอบอกเสียงสั่น จังหวะหัวใจเต้นระรัวด้วยตื่นกลัว

               “คุณจำได้แล้วเหรอ” มาร์คัสถามเสียงเบา บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือเสียใจกันแน่

               “คุณถามแบบนี้แสดงว่าฉันเคยจมน้ำจริงๆ ใช่มั้ยคะ”

               “ใช่”

               “แล้วใครเป็นคนช่วยฉันขึ้นมา”

“ผมไง” เขาบอกพลางมองสบตาเธอลุ้นๆ “คุณลองนึกดูดีๆ สิว่าจำอะไรได้อีกบ้าง”

               หญิงสาวหลับตาคิดทบทวนแล้วเห็นภาพตัวเองสำลักน้ำก่อนจะลืมตาขึ้นมาหลังจากที่ถูกมาร์คัสผายปอดให้ เธอเห็นตัวเองนอนตัวอ่อนอยู่ริมแม่น้ำใต้สะพานขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวมืดสลัว ทว่าใบหน้าหล่อเหลาแบบไร้ที่ติของชายหนุ่มลูกครึ่งคนหนึ่งซึ่งลอยเด่นอยู่เหนือใบหน้าของเธอนั้นช่างแจ่มชัดเหลือเกิน

               “มาร์ค...คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้” เธอรำพึงแผ่วเบา

               “คุณจำอะไรได้อีกมั้ย”

               หญิงสาวพยายามทบทวนความทรงจำอีกครั้งแต่ก็นึกไม่ออก ยิ่งพยายามคิดยิ่งปวดหัว “ฉันนึกอะไรไม่ออกแล้ว”

               “ไม่เป็นไร คิดไม่ออกก็ยังไม่ต้องคิด คืนนี้ดึกมากแล้วคุณนอนพักก่อนดีกว่า” มาร์คัสจะจับร่างเล็กให้นอนลงบนเตียงแต่เธอขืนตัวไว้

               “ฉันยังไม่อยากนอนค่ะ ฉันอยากให้คุณช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้ฉันก่อน คุณต้องช่วยฉันนะคะ”

               “ผมพร้อมจะช่วยเหลือคุณทุกอย่างอยู่แล้ว คุณอยากให้ผมทำอะไรก็บอกมาได้เลย”

               “ฉันมาลองคิดดูแล้ว ที่คืนนั้นฉันไม่ยอมให้คุณสอดแทรกเข้ามาในตัวฉัน มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับความทรงจำของฉันก็ได้ ฉันเลยคิดว่าเราต้องทำกันค่ะมาร์ค เผื่อฉันจะจำอะไรขึ้นมาได้มากกว่านี้”

               “ตรรกะอะไรของคุณเนี่ย ฟังดูย้อนแย้งในตัวเองนะ” เขาสับสนกับความคิดของเธอ “วันนั้นคุณกลัวผม แต่วันนี้กลับจะให้ผมทำ”

               “ฉันไม่ได้กลัวคุณ ฉันแค่ตกใจและจำไม่ได้ว่าเราเคยทำแบบนั้นกันจริงหรือเปล่าเท่านั้นเอง”

               “ถ้าความจริงคือเราไม่เคยทำแบบนั้นกันและผมก็เป็นคนแปลกหน้าของคุณ คุณจะว่ายังไง” เขาลองถามหยั่งเชิง

               “ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะเป็นคนแปลกหน้า ฉันรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยกับคุณตั้งแต่วันที่ถูกคุณขโมยจูบที่เตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแล้ว”

“บางเรื่องก็ไม่ต้องจำก็ได้” เขาพึมพำเก้อเขิน

“แล้วอีกอย่าง ถ้าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนคุณคงไม่พาฉันมาอยู่ที่บ้านแล้วก็ดูแลฉันอย่างดีอย่างนี้หรอก ฉันเชื่อว่าคุณเป็นสามีของฉันจริงๆ” ประโยคสุดท้ายนั้นเธอบอกอย่างหนักแน่น

               มาร์คัสอ้ำอึ้งเหมือนน้ำท่วมปาก จะบอกความจริงตอนนี้ก็กลัวเธอโกรธ ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากโกหกเธอมากไปกว่านี้อีกแล้ว

               “เราทำกันนะคะมาร์ค” เธอวิงวอนเสียงแผ่วหวิวพลางไล้ฝ่ามืออ่อนนุ่มไปตามกรอบหน้าคมสันของเขาแผ่วเบา “ไม่ใช่แค่เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำให้ฉัน แต่เพื่อความสุขของคุณเองด้วย ฉันรู้ว่าคุณต้องอดทนกับฉันมากขนาดไหน อย่าทรมานตัวเองอีกเลยนะคะมาร์ค ให้ฉันทำหน้าที่ภรรยาเพื่อคุณนะคะ”

               มาร์คัสจับมือเรียวเล็กมาจูบหนักหน่วงที่กลางฝ่ามือพลางมองสบตาเธออย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนบอก “รอให้ความทรงจำทั้งหมดของคุณกลับคืนมาก่อนแล้วคุณค่อยตัดสินใจอีกทีว่ายังอยากทำมันอยู่หรือเปล่า”

               “ฉันตอบคุณตอนนี้ได้เลยว่า ‘ฉันอยากทำ’ ค่ะ”

เอวารินปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของมาร์คัสออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าจนหมดก่อนจะแหวกสาบเสื้อให้แยกออกจากกันแล้วประทับรอยจูบลงบนแผงอกอย่างเรียกร้องต้องการ

               “ผมขอร้อง อย่าทำแบบนี้” ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้เตลิดไปกับการปลุกเร้าที่แสนรัญจวนใจจากหญิงสาวจอมยั่ว