3.3 | จะขยับแล้วนะ - NC

               “ทำไมคะ คุณไม่ได้ต้องการฉันเหมือนที่ฉันต้องการคุณเหรอ” เธอถามเสียงแผ่วหวิวพลางเลื่อนริมฝีปากไปครอบครองตุ่มไตเล็กๆ บนป้านสีชมพูเข้มแล้วกรีดปลายลิ้นไล้วนไปโดยรอบ

มาร์คัสกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูนเพื่อปิดกั้นไม่ให้เสียงครางแหบพร่าในลำคอหลุดรอดออกมา ผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายกาจนัก เธอทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่านไปทั้งตัวแล้ว

และความอดทนที่มีมาตลอดสัปดาห์ของเขาก็แทบจะพังครืนลงในพริบตา เมื่อเธอเลื่อนมือลงไปแตะตัวตนที่กำลังเหยียดขยายอยู่ภายใต้กางเกงชุดนอน แม้จะเป็นการสัมผัสผ่านเนื้อผ้าบางเบาแต่มันก็สร้างความเจ็บร้าวหน่วงหนึบให้แก่เขาได้อย่างมหาศาล

“ถ้าคุณยังไม่หยุด ผมก็จะไม่ทนแล้วนะ” หนุ่มลูกครึ่งนัยน์ตาสีเทาอมฟ้ากัดฟันเตือนเสียงสั่นพร่า เขาไม่อยากล่วงเกินเธอในขณะที่เธอยังความจำเสื่อมอยู่เพราะหากวันใดที่ความทรงจำของเธอกลับคืนมาแล้วรู้ว่าเขาโกหกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา เธอจะต้องโกรธและเกลียดเขาไปตลอดชีวิตแน่นอน

               “แล้วทำไมคุณต้องอดทนกับฉันด้วยคะ ในเมื่อฉันเป็นภรรยาของคุณ คุณจะนอนฉันเมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยแววตาหวานหยด ในขณะที่ฝ่ามืออ่อนนุ่มซึ่งกดแนบอยู่กับความเป็นชายอันแข็งขึงยังคงขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเชื่องช้าทรมานใจ “ฉันต้องการคุณนะคะมาร์ค”

               “คุณแน่ใจนะ” มาร์คัสถามย้ำเพื่อให้เธอคิดทบทวนให้ดีอีกครั้งก่อนที่ความอดทนของเขาจะหมดลงแล้วจับเธอกดแบบไม่ยั้งให้สมกับที่ ‘อยาก’ มานาน

               เอวารินเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบที่ริมฝีปากของเขาอย่างเร่าร้อนแทนคำตอบว่าเธอต้องการเขามากเพียงใด

เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว มาร์คัสจึงตัดความกังวลเกี่ยวกับความทรงจำของเธอทิ้งไปเพราะตอนนี้เขาก็ต้องการเธอมากไม่แพ้กัน ชายหนุ่มจัดการถอดชุดนอนของเธอออกก่อนจะผลักร่างเซ็กซี่ให้นอนหงายลงบนเตียง จากนั้นจึงกำจัดเสื้อผ้าทุกชิ้นของตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วตามลงไปนอนคร่อมอยู่เหนือร่างเธอ

“คุณเป็นคนขอให้ผมทำเอง จะมาโกรธผมทีหลังไม่ได้นะ”

               “ฉันจะโกรธคุณมากกว่าถ้าคุณไม่ทำตามที่ฉันขอ” เอวารินโน้มคอเขาลงมาประกบริมฝีปากจูบแล้วส่งปลายลิ้นเรียวเล็กรุกล้ำเข้าไปทักทายเขาก่อนอย่างเร่าร้อน

               มาร์คัสจูบตอบอย่างดูดดื่มเนิ่นนานก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาครอบครองทรวงอกอวบอิ่มซึ่งประดับด้วยปลายยอดสีชมพูหวานอย่างหิวกระหาย ทั้งดูดและดึงสลับขบกัดเบาๆ อย่างเพลิดเพลิน

               “อื้อ...” เอวารินส่งเสียงครางสั่นสะท้านพร้อมกับแอ่นหน้าอกเข้าหาปากอุ่นชื้นจนแผ่นหลังแอ่นโค้งขึ้นจากที่นอน ความเสียวซ่านแผ่กระจายจากยอดทรวงอกไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อภายในส่วนที่ลึกลับที่สุดบีบรัดหดเกร็ง สะโพกกลมกลึงหยัดขึ้นเสียดสีกับความเป็นชายแข็งขึงอย่างโหยหาการเติมเต็ม

ชายหนุ่มเลื่อนมือลงไปแตะจุดกึ่งกลางร่างกายของเธอเพื่อตรวจสอบว่าเธอพร้อมสำหรับเขาหรือยัง และเมื่อสัมผัสได้ว่าเธอชุ่มชื้นเพียงพอแล้วจึงไม่รีรอที่จะผลักดันแก่นกายร้อนฉ่าให้เสียดลึกเข้าไปในความอ่อนนุ่มแบบรวดเดียวจนสุดทางโดยไม่ออมแรงเพราะคิดว่าเธอน่าจะช่ำชองพอสมควรถึงได้ปลุกปั่นอารมณ์เขาเก่งขนาดนี้

กว่าที่มาร์คัสจะรู้ตัวว่าคิดผิดก็เมื่อตัวตนอันแข็งแกร่งของเขาได้ทะลวงผ่านเยื่อบางๆ ซึ่งเขาคาดไม่ถึงว่ามันจะยังคงหลงเหลืออยู่ในตัวเธอเข้าไปแล้ว และตามมาด้วยเสียงหวีดร้องบาดลึกที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหวทันที

“อ๊ะ...เจ็บ...”

ฉิบหาย! เธอยังเวอร์จิ้นอยู่นี่หว่า!

               “ผมขอโทษ” เขากดหน้าผากลงบนหน้าผากโค้งมนชุ่มเหงื่อของหญิงสาวที่นอนหายใจหอบสะท้านอยู่ใต้ร่าง สองมือสอดเข้าไปใต้บ่าเล็กที่สั่นระริกด้วยแรงสะอื้นแล้วกอดกระชับเพื่อปลอบโยน ความรู้สึกผิดโหมซัดเข้ากลางใจ เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะยังบริสุทธิ์อยู่

“คุณยังอยากทำต่อมั้ย” ชายหนุ่มกลั้นใจถามทั้งที่ความเป็นชายที่แช่ค้างอยู่ถูกบีบรัดจากกล้ามเนื้อภายในอันอ่อนนุ่มและอุ่นจัดของเธอจนเจ็บร้าวแทบปริแตก

“ทำค่ะ…แต่ฉัน...ขอเวลา...แป๊บนึง...” คำพูดนั้นสะดุดเป็นห้วงด้วยลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ ดวงตาที่เบิกกว้างเพราะความเจ็บแปลบซึ่งเสียดแทรกเข้ามาในตอนแรกค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาเม็ดเล็กที่ไหลพลิ้วออกมาทางหางตา

“ไหวแน่นะ” เขาถามเสียงแผ่วแนบชิดใบหูก่อนจะจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาให้เธออย่างอ่อนโยนแล้วลากริมฝีปากระเรื่อยไปตามพวงแก้มและซอกคอเพื่อปลุกปลอบให้เธอหายจากอาการเกร็ง

“ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ” เธอบอกเมื่อปรับตัวให้คุ้นชินกับความใหญ่โตที่ทำให้คับแน่นและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกของเขาได้แล้ว การลุกล้ำเข้ามาอย่างกะทันหันของเขาทำให้เธอเจ็บและตกใจก็จริง หากแต่มันเป็นความเจ็บที่มาพร้อมกับความสุขซ่านอย่างประหลาด

“ผมจะขยับแล้วนะ” เขากระซิบบอกน้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นก่อนจะถอยสะโพกออกแล้วผลักดันกลับเข้ามาอย่างเชื่องช้าและทำซ้ำแบบเดิมอยู่สองถึงสามรอบ