4.1 | แผนการผูกมัด

มาร์คัสนั่งมองเอวารินใส่ทูพีชแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำพลางครุ่นคิดหาวิธีทำให้เธอไม่ทิ้งเขาไปเมื่อความทรงจำกลับคืนมา วิธีเดียวที่คิดได้ตอนนี้คือรวบรัดแต่งงานและจดทะเบียนสมรส และเพื่อความชัวร์เขาควรจะรีบมีลูกกับเธอโดยเร็วจะได้เป็นการผูกมัดเธอไว้อีกชั้นอย่างเหนียวแน่น

               “คิดอะไรอยู่คะมาร์ค” หญิงสาวว่ายน้ำเข้ามาเกาะขอบสระแล้วส่งยิ้มสดใสให้คนที่นั่งทำหน้าเครียดจนหัวคิ้วขมวดมุ่นแทบจะชนกัน “ลงมาว่ายน้ำด้วยกันดีกว่าค่ะ”

               “คุณควรจะขึ้นมาพักได้แล้วนะ ว่ายน้ำมาเกือบชั่วโมงแล้วไม่เหนื่อยเหรอ”

               “งั้นคุณก็มาช่วยดึงฉันขึ้นไปหน่อยสิคะ” เธอเหยียดแขนจนสุดยื่นมือให้เขาด้วยท่าทางออดอ้อนน่ารักและก็ได้ผล เขาแพ้ลูกอ้อนของเธออีกตามเคย

มาร์คัสเดินมาหยุดที่ขอบสระแล้วยื่นมือลงไปหาคนที่แช่ตัวอยู่ในน้ำ แต่แทนที่เธอจะจับมือเขาแล้วดึงตัวเองขึ้นจากน้ำเธอกลับออกแรงฉุดเขาให้ตกลงไปในน้ำด้วยกัน

               “แกล้งผมดีนักนะ เดี๋ยวจะเอาคืนให้เข็ดเลย” ชายหนุ่มหัวเราะอารมณ์ดีเมื่อผุดตัวขึ้นมาเหนือน้ำ ด้วยความลึกของสระเพียงเมตรครึ่งทำให้ชายหนุ่มที่สูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซ็นติเมตรสามารถยืนในสระได้แบบสบายๆ

               “ฉันไม่อยากเห็นคุณทำหน้าเครียดนี่ มาว่ายน้ำด้วยกันดีกว่า การออกกำลังกายจะทำร่างกายหลั่งสารเอ็นโดนฟิน คุณจะได้อารมณ์ดีขึ้นไงคะ”

               “ทำอย่างอื่นสารเอ็นโดรฟินก็หลั่งได้เหมือนกัน อาจจะเยอะกว่าด้วยซ้ำ” เขาว่ายน้ำเข้ามาใกล้แล้วรั้งเอวบางที่อยู่ใต้น้ำเข้ามาแนบชิดกับลำตัวก่อนจะโน้มใบหน้าลงหมายจะจูบคนในอ้อมกอด แต่เธอรีบใช้ปลายนิ้วดันริมฝีปากของเขาไว้

               “อย่าค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น”

               “คุณเล่นใส่ทูพีชว่ายน้ำแบบนี้คิดเหรอว่าผมจะยอมให้พวกลูกน้องผมมาป้วนเปี้ยนแถวนี้” คนหวงเมียบอกพลางจับมือเรียวเล็กที่แนบอยู่กับริมฝีปากมางับเบาๆ ก่อนจะวิงวอนเสียงนุ่ม “ขอจูบทีนึงนะ”

               “แน่ใจเหรอคะว่าแค่จูบ”

               “ความจริงผมก็อยากมีอะไรกับคุณในสระว่ายน้ำนี่เหมือนกัน” เขากระซิบบอกที่ข้างใบหูขาวสะอาดแล้วขบเม้มที่ติ่งหูเบาๆ อย่างยั่วเย้า ในขณะที่มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังและบั้นท้าย “ถ้าคุณยอม เย็นนี้ผมจะพาไปดินเนอร์นอกบ้าน”

               “จริงเหรอคะ” คนที่ไม่ได้ออกนอกบ้านมาร่วมสัปดาห์ตาลุกวาวขึ้นมาทันทีแต่ก็ยังมีแววกังวลอยู่ “ลูกน้องคุณไม่อยู่แถวนี้แน่นะ”

               มาร์คัสหัวเราะเบาๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนตอบ “ถ้าคุณอาย ผมขอแค่จูบมัดจำไว้ก่อนก็ได้ กลับจากดินเนอร์แล้วผมค่อยจัดหนักทีเดียว” ว่าแล้วเขาก็เอียงหน้าแนบริมฝีปากลงบนเรียวปากเย็นชืดเพราะแช่น้ำอยู่นานร่วมชั่วโมงแล้วค่อยๆ ดูดเม้มด้วยแรงกดหนักแน่นทว่าอ่อนโยนจนมันอบอุ่นขึ้นและเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง จากนั้นจึงสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปตวัดวนลูบไล้บนลิ้นเธอ

               “อื้อ” เอวารินส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจพลางโอบแขนไปรอบคอเขา มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้เส้นผมเปียกชื้นแล้วกดรั้งให้ริมฝีปากเขาแนบชิดยิ่งขึ้น

               มาร์คัสคำรามเสียงต่ำพร่าในลำคอด้วยความซาบซ่าน แผงอกแกร่งบดเบียดทรวงอกนุ่มหยุ่นที่อยู่ภายใต้บิกินี่ตัวจิ๋ว ฝ่ามือใหญ่ที่นวดเฟ้นบั้นท้ายเลื่อนมาด้านหน้าแล้วสอดเข้าไปกอบกุมเนินเนื้ออวบอูม ปลายนิ้วแกร่งนวดคลึงปุ่มเนื้ออ่อนไหวอย่างอ่อนโยนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแทรกลึกเข้าสู่ความอ่อนนุ่ม

               “อ๊ะ...ไหนว่าจูบอย่างเดียวไงคะ” เธอประท้วงเสียงแผ่วหวานพลางหมุนวนสะโพกเป็นวงกลมเชื่องช้ารอบบางสิ่งที่แช่ค้างอยู่ภายในเพื่อแสวงหาการปลดปล่อย

               “ผมรู้ว่าคุณต้องการมากกว่านั้น” เขาค่อยๆ ถอดถอนและสอดแทรกกลับเข้าไปใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมออย่างใจเย็น

               “อื้อ...เร็วอีกค่ะมาร์ค” เธอเรียกร้องเสียงสั่นระริก ปลายยอดทรวงอกเครียดครัดเจ็บร้าว กล้ามเนื้อภายในกระตุกรัดรอบนิ้วเขาเป็นจังหวะรุนแรง ร่างกายเหมือนจะลุกไหม้ทั้งที่แช่ตัวอยู่ในน้ำเย็นเฉียบ

               “มองตาผมแล้วจำไว้ว่าผู้ชายที่จะทำให้คุณมีความสุขแบบนี้ได้ต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น” เขาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำซึ่งมีอำนาจการควบคุมขั้นสูงสุดพร้อมกับขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะหนักแน่นถี่รัวมากขึ้นตามความต้องการของหญิงสาว

เขาจะปรนเปรอเธอให้มีความสุขจนท่วมท้นล้นอก จะทำให้เธอเสพติดเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น จะทำให้เธอรัก จะทำให้เธอหลงและจะรั้งเธอให้อยู่กับเขาตลอดไป

               “อร๊าย! มาร์ค!” เอวารินกรีดร้องเสียงขาดห้วง ร่างกายกระตุกเฮือกสั่นเทิ้ม สองขาอ่อนเปลี้ยแทบหมดแรงยืนจึงต้องกอดคอเขาไว้เพื่อพยุงตัว

               “คุณมีความสุขใช่มั้ย”

               “มากค่ะ” เธอตอบรับเสียงแผ่ว รู้สึกผ่อนคลายและเบาสบายคล้ายล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ

               “บอกผมสิที่รักว่าใครเป็นคนทำให้คุณมีความสุข”

               “คุณค่ะมาร์ค...คุณทำให้ฉันมีความสุขมาก”

               “ผมทำให้คุณมีความสุขแล้ว คืนนี้คุณต้องทำให้ผมมีความสุขบ้างนะ” มาร์คัสกดจูบลงบนขมับของหญิงสาวที่พิงซบอยู่กับอกเขาก่อนจะอุ้มเธอขึ้นจากน้ำ

เอวารินเดินควงแขนมาร์คัสเข้ามาในห้องอาหารแบบหลังคาโดมกระจกบนชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูกลางกรุงซึ่งตกแต่งด้วยบรรยากาศโรแมนติก ดอกไม้ที่ประดับไว้ตามมุมต่างๆ ตั้งแต่ประตูทางเข้าเป็นดอกลิลลี่สีขาวซึ่งนำเข้าจากต่างประเทศทั้งหมด กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ประกอบกับแสงไฟสีเหลืองนวลที่หรี่แสงสลัวกับเสียงเปียนโนเพลงรักหวานซึ้งจากนักดนตรีที่กำลังเล่นสดอยู่ในมุมหนึ่งยิ่งทำให้ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่แสนพิเศษ

               “บรรยากาศดีจังเลยค่ะ” หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องดื่มด่ำกับบรรยากาศด้วยสีหน้ามีความสุขมาก

               “ผมดีใจที่คุณชอบ” เขาพาเธอไปนั่งที่โต๊ะริมกระจกซึ่งมองออกไปด้านนอกเห็นแสงไฟหลากสีสวยงาม ด้านบนที่เป็นหลังคาโดมกระจกสามารถมองเห็นดวงดาวระยิบระยับที่มีอยู่ประปรายบนผืนฟ้าสีดำสนิท

               เมื่อทั้งคู่นั่งลงเรียบร้อยแล้วบริกรก็นำอาหารและไวน์แดงมาเสิร์ฟโดยไม่ต้องสั่งเพราะใครบางคนได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

               “แปลกนะคะ วันนี้ไม่มีลูกค้าโต๊ะอื่นเลย” เอวารินอดสงสัยไม่ได้ เพราะในห้องอาหารแห่งนี้มีโต๊ะอยู่ราวสิบโต๊ะและช่วงสองทุ่มแบบนี้ก็น่าจะเป็นเวลาที่มีลูกค้ามารับประทานอาหารมากที่สุด แต่ทุกโต๊ะกลับว่างเปล่า

               “ผมสั่งปิดห้องอาหารเพื่อคุณโดยเฉพาะ” เขาขยับตัวเข้ามานั่งเบียดกับเธอบนโซฟายาวตัวนุ่มแล้วยกแขนข้างหนึ่งขึ้นโอบไหล่เธอไว้

               หญิงสาวเริ่มเอะใจอะไรบางอย่าง “อย่าบอกนะคะว่าดอกลิลลี่เต็มห้องกับนักเปียนโนนั่นก็ฝีมือคุณด้วย” มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบดอกลิลลี่ในแจกันที่ตั้งอยู่ริมโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นในขณะที่สายตามองไปยังนักเปียนโนที่เริ่มบรรเลงบทเพลงรักแสนหวานเพลงใหม่

               “ใช่” เขากระซิบตอบเสียงเบาที่ข้างหูเธอแล้วฉวยโอกาสไล้ปลายจมูกลงบนแก้มนวลเพื่อสูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นดอกลิลลี่ที่เขาหลงใหลมาตลอดให้ชื่นใจด้วย

               “แค่มาทานข้าวไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย”

ความจริงเธอน่าจะเอะใจตั้งแต่เขาจัดชุดราตรียาวแบบเกาะอกสีขาวงาช้างประดับด้วยคริสตัลสุดหรูชุดนี้ให้เธอใส่แล้ว ส่วนตัวเขาเองก็สวมชุดทักซิโด้อย่างเท่จนเธออดแซวก่อนออกจากบ้านไม่ได้ว่า ถ้ามีช่อดอกไม้ให้เธอถือสักช่อเธอต้องคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าสาวแน่ๆ