4.2 | แค่จูบเดียวไม่พอ

               “แล้วใครบอกคุณว่าเราจะมาทานข้าวกันอย่างเดียว” เขาจับมือเล็กที่ถือดอกลิลลี่ขึ้นมาระดับอกแล้วก้มหน้าจรดปลายจมูกลงบนกลีบดอกไม้บอบบางสีขาวบริสุทธิ์พลางมองสบตาคนถือด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักลึกซึ้ง มันเป็นความรักที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตัวเขาเองก็นึกไม่ถึงว่าจะรักเธอมากถึงขนาดไม่อยากเสียเธอไปอย่างนี้ “แต่งงานกับผมนะ”

               “อะไรกันคะมาร์ค” เอวารินทั้งอึ้ง ทั้งงง ทั้งเขิน “เราเป็นสามีภรรยากันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วคุณจะมาขอฉันแต่งงานอีกทำไม”

               “คุณจำอดีตของเราไม่ได้ ผมเลยจะสร้างมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่นน่าฟัง

               “โรแมนติกจัง”

               “คุณจะให้เกียรติแต่งงานกับผมได้มั้ยครับ” เขามองสบตาเธอ วิงวอนขอคำตอบที่จะไม่ทำให้เขาผิดหวังและเสียใจ

“ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะมาร์ค” หญิงสาวตอบรับน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันใจ “ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งเคยถูกขอแต่งงานเป็นครั้งแรกเลย”

               “ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขนาดนี้ คุณจะคิดว่ามันเป็นครั้งแรกของคุณก็ได้” มาร์คัสทำเป็นเฉไฉกลบเกลื่อนแล้วหยิบแหวนเพชรที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ เสร็จแล้วก้มลงจูบที่หลังมือเนียนนุ่มอย่างหนักแน่น “จำไว้ว่าคุณเป็นภรรยาของผม เป็นผู้หญิงของผมคนเดียวเท่านั้น”

               “คุณทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากที่ได้เจอผู้ชายอย่างคุณ”

               มาร์คัสฝืนยิ้มรับด้วยความลำบากใจและแอบภาวนาอยู่ในใจว่า เมื่อความทรงจำของเธอกลับคืนมาแล้วเธอจะยังรู้สึกแบบนี้กับเขาอยู่

               นักธุรกิจหนุ่มส่งสายตาบอกเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตที่ยืนรออยู่มุมหนึ่งให้เอาเอกสารการจดทะเบียนสมรสมาให้เอวารินเซ็น

               “เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา คุณเอาเวลาที่ไหนไปแอบเตรียมทำเรื่องพวกนี้โดยที่ฉันไม่รู้คะมาร์ค” เอวารินอึ้งอีกรอบ เขาช่างเป็นผู้ชายที่วางแผนเก่งเหลือเกิน แถมยังเก็บความลับได้สนิทอีกต่างหาก ตลอดเวลาที่นั่งรถมาด้วยกันเขาไม่มีพิรุธอะไรให้เธอสงสัยเลย

               “ผมอยากเซอร์ไพร้ส์คุณไง” เขาบอกหน้านิ่ง

               “เซอร์ไพร้ส์มากค่ะ” เธอยิ้มน่ารักเหมือนเคย

               “รีบเซ็นชื่อสิ” เขาเร่งเร้า อยากให้ผ่านช่วงเวลาลุ้นระทึกนี้ไปโดยเร็ว

               เอวารินจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแล้วนิ่งคิดอยู่นานมากจนมาร์คัสที่แอบลุ้นอยู่ในใจถึงกับเหงื่อแตกซิก กลัวเธอสงสัยแล้วไม่ยอมเซ็น

               “ทำไมไม่เซ็นล่ะ หรือว่าคุณไม่อยากจดทะเบียนสมรสกับผม”

               “ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยเซ็นลายเซ็นต์แบบไหน” เธอตอบแล้วตัดสินใจเขียนชื่อและนามสกุลตัวบรรจงลงไปแทนการเซ็นลายเซ็นต์โดยไม่ทันสังเกตว่าชายหนุ่มที่ลุ้นจนตัวโก่งแอบปาดเหงื่อด้วยความโล่งอกเมื่อเธอเซ็นชื่อลงในเอกสารครบทุกแผ่น

               หลังจากทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกันเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าหน้าที่ก็กลับไป ปล่อยให้คู่บ่าวสาวเฉลิมฉลองกันเป็นการส่วนตัว

               มาร์คัสมองซองทะเบียนสมรสที่เจ้าหน้าที่เขตวางทิ้งไว้ให้บนโต๊ะแล้วแอบยิ้มกริ่มอยู่ในใจ แผนผูกมัดเอวารินสำเร็จไปแล้วหนึ่งขั้น เหลืออีกหนึ่งขั้นคือการมีลูกด้วยกัน ซึ่งเรื่องนี้เขาไม่หนักใจเลยเพราะเป็นงานถนัดอยู่แล้ว

               “คุณไม่ว่าอะไรใช่มั้ยที่ผมไม่ได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โต ไม่ได้เชิญแขกมาร่วมงานแต่งงานของเรา” ชายหนุ่มหันไปถามหญิงสาวที่เพิ่งกระดกไวน์อึกสุดท้ายลงคอและกำลังรินแก้วใหม่ให้ตัวเองอยู่

               “มีแค่เราสองคนก็พอแล้วค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาแล้วชูแก้วไวนท์ขึ้นสูง “ไวน์นี่รสชาติดีมากเลย คุณลองดื่มสิ”

               “รสชาติดีจริงๆ เหรอ” เขาถามยิ้มๆ พลางมองสบตาเธอด้วยแววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

               “จริงค่ะ ฉันดื่มไปสองแก้วแล้ว”

มาร์คัสยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างมันเขี้ยว ที่แท้รอยยิ้มหวานหยด แววตาฉ่ำเยิ้มและแก้มที่แดงปลั่งนั่นก็เป็นเพราะฤทธิ์ไวน์นี่เอง “งั้นผมขอชิมหน่อยนะ”

“เอาเลยค่ะ ก่อนที่ฉันจะดื่มคนเดียวหมดขวด” เธอหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีผิดปกติกแล้วจิบไวน์เข้าไปอีกอึกใหญ่แต่ยังไม่ทันได้กลืนลงคอ ริมฝีปากของมาร์คัสก็กดแนบลงบนเรียวปากของเธอก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้ามากวาดไวน์รสเลิศไปจากปากเธอจนหมดสิ้น

“รสชาติดีจริงด้วย” เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองพลางมองสบตาคนที่หายใจหอบลึกด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา

กับเธอคนนี้แค่จูบเดียวไม่เคยพอจริงๆ

“กลับบ้านกันเถอะ” มาร์คัสกัดฟันบอกด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าแล้วลุกขึ้นฉุดมือเอวารินออกจากห้องอาหารโดยไม่ลืมที่จะหยิบเอกสารสำคัญที่แอบวางแผนอยู่ครึ่งค่อนวันเพื่อให้ได้มันมาติดมือกลับไปด้วย