3.5 | อย่าตายนะ

               “ผมขอโทษ” เขาแนบริมฝีปากอุ่นจัดลงบนเนินเนื้อที่ถูกมังกรยักษ์รุกรานจนบวมแดงแล้วดูดเบาๆ ด้วยความรู้สึกผิดซึ่งเขารู้อยู่คนเดียวในอก หากเขารู้สักนิดว่าเธอยัง ‘ไม่เคย’ เขาจะทะนุถนอมเธอให้มากกว่านี้

               “อื้อ...อย่าค่ะมาร์ค” หญิงสาวปรามเสียงสั่นพร่า กล้ามเนื้อส่วนนั้นหดรัดตอบสนองขึ้นมาทันที

               “ผมรู้ว่าคุณชอบ” ริมฝีปากหยักสวยที่ยังคงฝังอยู่เบื้องล่างคลี่ออกเป็นรอยยิ้มเมื่อจับความรู้สึกพึงพอใจในน้ำเสียงและปฏิกิริยาตอบรับของเธอได้ ผู้หญิงคนนี้จุดติดง่ายเหลือเกิน “แต่คืนนี้หมดเวลาของคุณแล้ว คุณเจ็บอยู่ คุณต้องนอนพัก”

เขายืดตัวขึ้นไปดึงผ้าห่มคลุมร่างให้เธอจนมิดถึงหน้าอกเปลือยเปล่าและอดไม่ได้ที่จะจุ๊บริมฝีปากของเธอครั้งหนึ่ง

               “ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลย” เธอปัดมือควานหาชุดนอนที่ไม่รู้ว่าถูกเขาเหวี่ยงไปตกลงตรงไหนของเตียง

               “ไม่ต้องใส่” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วสอดร่างเปลือยเปล่าของตัวเองเข้าไปนอนกอดเธอภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน “ผมอยากนอนกอดคุณแบบเนื้อแนบเนื้อแบบนี้”

               “แบบนี้ก็อุ่นดีเหมือนกันนะคะ” เธอยิ้มให้เขาในความมืดพร้อมเบียดตัวเข้าซุกแผงอกอบอุ่น เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแต่ก็มีบางเรื่องที่อยากถามเขา “คุณเล่าเรื่องของฉันให้ฟังหน่อยได้มั้ย”

               “คุณอยากรู้เรื่องอะไร?”

               “ทุกเรื่องค่ะ”

               มาร์คัสครุ่นคิดอย่างหนักใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมดให้เธอฟังยกเว้นเรื่องที่เขาโกหกว่าเป็นสามีของเธอ

               “ฉันเนี่ยนะเสี่ยงตายช่วยชีวิตน้องชายคุณ” เอวารินอึ้ง

               “ใช่ คุณเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและจิตใจดีมาก เพราะอย่างนี้ผมถึงได้ตกหลุมรักคุณตั้งแต่ยังไม่เจอหน้าคุณ”

               “ฉันจำไม่ได้เลย” เธอพึมพำแนบซบอยู่กับอกเขา

               “ไม่เป็นไรที่รัก อย่าคิดมาก ผมจะค่อยๆ ช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้คุณเอง” มาร์คัสจูบหน้าผากให้กำลังใจและปลอบโยน

               “คุณจะทำยังไงคะ ขนาดหมอยังบอกได้แค่ให้รอเวลา”

               “ทำแบบเมื่อกี้” เขาตอบกรุ้มกริ่มแววตาเป็นประกาย

               “ฉันว่าไม่ได้ผลหรอกค่ะ ทำแล้วฉันก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่ดี”

               “คุณอย่าเพิ่งถอดใจสิ ถ้าเราทำทุกวัน วันละหลายๆ ครั้ง เดี๋ยวคุณก็จำได้เอง”

               “ไม่ต้องมาหาข้ออ้างเลย” เธอแกล้งว่า

               “ไม่อยากให้ผมทำแล้วเหรอ?” เขาถามเสียงละห้อย

               “ถึงไม่มีข้ออ้างฉันก็ให้คุณทำอยู่แล้ว มีแต่คุณนั่นแหละที่ใจร้าย ปล่อยให้ฉันนอนเหงาอยู่คนเดียวเป็นอาทิตย์”

               “แล้วคุณคิดว่าผมไม่ทรมานหรือไง ผมเกือบตบะแตกตั้งหลายครั้ง” พูดจบเขาก็ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างลุ่มหลง

               “เมื่อกี้คุณบอกให้ฉันนอนพักไม่ใช่เหรอคะ” เอวารินพูดทั้งที่มี ริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนไหวแผ่วเบาอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ

               “แค่กู๊ดไนท์คิส” ชายหนุ่มตอบพึมพำขณะขบเม้มและดูดดึงไปตามขอบโค้งของกลีบปากอ่อนนุ่ม ปลายลิ้นสากชื้นลากไล้อย่างแช่มช้าแล้วขยับลึกเข้าไปพัวพันกับปลายลิ้นเรียวเล็ก การตอบสนองอย่างดีเยี่ยมจากเธอทำให้ลมหายใจของเขาหอบสะท้าน จากนั้นเหตุการณ์ก็เลยเถิดเกินคำว่า ‘กู๊ดไนท์คิส’ ไปมากและดำเนินไปอย่างยาวนานจนเกือบรุ่งเช้า

ถ้าเลือกได้ เขาไม่อยากให้ความทรงจำของเธอกลับคืนมาเลย เขาอยากให้เอวารินจำได้แค่ช่วงเวลาที่เธอและเขามีความสุขร่วมกันเท่านั้น หากแต่มีความลับบางอย่างที่เจสันฝากไว้ก่อนเสียชีวิตได้เลือนหายไปพร้อมกับความทรงจำของเธอซึ่งเขาต้องกอบกู้มันกลับคืนมาให้ได้โดยเร็วและนั่นก็เป็นเรื่องที่ทำให้เขาลำบากใจมาก เพราะไม่สามารถเลือกให้เธอจำเฉพาะเรื่องที่เขาต้องการได้

“อย่าตายนะมาร์ค!!!”

               มาร์คัสสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเอวารินดังก้องอยู่ข้างหู “รินเป็นอะไร” เขาเขย่าตัวคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้งที่ยังหลับอยู่เบาๆ เธอไม่ตื่นแถมยังกอดเขาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก “รินตื่นๆ”

               เอวารินลืมตาขึ้นมาเห็นว่ามาร์คัสยังมีลมหายใจอยู่ก็ผวาเข้ากอดเขาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม

               “คุณฝันร้ายเหรอ” เขาลุกขึ้นนั่งแล้วโน้มตัวลงเหนือร่างเธอเพื่อเช็ดน้ำตาและเหงื่อเม็ดบางที่ผุดขึ้นตามไรผมให้ “ฝันว่าอะไร ทำไมถึงร้องไห้หนักขนาดนี้”

               “ฉันเห็นคุณถูกยิง” หญิงสาวโผเข้ากอดเขา จังหวะหัวใจยังเต้นถี่รัวไม่หาย

               “ก็แค่ความฝัน” เขากอดร่างที่สั่นเทาไว้แน่นพลางลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าเพื่อปลอบขวัญ “ผมยังต้องอยู่เป็นสามีคุณอีกนาน ไม่ตายง่ายๆ หรอก”

“ฝันแบบนี้ฉันใจคอไม่ดีเลย”

“ไม่เอาน่า อย่าคิดมาก มันก็แค่ความฝัน” ชายหนุ่มแนบแก้มลงบนเส้นผมนุ่มสลวยของคนในอ้อมกอดแล้วโยกตัวเบาๆ ปลอบโยน

               “คุณมีศรัตรูที่ไหนหรือเปล่าคะ”

               “ไม่มี” เขาไม่ได้โกหก เพราะศรัตรูโดยตรงของเขาไม่มีจริงๆ จะมีก็แต่เซบัสเตียนที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าฆ่าเจสัน ซึ่งเขาเป็นฝ่ายตามล่ามันอยู่

               “แล้วรอยแผลถูกยิงนี่คุณได้มายังไง” เอวารินใช้ปลายนิ้วลูบไปบนรอยแผลที่เกือบจะแห้งสนิทบนไหล่ขวาของเขา

ทันใดนั้น รอยแผลก็กระตุ้นความทรงจำบางส่วนของเธอให้กลับมา หญิงสาวเห็นภาพมาร์คัสพาเธอวิ่งหนีการไล่ล่าของคนร้ายจากลานจอดรถในโรงแรมมาจนถึงกลางสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาตอนกลางดึกคืนหนึ่ง จากนั้นเขาก็ถูกยิงเข้าที่ไหล่ขวาก่อนจะพาเธอกระโดดสะพานหนีตาย

ภาพที่เห็นทำให้เอวารินตัวสั่นมากขึ้นจนมาร์คัสตกใจ

               “ยังไม่หายตกใจอีกเหรอ ตัวสั่นเชียว”

“ฉันเห็นภาพเราสองคนวิ่งหนีคนร้ายด้วยกัน แล้วคุณก็ถูกยิงตรงนี้” เธอชี้รอยแผลบนไหล่หนา “ทำไมความทรงจำของฉันถึงได้มีแต่เรื่องน่ากลัวแบบนี้”

“เหตุการณ์พวกนั้นมันผ่านไปแล้วที่รัก ตอนนี้คุณไม่เป็นอะไรแล้ว และผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายคุณได้อีกเด็ดขาด” มาร์คัสรั้งร่างเปลือยเปล่าให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าตักเพื่อจะได้กอดปลอบเธอได้แนบแน่นมากขึ้น แต่ดูเหมือนเขาจะทำพลาดไปเสียแล้วเพราะทันทีที่เนินเนื้ออ่อนนุ่มของเธอสัมผัสถูกเจ้ามังกรยักษ์ของเขา มันก็เริ่มขยับตัวยุกยิกอย่างอยู่ไม่สุขขึ้นมาทันที

มันใช่เวลามั้ย!

มาร์คัสด่าตัวเองในใจที่มีอารมณ์กับเธอได้ทุกที่ทุกเวลา แม้แต่เวลาที่เธอกำลังเสียขวัญอยู่แบบนี้ก็ยังไม่ละเว้น

“แล้วคุณจำได้มั้ยว่าคืนนั้นไปทำอะไรในลานจอดรถในโรงแรมนั่น” ชายหนุ่มกัดฟันข่มความรู้สึกแล้ววกกลับเข้าเรื่องเดิม

เอวารินคิดนิดหนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่รู้ค่ะ ฉันจำได้แค่ว่าเดินอยู่ในลานจอดรถแล้วก็มีชาวต่างชาติสามคนมาขู่จะเอาของที่เจสันฝากไว้ที่ฉัน แต่ฉันไม่ให้ พวกมันก็เลยจะฆ่าฉัน แล้วคุณกับโทนี่ก็มาช่วย”

“แล้วตอนนี้ของนั่นอยู่ที่ไหน”

หญิงสาวคิดย้อนถึงเหตุการณ์คืนนั้น เธอจำได้ว่าตัวเองมองไปที่กระเป๋าเป้ซึ่งตกอยู่ข้างตัวคนร้าย ความรู้สึกลึกๆ ของเธอในตอนนั้นคือหวงกระเป๋าใบนั้น แต่ตอนนี้เธอยังนึกไม่ออกว่าในกระเป๋านั้นมีของสำคัญที่ทุกคนกำลังตามหากันอยู่หรือไม่และที่สำคัญ เธอไม่รู้ว่าตอนนี้กระเป๋าใบนั้นอยู่ที่ไหนจึงเลือกที่จะยังไม่พูด

“ฉันรู้สึกคุ้นๆ แต่ยังไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า เอาไว้ฉันจำได้แน่ชัดเมื่อไหร่จะบอกนะคะ”

“คุณจำอะไรได้อีก บอกผมมาให้หมดเดี๋ยวนี้นะ!” มาร์คัสเค้นถามด้วยน้ำเสียงดุดันพลางบีบต้นแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น

“ฉันจำได้แค่นี้จริงๆ ค่ะ”

เมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ ชายหนุ่มถึงได้รู้ตัวว่าเผลอทำรุนแรงกับเธอลงไป เขารีบปล่อยมือและนึกโกรธตัวเองที่ทำให้ผิวขาวละเอียดของเธอเกิดรอยแดงเป็นปื้นเพราะน้ำหนักมือของเขา

“ผมขอโทษ ผมคงเครียดเรื่องเจสันมากเกินไป”

นั่นเป็นเพียงข้อแก้ตัว ความจริงเรื่องที่ทำให้เขาเครียดมากที่สุดก็คือ เรื่องที่ความทรงจำของเอวารินที่เริ่มกลับคืนมาทีละนิดต่างหาก ถ้าคราวหน้าเธอจำได้อีก เขาแน่ใจว่าจะต้องเป็นเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะไปช่วยเธอที่ลานจอดรถในโรงแรม นั่นหมายความว่าเธอกำลังจะจำตัวเองได้ และเธอก็จะรู้ว่า เขาสวมรอยมาเป็นสามีของเธอ!