5.3 | เริ่มจำบางอย่างได้

เอวารินตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแต่เห็นว่ามาร์คัสยังนอนหลับสนิทอยู่จึงแอบย่องลงจากเตียงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างเงียบเชียบเพราะอยากให้เขานอนต่ออีกนิด เมื่อคืนเขาคงเสียพลังงานไปมากถึงได้หลับลึกขนาดนี้ ปกติเขาจะตื่นก่อนและนอนทีหลังเธอเสมอ บางคืนเขาเข้านอนพร้อมเธอก็จริงแต่พอเธอหลับเขาก็แอบออกไปคุยงานกับคนทางฝั่งอเมริกากลางดึก

               หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นรอยคิสมาร์คที่นับได้ร่วมสิบรอยกระจายอยู่ตามซอกคอและเนินอก ร่องรอยเหล่านั้นทำให้เธออดนึกถึงวินาทีที่ริมฝีปากของเขาประทับลงบนตัวเธอในแต่ละจุดไม่ได้ แล้วมันก็ทำให้จุดอ่อนไหวกึ่งกลางร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

               เอวารินยิ้มให้กับคืนเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นมา มาร์คัสทำให้เธอมีความสุขมากอย่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ หญิงสาวหันมาบีบยาสีฟันใส่แปรงไว้ให้สามีก่อนจะจัดการกับของตัวเอง และในจังหวะที่ก้มหน้าบ้วนน้ำล้างปากหลังจากแปรงฟันเสร็จเธอก็เกิดปวดหัวจี๊ดขึ้นมากะทันหัน ภาพเหตุการณ์ในอดีตมากมายผุดขึ้นมาซ้อนทับกันสับสนวุ่นวายไปหมด ภาพเหตุการณ์หลากหลายที่พุ่งเข้ามาในหัวทำให้เธอมึนงงจนยืนแทบไม่อยู่ ต้องใช้สองมือยึดขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าเอาไว้

               “ริน! คุณเป็นอะไร” มาร์คัสที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องน้ำปรี่เข้ามาประคองร่างบอบบางที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นได้ทันเวลาพอดี

               “ฉัน...ปวดหัว” เอวารินซุกหน้าตอบพึมพำอยู่กับแผงอกกำยำเปลือยเปล่า

               “คุณไม่สบายหรือเปล่า” ชายหนุ่มกดหน้าผากลงบนหน้าผากเล็กมนของคนในอ้อมกอดเพื่อจะวัดไข้ แต่อยู่ๆ เธอก็ดีดตัวออกจากวงแขนของเขาแล้วก้าวถอยหลังหนีไปราวสามถึงสี่ก้าว และแววตาที่จ้องมองมาราวกับเขาเป็นคนแปลกหน้าก็ทำให้เขาใจหายวาบ

               “คุณ...” เอวารินมองร่างสูงเปลือยเปล่านิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับตาลงแล้วสะบัดหน้าไปมาอย่างแรงจนผมที่ขมวดเป็นมวยไว้กลางศีรษะคลายตัวหลุดลุ่ยลงมา

               มาร์คัสก้าวตามไปรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น “ผมมาร์ค...สามีคุณไง”

               “มาร์ค...?” เธอพูดทวนชื่อเขาเสียงแผ่วแล้วพยายามดันตัวออกจากวงแขนแขนแข็งแกร่งที่กอดรัดเธอไว้แน่นแต่เขาไม่ยอมปล่อย ยิ่งเธอออกแรงดันตัวเองออกมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกอดรัดเธอไว้แน่นมากขึ้นเท่านั้น “ปล่อยฉัน”

“ไม่” เขาตอบห้วนพลางกอดเธอแน่นขึ้นอย่างหวงแหน 

เอวารินพยายามดันตัวเองออกมาไม่หยุด แต่แล้วกลิ่นกายที่คุ้นเคยของเขาก็ทำให้เธอค่อยๆ สงบลงทีละนิด จนในที่สุดก็ยอมยืนนิ่งๆ ให้เขากอดแต่โดยดี ภาพอดีตที่สับสนวุ่นวายเลือนหายไปหมด เหลือเพียงภาพแห่งความสุขระหว่างเธอและเขาเท่านั้นที่ยังติดอยู่ในความทรงจำ ณ ตอนนี้

“ริน...คุณโอเคขึ้นแล้วใช่มั้ย” เขาถามหยั่งเชิงเมื่อเห็นว่าเธอผ่อนคลายขึ้น

               “ฉันโอเคค่ะ” เธอยกสองแขนขึ้นโอบกอดเขาแล้วแนบแก้มลงบนอกกว้างอย่างออดอ้อนเหมือนเคย “แค่คุณกอดฉันไว้แบบนี้ฉันก็ไม่เป็นไรแล้ว”

               มาร์คัสแอบระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แววตาห่างเหินของเธอเมื่อครู่นี้ทำให้หัวใจเขาหล่นวูบไปกองอยู่ที่ตาตุ่มจนตอนนี้ใจก็ยังสั่นไม่หาย

“เล่าให้ผมฟังสิว่าเมื่อกี้นี้คุณเป็นอะไร” เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วแทรกตัวเข้าไปยืนอยู่กลางหว่างขาเรียวเล็ก วงแขนโอบรอบสะโพกโค้งมน

               เธอคิดนิดหนึ่งก่อนบอก “เหมือนฉันจะจำเรื่องในอดีตได้ แต่ก็จำไม่ได้”

               “คุณทำผมใจหายใจคว่ำหมดเลย” มาร์คัสจูบหนักๆ ลงบนเนินอกเนียนนุ่มแล้วเงยหน้าขึ้นสั่งอย่างจอมบงการ “จูบปลอบใจผมเดี๋ยวนี้”

               เอวารินส่ายหน้ายิ้มๆ

               “จูบผม” เขาสั่งอีกครั้ง

               “ไม่” หญิงสาวปัดปลายจมูกผ่านปลายจมูกของเขา

               “ถ้าคุณไม่จูบผม ผมจะจูบคุณเอง แต่บอกไว้ก่อนเลยว่าผมจะไม่จูบที่ปากคุณอย่างเดียวและผมจะไม่ทำแค่จูบเท่านั้นด้วย” เขาบอกจริงจัง

               “คิดว่าขู่แค่นี้แล้วฉันจะกลัวคุณเหรอ” เธอพาดแขนทั้งสองข้างลงบนบ่ากว้างแล้วตวัดขาโอบรัดเอวสอบของเขาเอาไว้

               “ผมโคตรชอบเลยเวลาที่คุณท้าทายผมอย่างนี้” มาร์คัสยิ้มอารมณ์ดีพลางสอดมือเข้าไปใต้เส้นนุ่มสลวยที่ยาวถึงกลางหลังแล้วรั้งศีรษะเธอลงมาแนบริมฝีปากจูบดูดดื่มเนิ่นนานก่อนจะผละออกแล้วเลื่อนริมฝีปากลงไปดูดดึงที่ปลายยอดทรวงอกอย่างหิวกระหาย

               เอวารินครางฮือด้วยความซ่านสยิวพลางกดศีรษะเขาให้แนบกับทรวงอกอย่างเร้าอารมณ์ สองขาโอบรัดเขาไว้แน่นกว่าเดิม เธอรู้ซึ้งถึงใจแล้วว่า ผู้ชายคนนี้ไม่เคยขู่ เขาพูดจริงทำจริงเสมอ