6.1 | อย่าแกล้ง - NC

“ตื่นเช้ามาคุณก็จะทำเลยเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่นระริก อย่างไม่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบเพราะปากเขายังดูดงับทรวงอกทั้งสองข้างของเธอสลับกันไปมาไม่หยุด

               “ผมร่วมรักกับคุณได้ทุกเวลา เช้า-สาย-บ่าย-เย็น ผมได้หมด” เขาตอบพึมพำขณะระดมจูบไปทั่วหน้าท้องและแนวสะโพกทั้งสองข้างก่อนจะวกกลับมากรีดปลายลิ้นลงบนรอยแยกของเนินเนื้อกึ่งกลางร่างกายแล้วแกล้งดูดอย่างแรงจนร่างบางสะท้านเฮือก

               “อื้อคุณ...อย่าแกล้งสิ”

               มาร์คัสหัวเราะหึๆ ในลำคอนิดหนึ่งก่อนบอก “เช้านี้ผมมีเวลาไม่มาก เราต้องทำเวลากันนิดนึงนะ”

               “จะรีบไปไหนคะ”

               “ผมต้องออกไปจัดการเรื่องสำคัญ” ก่อนเข้ามาในห้องน้ำเขาโทร. ถามโทนี่เรื่องคนร้ายเมื่อคืนนี้แล้ว โทนี่บอกว่ามันไม่ยอมพูดอะไร ดังนั้นเข้าต้องไปง้างปากมันด้วยตัวเอง

               “มีอะไรที่สำคัญกว่าฉันด้วยเหรอคะ” เอวารินใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาให้เงยขึ้นจากหว่างขาเธอ

               “ถึงเรื่องนั้นจะสำคัญมากแต่คุณสำคัญกว่า ผมต้องให้ความสุขเมียผมก่อน” เขาดึงรั้งสะโพกเธอเข้ามาแนบกับลำตัวแล้วออกคำสั่ง “เอาขาเกี่ยวเอวผมไว้” เมื่อเธอทำตามคำสั่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยกตัวเธอออกจากเคาน์เตอร์ “น้ำหนักคุณเท่าไหร่ ทำไมเบาขนาดนี้”

               “หนัก 47 สัดส่วน 36-24-36 สูง 170 ค่ะ” เธอยิ้มอย่างมั่นใจในรูปร่างสูงเพรียวของตัวเอง

               “แล้วอยากรู้มั้ยว่าของผมยาวเท่าไหร่” เขาถามยิ้มๆ พร้อมกับเสียดแทรกท่อนเนื้ออวบยาวเข้าไปในโพรงเนื้ออ่อนนุ่มที่ชุ่มชื้นพอเหมาะ

               “อื้อ...” เอวารินครางฮือ สองแขนโอบรัดรอบคอเขาแน่นแต่ก็ไม่อาจบรรเทาความเสียวซ่านที่พุ่งเข้ามาอย่างมากมายได้ เธอไม่รู้หรอกว่าเขายาวเท่าไหร่ รู้แต่ว่ามันเข้ามาลึก...ลึกมาก...ลึกจนชนกับผนังด้านใน

               “กอดผมไว้แน่นๆ ถ้าตกลงไปผมไม่รับผิดชอบนะ” เขาเตือนเสียงเข้มแล้วจูบที่บ่าเนียนของคนที่เกี่ยวทั้งแขนและขาไว้รอบตัวเขา จากนั้นก็เริ่มขยับสะโพกโจนจ้วงเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกจังหวะการเข้าออกหนักหน่วงและเต็มแน่น

               เอวารินครางกระเส่า ทั้งเสียวซ่าน ทั้งตื่นเต้นกลัวตก เช้านี้เขารีบมากจริงๆ เพราะตั้งหน้าตั้งตาถามโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ทั้งรวดเร็วและรุนแรง ผลักดันจนเธอแทบบ้าคลั่ง กล้ามเนื้อภายในของเธอบีบรัดและเร่งเร้ามากขึ้น...มากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเธอก็หวีดร้องออกมาพร้อมกับเสียงคำรามทุ้มต่ำของเขา สองร่างที่ก่ายกอดกระตุกเกร็งแล้วสั่นเทิ้มไปพร้อมกัน

แม้จะเป็นมอร์นิ่งเซ็กซ์แบบเร่งด่วนแต่ก็มีคุณภาพเกินร้อย

               “คุณยอดเยี่ยมมาก” เขาเหนื่อยจนหอบแต่สองแขนก็ยังโอบอุ้มเธอไว้อย่างมั่นคงและการไปถึงจุดสุดยอดพร้อมเธอมันก็เป็นอะไรที่วิเศษที่สุดสำหรับเขา

               “ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเราทำแบบนี้กันได้ด้วย” เธอจับบ่าเขาแล้วดันตัวถอยห่างออกมานิดหนึ่ง

“ยังมีอะไรที่คุณไม่รู้อีกเยอะ แล้วผมจะค่อยๆ สอนคุณเอง” เขาถอนแก่นกายออกแล้วปล่อยตัวเธอให้ยืนกับพื้น “ทำแบบนี้คุณชอบมั้ย” เขาถามเพื่อเช็กความรู้สึก ถ้าเธอไม่ชอบอะไรที่ผาดโผนแบบนี้ต่อไปเขาก็จะไม่ทำอีก

               “ชอบค่ะ ตื่นเต้นดี” เธอยิ้มรับอย่างไม่อาย ทำให้เขาพลอยยิ้มออกไปด้วย

               “งั้นก็จูบให้รางวัลผมหน่อย”

               “อะไรของคุณเนี่ย” เธอหรี่ตามองแบบขำๆ ที่เขาเพียรพยายามขอให้เธอจูบอยู่นั่น

“อ้าว...ก็ผมทำให้คุณมีความสุขแล้ว คุณก็ต้องให้รางวัลผมสิ”

               “จอมเรียกร้อง”

               “อ้อนเมียต่างหาก” เขาแก้คำพร้อมกับตวัดแขนไปรั้งร่างบางเข้ามากอดพลางมองสบตาออดอ้อน “จูบผมหน่อยนะครับ”

“คุณจูบฉันไปแล้ว”

“ผมจูบคุณกับคุณจูบผมมันไม่เหมือนกัน”

“แล้วมันต่างกันตรงไหนคะ”

“คุณก็ลองจูบผมดูสิ” เขาหลอกล่อ

               “ก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องหลับตาก่อน”

               ชายหนุ่มยิ้มดีใจราวกับเป็นเด็กแล้วหลับตาพริ้มรอรับรอยจูบ

               เอวารินเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บที่ริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งหนีเข้าไปในส่วนที่กั้นไว้ด้วยผนังกระจกสำหรับอาบน้ำ

“นี่คุณ...แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าจูบ” มาร์คัสยิ้มมันเขี้ยวคนขี้โกงแล้วรีบวิ่งตามไปทวงจูบแบบที่เขาต้องการ

หลังจากเสร็จภารกิจรักฉบับเร่งด่วนในห้องน้ำแล้วทั้งคู่ก็ลงมารับประทานอาหารเช้าด้วยกัน จากนั้นมาร์คัสก็รีบร้อนจะออกไปจัดการเรื่องคนร้ายโดยไม่ลืมกำชับเอวารินอย่างจริงจังกว่าทุกครั้งว่าห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด

               “ทำไมต้องซีเรียสขนาดนี้ด้วยคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

               “ไม่มีอะไร ผมแค่เป็นห่วง ช่วงนี้คุณยังจำอะไรไม่ได้ ถ้าออกไปไหนคนเดียวแล้วหลงทางขึ้นมาจะทำยังไง” ข้อนี้ก็เป็นเหตุผลสำคัญ แต่เหตุผลอีกข้อที่เขาไม่อยากบอกให้เธอกลัวก็คือ มีคนร้ายที่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นคนของใครกำลังตามล่าเธออยู่

               “หรือว่าคุณกลัวคนร้ายที่เคยลอบทำร้ายฉันจะกลับมาอีก”

               นั่นไง เธอจำได้ แล้วยังจะทำเป็นชิลล์เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอีก “ใช่”

               “คืนนั้นคงเป็นแค่ปล้นชิงทรัพย์ธรรมดามั้งคะเพราะมีแต่กระเป๋าของฉันเท่านั้นที่หายไป”

               “คุณจำได้ด้วยเหรอว่ามีกระเป๋า” มาร์คัสแปลกใจ เพราะเธอไม่เคยบอกเขาเลยว่าเธอจำเรื่องนี้ได้ “กระเป๋าคุณเป็นแบบไหน”

               “เป็นกระเป๋าเป้สีน้ำตาลอ่อน”

               “มีลักษณะพิเศษอะไรมั้ย?”

               “มีพวงกุญแจรูปหมีห้อยอยู่ที่หูกระเป๋าค่ะ”

               “ในนั้นมีของสำคัญอะไรหรือเปล่า?” เขารีบถามเข้าประเด็นแล้วรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

               เอวารินนิ่งคิดอยู่นานแล้วส่ายหน้า “ฉันจำไม่ได้ แต่คิดว่าคงมีแต่พวกโทรศัพท์มือถือกับของใช้จุกจิกเท่านั้นมั้งคะ นี่โชคดีนะคะที่กระเป๋าสตางค์กับพวกบัตรต่างๆ ของฉันไม่หายไปด้วย”

               ใช่...มาร์คัสจำเป็นต้องคืนกระเป๋าสตางค์กับบัตรประชาชนให้เธอ เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะจัดการเรื่องจดทะเบียนสมรสกับเธอไม่ได้

               “ทำไมคุณดูสนใจกระเป๋าใบนั้นจังคะ” เธอแปลกใจ

               “ผมสนใจทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ” เขาแก้ตัวแล้วกำชับอย่างจริงจังอีกครั้ง “อย่าออกไปไหนนะ เสร็จธุระแล้วผมจะกลับมาทานข้าวกลางวันด้วย”

               เธอยิ้มรับพลางดึงเนกไทน์ของเขาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน “กินข้าวกลางวันอย่างเดียวเหรอคะ”

               “กินคุณด้วย...เมียจอมยั่ว” เขาจุ๊บที่ริมฝีปากเธอเร็วๆ แล้วรีบผละออกก่อนจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว