5.3 | ใหญ่เกินไป - NC

               ใบหน้าของหญิงสาวเลื่อนลงไปถึงความเป็นชายแกร่งชันซึ่งตั้งตระหง่านท้าทายสายตาอย่างน่าเกรงขามอยู่เบื้องล่าง เธอดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วกอบกำมันด้วยมือเล็กอ่อนนุ่ม จากนั้นค่อยๆ ขยับมือขึ้นลงอย่างเชื่องช้าแบบที่เขาเคยสอนให้เธอทำมาแล้วครั้งหนึ่ง และเมื่อนึกถึงคำวิงวอนของเขาก่อนหน้านี้ที่บอกว่า ‘ผมอยากให้มันละลายในปากคุณจะแย่’ หญิงสาวก็ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม เธอจูบเบาๆ ที่ส่วนปลายโค้งมนสีจัดก่อนจะรับเขาไว้ในปากและดูดรั้งอย่างเร่าร้อน

               มาร์คัสคำรามเสียงทุ้มต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุดและก่อนที่จะแตกสลายและละลายในปากเธอเขาก็รีบดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วต้นแขนทั้งสองข้างของเธอให้หยุด “พอก่อน”

               “ฉันทำไม่ดีเหรอคะ” เธอช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเขาแววตาแฝงความรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิดจนเขาต้องจูบปลอบใจเธอครั้งหนึ่ง

               “ไม่เลย...คุณทำดีมาก แต่คืนนี้เราจะทำลูกกัน ผมต้องปลดปล่อยในตัวคุณเท่านั้น” เขาจับร่างบางให้นอนหงายลงบนเตียงแล้วเสียดแทรกเข้าไปในตัวเธออย่างเชื่องช้าจนสุดทางเพราะไม่อยากทำให้เธอเจ็บเหมือนเมื่อหลายคืนก่อนนั้นอีก

               เอวารินครางเสียงแผ่วหวิวพลางส่งยิ้มหวานให้เขา เธอชอบช่วงเวลาที่ได้โอบกอดเขาจากภายในแบบนี้เหลือเกิน มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด

               “ยิ้มอะไรครับ” เขากระซิบถามเสียงแหบพร่าพลางบดเบียดแก่นกายเข้ามาล้ำลึกยิ่งขึ้น

               “ยิ้มให้คุณไงคะ...สามีของฉัน” น้ำเสียงเธอสั่นระริกขณะที่เขาหมุนสะโพกเป็นวงเชื่องช้าแล้วเริ่มขยับเข้าออกอย่างหนักแน่นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กล้ามเนื้อภายในของเธอกระตุกรัดรอบเขา ร่างกายร้อนผ่าวจนผิวขาวจัดแดงระเรื่อไปทั่วทั้งตัว

               “คุณน่ารักเป็นบ้าเลย” เขากัดฟันบอกเสียงกระเส่าพลางนวดคลึงทรวงอกและบดขยี้ปลายยอดอย่างเร่าร้อนพร้อมกับการโจนจ้วงเข้ามาอย่างถี่กระชั้นและหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น

               เอวารินส่งเสียงครางสั่นระริก ใบหน้าสวยหวานชื้นเหงื่อแหงนเงยไปด้านหลังจนแผ่นหลังแอ่นโค้งขึ้นจากที่นอน สะโพกขยับสอดรับการเข้าออกของเขาเป็นจังหวะเดียวกัน

               “มองตาผม...ผมอยากเห็นตอนที่คุณมีความสุขที่สุด” ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งจับประคองใบหน้าที่สะบัดส่ายไปมาของหญิงสาวให้มองตรงมาที่เขา

เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แสนเร่าร้อนของสามีจอมบงการ เวลาปกติเขาจะเป็นผู้ชายโรแมนติกและอ่อนโยนมาก อย่างตอนที่แอบทำเซอร์ไพร้ส์ขอเธอแต่งงานตอนหัวค่ำ แต่เวลามีเซ็กซ์ เขาจะกลายเป็นจอมบงการอย่างร้ายกาจ แต่เธอก็ชอบที่เขาเป็นแบบนี้ ความจริงเธอชอบทุกอย่างที่เป็นเขานั่นแหละ

“เตรียมตัวรับความสุขจากผมให้ดีนะที่รัก” เขาบอกพลางถอยแก่นกายออกไปจนเกือบสุดแล้วผลักดันกลับเข้ามาอีกครั้งอย่างหนักหน่วงและเต็มแน่น

“อื้อ...ฉันพร้อมรับเสมอค่ะ” เธอกัดฟันบอกอย่างสู้ตาย เพื่อความสุขท้วมท้นที่จะได้รับ หนักกว่านี้เธอก็รับไหว

มาร์คัสกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจแล้วก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่มจากนั้นก็ดันตัวขึ้นแล้วจับสะโพกเธอล็อกไว้ด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะถาโถมเข้าใส่ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี และแทบไม่น่าเชื่อว่าร่างกายที่แสนบอบบางจะสามารถโอบรับความความใหญ่โตของเขาได้ดีเยี่ยมขนาดนี้ ภายในเธอทั้งอบอุ่น อ่อนนุ่มและคับแน่น

เธอคือบ้านที่อบอุ่นของเขา

“อ๊ะ...มาร์ค...” ความสุขที่อัดกระแทกเข้ามาอย่างไร้ความปรานี ทำให้เอวารินทรมานเหลือเกิน หากแต่เป็นความทรมานแสนหวานซึ่งมาพร้อมกับความสุขซ่านจนน้ำตาซึม กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายบิดเกร็ง และเมื่อเขาโจนจ้วงเข้ามาอย่างหนักหน่วงอีกครั้งเธอก็แตกสลายพร้อมกับเสียงหวีดร้องที่ดังก้องกว่าครั้งก่อนหลายเท่า

และในความพร่าเลือนของสติสัมปชัญญะ เอวารินได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำของมาร์คัสดังขึ้นหลังจากที่เขาถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงอีกสองถึงสามครั้งก่อนที่ร่างกายจะกระตุกเกร็งและสั่นเทิ้ม จากนั้นบางสิ่งที่ร้อนวาบก็ฉีดพุ่งอยู่ภายในร่างกายเธอ

ร่างหนาชะงักนิ่งครู่หนึ่งก่อนทิ้งตัวลงนอนซบบนอกนุ่มทั้งที่ยังไม่ถอดถอนเพื่อให้เธอบีบรัดและรีดเร้นทุกหยาดหยดจากตัวเขาเข้าสู่ตัวเธอให้หมดเสียก่อน เขามั่นใจเหลือเกินว่า ด้วยน้ำยาดีและลีลาที่เด็ดดวงขนาดนี้ ยังไงคืนนี้ ‘มาร์คน้อย’ ต้องมาแน่

ทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบกันไปพักใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านที่ดังผสานกันอยู่ในห้องนอนกว้าง

               “คุณจะอยู่ในตัวฉันอย่างนี้ทั้งคืนเลยเหรอคะ” เอวารินถามพลางลูบไล้ฝ่ามือไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของสามีที่ยังนอนซบอยู่บนตัวเธอโดยที่ความเป็นชายยังฝังลึก

               “ให้ผมอยู่อย่างนี้ไปตลอดชีวิตยังได้เลย” เขาพลิกตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับจับร่างเล็กให้พลิกตามมานอนซบบนไหล่ขวาแล้วยกขาซ้ายขึ้นพาดทับบนเนินสะโพกหนั่นแน่น มือซ้ายแนบลงที่ด้านหลังเอวบางแล้วรั้งตัวเธอเข้ามาชิดโดยไม่ยอมถอดถอนออกไปง่ายๆ

               “แต่ฉันอยู่ไม่ได้”

               ชายหนุ่มใจแป้วขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำตอบ “ทำไมครับ?”

               “คุณใหญ่เกินไป ฉันอึดอัด”

               มาร์คัสหัวเราะเบาๆ ด้วยความภูมิใจในตัวเองแล้วยอมถอนแก่นกายออกจากนั้นเอื้อมมือข้ามตัวหญิงสาวไปดึงผ้าห่มที่กองอยู่ข้างเตียงขึ้นมาคลุมร่างให้เธอ “ทนเหนอหนะนิดนึงนะครับ พรุ่งนี้เช้าค่อยอาบน้ำ เดี๋ยวผมอาบให้”

               “ค่ะ” เอวารินตอบรับอย่างว่าง่ายเพราะรู้จุดประสงค์ของสามีดีว่าคืนนี้เขาตั้งใจ ‘ทำลูก’ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากมีลูกมากขนาดนี้ “เราอยู่ด้วยกันมากี่ปีแล้วคะ ทำไมคุณถึงเพิ่งอยากมีลูกตอนนี้”

               ชายหนุ่มชะงักกึก เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ถ้าไม่จำเป็นเขาก็ไม่อยากโกหกเธอ ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือ ‘แกล้งหลับ’ คงเหมือนที่ใครบางคนเคยบอกไว้ว่า ถ้าเจอหมีให้แกล้งตายนั่นแหละ

               “ว่าไงคะมาร์ค” เธอถามย้ำอีกครั้งพลางยกตัวขึ้นมองหน้าเขาถึงได้เห็นว่าเปลือกตาของเขาปิดสนิทอยู่ “หมดแรงจนน็อกไปเลยเหรอเนี่ย” เอวารินยิ้มขำแล้วจูบที่ริมฝีปากของคนที่คิดว่าหลับอย่างอ่อนโยนก่อนจะลดตัวลงนอนซุกในอ้อมอกอบอุ่นโดยหารู้ไม่ว่าคนแกล้งหลับต้องใช้ความพยายามขั้นสูงสุดในการห้ามใจตัวเองไม่ให้เผลอจูบตอบเธอ