15-แผน

ลูน่านั่งนิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ฝ่ามือเรียวทั้งสองข้างกำแน่นเข้าหากันจนเล็บเกือบจิกเข้าเนื้อ ยามที่เสียงตวาดลั่นอย่างป่าเถื่อนของไซรัสเหวี่ยงลงมาจากชั้นบน

คำสั่งระยำที่บีบคั้นให้นับหนึ่งครางชื่อของมันดังรอดออกมา พร้อมกับเสียงสั่นสะเทือนของหัวเตียงที่กระทบกระแทกกับผนังห้องอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงกิจกรรมอันดิบเถื่อนและไร้ความปราณีที่กำลังเกิดขึ้น เสียงนั้นดังสนั่นเสียจนสะท้อนลงมาถึงชั้นล่าง ตอกย้ำความอัปยศและความเจ็บปวดร้าวลึกในใจของลูน่าอย่างโหดเหี้ยม

หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นทันที ความอุจาดเกินกว่าจะทนฟังต่อได้ เธอช้อนตัวอุ้มเซมัสขึ้นแนบอก พยายามบดบังใบหน้าของลูกน้อยไม่ให้รับรู้ถึงความโสมมของผู้เป็นพ่อ ลูน่าก้าวเดินออกจากคฤหาสน์ที่เปรียบเสมือนนรกด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าเร่งรีบ โดยมีฟีนิกซ์และนีน่าก้าวตามมาติดๆ

“ไปห้าง Desmond Mall ฉันกับลูกจะไปนั่งทานข้าวข้างนอก”

ลูน่าเอ่ยสั่งฟีนิกซ์ด้วยน้ำเสียงเรียบ เย็นชาไร้ความรู้สึก ฟีนิกซ์เพียงโค้งศีรษะรับคำเล็กน้อยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ครับ คุณนาย”

เขาทำหน้าที่อย่างรวดเร็วด้วยการวิทยุเรียกรถยนต์คันหรูให้มารอด้านหน้า พร้อมกับก้าวไปเปิดประตูเบาะหลังให้เธอ ส่วนตัวเขารีบขึ้นไปนั่งประจำที่ข้างคนขับเพื่อทำหน้าที่อารักขาอย่างเข้มงวด

ภายในห้องโดยสารที่เงียบสงบ ลูน่า เซมัส และนีน่านั่งอยู่เบาะหลัง เด็กน้อยเซมัสเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ด้วยตาแป๋ว นัยน์ตาไร้เดียงสาคู่นั้นจ้องมองใบหน้าด้านข้างของลูน่า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงอ้อแอ้ตามประสาเด็กวัยสองขวบ

“หม่ามี้... ไหน...”

เสียงเล็กๆ นั้นถามว่ากำลังจะไปที่ไหน ลูน่าค่อยๆ ก้มหน้าลงมองลูกชายตัวน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนที่แสนหายากปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีที่สบตากับเซมัส เธอเอ่ยตอบลูกชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน

“ไปทานข้าวข้างนอกค่ะ เซมัสอยากทานอะไรคะ? เดี๋ยวหม่ามี้จะพาไป”

ทันทีที่ได้ยินคำว่าทานข้าวข้างนอก เซมัสก็ตาโตด้วยความดีใจ ยิ้มร่าจนเห็นฟันซี่เล็กๆ เด็กน้อยพยายามรวบรวมคำศัพท์เอ่ยชื่อเมนูโปรดออกมาให้ถูกต้องที่สุด

“สปาเก็ตตี้!”

เซมัสชูไม้ชูมือร้องเย้ๆ ออกมาอย่างร่าเริงและบริสุทธิ์ โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มที่มอบให้เขานั้น ผู้เป็นแม่ต้องแบกรับความเจ็บปวดและความแค้นมหาศาลเพียงใด

ลูน่าพยักหน้ามองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและเอ็นดูอย่างสุดหัวใจ เธอกระชับอ้อมกอดรวบตัวลูกชายเข้ามาสอดกอดเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแก้วตาดวงใจดวงนี้ไป

สายตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกกระจกรถที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากอาณาเขตตระกูลเดสมอนด์ ทัศนียภาพภายนอกวิ่งผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในหัวสมองของลูน่ากลับกำลังหมุนวนด้วยแผนการต่างๆ นาๆ

เธอคิดถึงสิ่งที่เธอซุ่มซ่อน เก็บงำ และสืบหามาตลอดสองปีเต็มนับตั้งแต่วันที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับไซรัส... เธอเองก็ไม่อยู่นิ่งเฉยอย่างที่ไซรัสเห็นแต่อย่างใด

ทันทีที่รถยนต์คันหรูจอดนิ่งสนิทบริเวณหน้าห้างสรรพสินค้า ฟีนิกซ์ก็รีบก้าวลงไปเปิดประตูเบาะหลังให้อย่างนอบน้อมและรวดเร็วเหมือนเช่นทุกครั้ง ทันทีที่เรียวขาบางของลูน่าก้าวเท้าลงมาจากรถพร้อมอุ้มเซมัสไว้ในอ้อมอก โดยมีนีน่าก้าวตามลงมาติดๆ ชายชุดดำร่างใหญ่ประมาณ 3-4 คนก็รีบวิ่งตรงออกมาจากภายในตัวห้างเพื่อเข้ามาตั้งแถวคุ้มกันเธอในทันที

ลูน่าปรายสายตามองกลุ่มการ์ดชุดดำเหล่านั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะเบนสายตากลับมาสบตากับฟีนิกซ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างกาย... ต้องเป็นเขาแน่ๆ ที่ส่งข่าวรายงานความเคลื่อนไหวให้ไซรัสทราบตั้งแต่ก่อนที่เธอจะมาถึง

หญิงสาวไม่ได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดออกมา เธอเพียงแต่สืบเท้าก้าวเดินนำเข้าสู่ภายในตัวห้างสรรพสินค้าอย่างสง่างาม อุ้มลูกชายตัวน้อยไว้แน่นในอ้อมแขน มุ่งตรงไปยังร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังบนชั้นสูงสุดของห้าง

แม้ในอกจะเต็มไปด้วยความอึดอัดและชินชาอย่างน่าเวทนา กับการต้องตกเป็นเป้าสายตาและถูกคุ้มกันเข้มงวดราวกับเป็นนักโทษหลบหนี แต่ลูน่าก็รู้ดีอยู่ในใจ... ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปนั่งสั่งอาหารภายในร้านอาหารชั้นนำแห่งนี้ การ์ดชุดดำพวกนี้ทำได้มากที่สุดก็แค่ยืนคุมเชิงรอเธออยู่ด้านนอกร้านเท่านั้น และนั่นคือช่องว่างชั่วคราวที่เธอจะได้สูดอากาศหายใจได้อย่างแท้จริง

ภายในร้านอาหารอิตาเลียนหรูหรา ลูน่าเลือกร้านและเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะมุมด้านในสุดซึ่งมีความเป็นส่วนตัว โดยมีเซมัสและนีน่านั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย เธอเปิดเมนูอาหารขึ้นดู ก่อนจะตวัดสายตามองนีน่าพร้อมรอยยิ้มบางๆ เอ่ยทักอย่างสุภาพ

“พี่นีน่า... อยากทานอะไรสั่งได้เลยนะคะ จะได้ทานพร้อมกับเซมัส”

นีน่าพยักหน้ารับคำด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะช่วยเซมัสเลือกสั่งอาหาร ส่วนลูน่าสั่งเพียงสลัดเบาๆ สำหรับตัวเองเท่านั้น หญิงสาวปรายสายตาไปมองทางหน้าร้าน... ฟีนิกซ์ยังคงยืนคุมเชิงและจ้องมองเข้ามาที่เธอเป็นระยะ แต่ยังโชคดีที่เธอเลือกมุมนั่งหันหลังให้กับประตูร้าน ทำให้พวกการ์ดไม่อาจสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอได้อย่างละเอียด

มือเรียวค่อยๆ เลื่อนเข้าไปในกระเป๋า หยิบหูฟังไร้สายที่เตรียมไว้ขึ้นมาทำทีเป็นจับทัดผมที่ข้างหู ก่อนจะกดเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องลับ โทรศัพท์ที่เธอแอบซื้อซ่อนเอาไว้ตลอดสองปีโดยไม่เคยให้ไซรัสล่วงรู้ เพื่อต่อสายหาใครบางคนในทันที

รอสายเพียงไม่กี่วินาที เสียงเข้มเครียดจากปลายสายก็ตอบรับกลับมา

(“ครับ... นายหญิง”)

“ตรีภพ...”

ทันทีที่ลูน่าเอ่ยชื่อนั้นออกไป นีน่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความตื่นตระหนก ลูน่าส่งรอยยิ้มบางๆ พร้อมยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้พี่เลี้ยงสาวเงียบเสียงลง เธอทอดสายตามองลูกชายตัวน้อย พลางแสร้งทำทีเป็นเอ่ยคุยกับคนในโต๊ะเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

“ตรี... ฉันต้องการที่กบดาน วิลล่าลับภายในหนึ่งชั่วโมง พร้อมตั๋วเครื่องบินไปเชียงใหม่สี่ใบ ในสถานที่ที่เป็นของชื่อธราธีป...”

เธอเอ่ยเสียงเรียบเบา พลางยื่นมือไปลูบเรือนผมนุ่มของเซมัสเบาๆ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นแม่ด้วยดวงตาใสแจ๋วอย่างไร้เดียงสา

(“ได้ครับนายหญิง ผมจะส่งรายละเอียดทั้งหมดให้ทางอีเมลสำรองนะครับ”)

“ดี... แล้วเจอกัน”

(“เดี๋ยวครับนายหญิง... ขออนุญาตถามนะครับ ทำไมถึงต้องเร่งรีบผิดจากแผนเดิมที่เราวางกันไว้ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”)

ลูน่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแวววูบโหว่และเจ็บปวด ก่อนจะเค้นเสียงเอ่ยประโยคสั้นๆ ออกไป

“มันเข้ามาทรมานคนของฉัน... ต่อหน้าต่อตาฉัน”

ปลายสายเงียบกริบไปชั่วเสี้ยววินาที รับรู้ได้ถึงความตึงเครียดอันมหาศาลทันที

(“ทราบแล้วครับ”)

สายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว นีน่าจ้องมองหน้าคุณนายของตนค้างไว้ด้วยความตกตะลึง หยาดน้ำตาเอ่อคลอดวงตาด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึงถึงภัยร้ายที่กำลังจะตามมา

“คุณนายคะ... ถ้าคุณนายหนีไป คุณไซรัสเอาตายแน่ๆ ค่ะ” นีน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ

ลูน่าเอื้อมมือไปกุมมือสั่นเทาของนีน่าเอาไว้ กระชับแน่นด้วยความอบอุ่นพร้อมรอยยิ้มมั่นคง

“ไม่ต้องห่วงนะคะพี่นีน่า... พี่ไปกับฉันและเซมัสนะคะ ฉันรับรองว่าจะไม่ยอมให้มันหาพวกเราเจอแน่นอน”

นีน่าสบสายตาอันเด็ดเดี่ยวของคุณนายเดสมอนด์ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างซาบซึ้งและพยักหน้ารับคำอย่างเชื่อมั่น

หลังจากนั้น มื้ออาหารก็ดำเนินไปอย่างสงบเงียบ ไร้ซึ่งบทสนทนาถึงแผนการใดๆ มีเพียงเสียงหัวเราะหยอกล้อและรอยยิ้มที่มอบให้แก่เด็กน้อยเซมัสเท่านั้น ท่ามกลางนาฬิกานับถอยหลังสู่การเปิดฉากหนีออกจากนรกของไซรัสอย่างสมบูรณ์แบบ

‘ตรีภพ ธนภพ’ ไม่ใช่ใครที่ไหน... ทว่าเขาคือเลขาธิการส่วนตัวผู้จงรักภักดี ซึ่งคอยเคียงข้างลูน่ามาตั้งแต่สมัยที่เธอยังเป็น ‘คุณหนูคนเล็ก’ ของตระกูล ‘จิณณ์วรา’

ตลอดระยะเวลาสองปีที่ตกอยู่ในนรกของไซรัส ตรีภพคือมือขวาในเงามืดที่ลูน่าคอยติดต่ออยู่ตลอด เขาคือคนที่เธอไหว้วานให้ช่วยเฝ้าดู คอยปกป้อง และส่งข่าวคราวของนับหนึ่ง ให้เธอได้รับรู้มาโดยตลอด ตรีภพรู้จักนับหนึ่งเป็นอย่างดี เพราะเขารับรู้มาตั้งแต่ต้นว่าทั้งสองคบหากันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ความรักอันบริสุทธิ์ที่เติบโตมาพร้อมกับคำสัญญารักที่ถักทอด้วยความเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต

นับหนึ่งรักลูน่าด้วยชีวิต ไม่ต่างจากที่ลูน่ามอบหัวใจทั้งดวงให้เขา... ทั้งคู่ไม่เพียงแต่แชร์ความฝัน แต่ยังร่วมกันลงทุนในธุรกิจลับๆ หลายแห่งโดยที่ไม่เคยมีใครล่วงรู้ เป็นรากฐานทางการเงินและอิทธิพลในเงามืดที่สร้างขึ้นมาด้วยกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกพังทลายลงในวันที่ไซรัสยกพวกเอาปืนจ่อหัวพ่อแม่ของเธอเพื่อบังคับแต่งงาน

ด้วยความที่ไซรัสทะนงตน และเห็นว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาลูน่ายอมนิ่งสงบ วางตัวเป็นเพียง 'นกน้อยในกรงทอง' ที่หมดสิ้นฤทธิ์เดช ชายหนุ่มจึงยโสจนไม่ได้สืบประวัติลึกล้ำในอดีตของเธอมากนัก

เขาไม่เคยระแวงระวังเลยสักนิดว่า นกน้อยที่เขาคิดว่ายอมสยบแทบเท้า... แท้จริงแล้วกำลังซุ่มรอเวลาที่จะล่มอาณาจักรเดสมอนด์ และกระชากคนรักกลับคืนมาในคราเดียว