14-คนรักในความลับ

หญิงสาวผละตัวออกมาเล็กน้อย มือเรียวสองข้างยื่นไปประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของนับหนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเย็นชาใส่คนทั้งโลก บัดนี้กลับฉายสะท้อนเพียงภาพของชายตรงหน้าด้วยความรักทั้งหมดที่มี

“ฉันรักคุณนะคะ นับหนึ่ง... ไม่ว่ายังไง ฉันก็รักคุณ... คุณคือรักแรก และเป็นรักเดียวในชีวิตของฉันตลอดไป”

คำสารภาพรักแผ่วเบาทว่าตราพึงในใจ...

ใช่แล้ว... ‘นับหนึ่ง’ ไม่ใช่แค่เพื่อนคนสนิท หรือแค่เจ้าของร้านกาแฟที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอ

ทว่าเขาคือ ‘คนรัก’ เพียงคนเดียวของลูน่า... ความรักที่ถูกซ่อนไว้ในเงาตั้งแต่ก่อนที่เธอจะถูกไซรัสเอาปืนจ่อหัวบังคับเข้าพิธีแต่งงาน และที่สำคัญที่สุด... ไซรัสไม่เคยล่วงรู้ความลับข้อนี้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

มาเฟียหนุ่มเข้าใจมาโดยตลอดว่านับหนึ่งเป็นเพียง 'หมาก' และของเล่นที่ใช้ป่วนประสาทเพื่อตอกย้ำให้เธอเจ็บปวด ไซรัสแค่โชคดีก็เท่านั้น... โดยหารู้ไม่ว่า การดึงตัวนับหนึ่งเข้ามาในคฤหาสน์เดสมอนด์ด้วยความบ้าคลั่งของตัวไซรัสเองนั้น... คือการทำให้ลูน่าที่เคยสงบเงียบเดินเข้าสู่ความเกมแค้นเพื่อเอาคืนอย่างสาสมโดยไม่รู้ตัว

เพราะถ้าหากไซรัสล่วงรู้ความจริงแม้เพียงนิดว่านับหนึ่งคือดวงใจของเธอ... แผนการเอาคืนและพากันหนีไปจากนรกแห่งนี้ คงไม่มีวันสำเร็จลงได้เลย...

.

          บรรยากาศยามเช้าภายในห้องอาหารกว้างใหญ่ของคฤหาสน์เดสมอนด์อบอวลไปด้วยความเงียบสงัด...

ร่างโปร่งของนับหนึ่งเดินก้มหน้าก้มตาลงมาจากชั้นสอง มุ่งตรงเข้ามายังห้องอาหารอย่างเงียบเชียบ ทว่าเบื้องหน้า... บนเก้าอี้ตัวใหญ่หัวโต๊ะกลับไร้ซึ่งเงาร่างของมาเฟียหนุ่มที่เคยนั่งอยู่ประจำ นับหนึ่งรู้ดีอยู่ในอกว่าป่านนี้ไซรัสคงกำลังบ้าคลั่งปูพรหมค้นหาตัวลูน่าไปทั่วทุกตารางนิ้วจนไม่เป็นอันสนใจสิ่งอื่นใด

เวลาผ่านไปราวสิบห้านาที...

เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเบาๆ ดังกังวานขึ้น ลูน่าเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยท่วงท่าสง่างาม มือเรียวประคองอุ้มเซมัสลูกชายตัวน้อยวัยสองขวบเอาไว้ในอ้อมอก เด็กชายตัวน้อยสวมชุดนุ่มฟูน่ารัก ยิ้มร่าอย่างแจ่มใสหลังจากได้นอนหลับสนิทในห้องนอนกับนีน่าพี่เลี้ยงสาวตลอดทั้งคืน

ทันทีที่ร่างของลูน่าปรากฏขึ้นในห้องอาหาร... บอดี้การ์ดและคนรับใช้ที่ยืนคุมเชิงอยู่ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด พวกเขาพลิกแผ่นดินค้นหาเธอนอกคฤหาสน์กันยันรุ่งสว่าง แต่คุณนายเดสมอนด์กลับเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านอย่างนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งรวดเร็วไปรายงานเชน เพื่อให้ส่งข่าวถึงเจ้านายทันที

.

ภายในห้องทำงานหรูหรา...

ไซรัสนั่งกุมขมับอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผนังกระจกที่แตกละเอียดเข้ามาทับเรือนร่างสูงใหญ่ ฝ่ามือหนายกแก้ววิสกี้ขึ้นกระดกจิบแก้เครียด นัยน์ตาสีฟ้าแดงก่ำจากการไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ความอารมณ์เสียและความเจ็บใจที่ปล่อยให้ เหยื่อหลุดมือไป กัดกินสติสัมปชัญญะของเขาจนแทบบ้า

ปัง!

“นายท่านครับ! คุณนาย... คุณนายอยู่ที่ห้องอาหารครับ!”

สิ้นเสียงรายงานของเชน ไซรัสก็ผุดลุกขึ้นพรวดทันที แก้ววิสกี้ถูกวางกระทบโต๊ะเสียงดัง ชายหนุ่มก้าวออกจากห้องทำงานด้วยสภาพที่ไร้ซึ่งความเนี้ยบกริบอย่างเคย เสื้อเชิ้ตยับย่น ปล่อยกระดุมคอเปิดกว้าง เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงสะท้อนความตื่นตระหนกและความเครียดที่ปิดไม่มิด

ร่างสูงใหญ่ก้าวไปหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องอาหาร นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววยากที่จะคาดเดา...

ภาพเบื้องหน้า... คือลูน่าที่กำลังนั่งตักข้าวต้มป้อนลูกชายตัวน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่นับหนึ่งนั่งเกร็งตักข้าวต้มกินเงียบๆ ยิ่งเห็นความสงบผ่อนคลายของคุณนายเดสมอนด์ โทสะปนความคลั่งไคล้ในอกของไซรัสก็ยิ่งระเบิดพล่าน

ไซรัสแค่นหัวเราะในลำคอ... ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่คุณนายเดสมอนด์นั่ง ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาคร่อมร่างบางเอาไว้จากทางด้านหลังจนแผ่นอกกว้างแทบแนบชิดไหล่บาง ก่อนจะเอียงใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูระหงด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า...

“ปั่นหัวเก่งจังนะ... ที่รักของฉัน”

เสียงกระซิบราบเรียบปนเหี้ยมเกรียมดังขึ้นพอให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน ลูน่าชะงักมือที่กำลังถือช้อนเล็กน้อย ทว่าสีหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น

“แด๊ดดี้! หม่ำๆ!”

เสียงสดใสแผดดังขึ้น เซมัสที่หันมาเห็นผู้เป็นพ่อ ก็จุดรอยยิ้มร่าเริง ชูมือไม้ทักทายพร้อมเอ่ยชวนกินอาหารเช้าตามประสาเด็กผู้บริสุทธิ์ ไซรัสปรับเปลี่ยนสีหน้ามืดมนในพริบตา ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอ่อนโยนส่งให้ลูกชายทายาทเพียงคนเดียวของเขาอย่างเอาใจใส่

“ครับลูกชาย...”

ไซรัสผละออกจากตัวลูน่า เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หัวโต๊ะตามเดิม ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบมองนับหนึ่งที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา ก่อนจะปรายสายตากลับมาจับจ้องลูน่าที่ยังคงนั่งวางตัวเฉยชา ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรืออารมณ์ใดๆ

“วันนี้คุณนายเดสมอนด์จะไปไหน? ฉันจะไปส่ง...”

ไซรัสเอ่ยขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าหรี่มองอย่างจับผิดยามที่แม่บ้านยกแก้วกาแฟดำร้อนๆ เข้ามาเสิร์ฟ ชายหนุ่มยกขึ้นจิบช้าๆ โดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวาน

ลูน่าวางช้อนลงเบาๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสบสายตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาไร้อารมณ์ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบแกมประชดประชัน

“ฉันจะไป... ไหนก็เรื่องของฉันค่ะ คุณไซรัสคงไม่ว่างมาตามฉันหรอก... เพราะงานที่บริษัทคงจะเยอะน่าดู”

คำพูดแทงใจดำทำเอาไซรัสถึงกับแค่นยิ้มเหยียดตรงมุมปาก...

“หึ... ฉันจะบอกอะไรให้หนึ่งอย่างนะคุณนาย... ไม่ว่าเธอจะหนีไปที่ไหน ฉันก็จะล่าตามตัวเธอให้เจอ และเธอไม่มีทางหนีฉันพ้น...”

พูดจบ ไซรัสก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความไม่สบอารมณ์ เพราะจริงอย่างที่เธอว่า... วันนี้เขาไม่มีเวลาว่างพอที่จะนั่งตามติดเธอไปทุกที่จริงๆ เนื่องจากธุรกิจตระกูลเดสมอนด์มูลค่าหลายหมื่นล้านกำลังมีประชุมสำคัญที่เขาไม่อาจยกเลิกได้

ชายหนุ่มตวัดสายตาไปหาบอดี้การ์ดมือขวา เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแกมบังคับ

“ฟีนิกซ์... ดูแลคุณนายอย่าให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่วินาทีเดียว”

เจตนาจงใจสั่งให้จับตาดูลูน่าทุกฝีก้าว ไม่ให้คลาดสายตาเหมือนเมื่อคืนเด็ดขาด ทำให้ฟีนิกซ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่หลุบสายตาลงต่ำ ค้อมศีรษะรับคำสั่งอย่างเสียไม่ได้

“ครับ... นายท่าน”

ก่อนที่ไซรัสจะหมุนตัวเดินผละออกไป ร่างสูงใหญ่ก้าวกลับเข้าไปประชิดตัวลูน่าอีกครั้ง นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของภรรยา ชายหนุ่มโน้มกายลงประชิดซอกคอหอมกรุ่น เอ่ยกระซิบข้างใบหูระหงด้วยน้ำเสียงต่ำเย็นเยียบชวนขนลุก

“เย็นนี้เจอกันนะครับที่รัก... ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเมื่อคืนเธอไปไหนมา...”

คำพูดคาดโทษแฝงความอำมหิตตอกย้ำชัดเจนว่า ค่ำคืนนี้เขาจะเค้นเอาความจริงทั้งหมดออกจากปากเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการที่ป่าเถื่อนเพียงใดก็ตาม

ไซรัสหยัดกายลุกขึ้นยืนตรงเต็มความสูง ปรับเปลี่ยนรอยยิ้มเหยียดแสนแสยะให้กลายเป็นความตึงเครียด ชายหนุ่มตวัดสายตาคมกริบปานใบมีดไปจับจ้องร่างโปร่งของนับหนึ่งที่นั่งเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงกร้าวทรงอำนาจ

“ตามฉันขึ้นไปบนห้อง... เดี๋ยวนี้!”

นับหนึ่งสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน ร่างโปร่งแข็งเกร็งไปในทันตา นัยน์ตาบอบช้ำคู่สวยเต็มไปด้วยความหวาดผวา เพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าคำสั่งของอสูรร้ายหมายถึงนรกขุมเดิมที่เขากำลังจะต้องลงไปเผชิญอีกครั้งเพื่อรองรับอารมณ์คลั่ง

นับหนึ่งช้อนสายตาขึ้นมองลูน่าเพียงเสี้ยววินาที สายตาที่แผ่วเบาทว่าเปี่ยมไปด้วยความรัก ความอาลัย และความตั้งใจที่จะเสียสละตนเองเพื่อปกป้องเธอให้ถึงที่สุด ก่อนจะรีบหลุบสายตาลงต่ำ ก้มหน้านิ่งเอ่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“ครับ... คุณไซรัส...”

ร่างโปร่งผุดลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่ยังคงบอบช้ำ ก้าวเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างของไซรัสขึ้นไปบนชั้นสองอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ลูน่านั่งจ้องมองตามแผ่นหลังของชายคนรักไปด้วยหัวใจที่บีบรัดและเพลิงแค้นที่สั่งสมอยู่ใต้ใบหน้าอันนิ่งสงบ... รอคอยเวลาที่จะระเบิดออก...