11-คนใจดี

ทันทีที่เห็นเหตุการณ์ ลูน่าก็เบิกตากว้าง ร่างบางรีบลุกพรวดพุ่งเข้าไปหาเขาทันที มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนับหนึ่งแล้วดึงเขาไปที่ซิงค์ล้างจาน จัดการเปิดก๊อกน้ำให้สายน้ำเย็นจัดไหลผ่านรอยแดงเถือกบนหลังมือของเขา

“แช่น้ำไว้ก่อนนะคะ รอเดี๋ยว...”

เธอเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเป็นกังวล ก่อนจะรีบหันไปเปิดช่องฟรีซเพื่อหยิบน้ำแข็งมาประคบให้อย่างเบามือ นับหนึ่งทอดสายตามองแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวผ่านม่านน้ำตา... ทั้งตกตะลึง ทั้งซาบซึ้งใจจนหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยพากันร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“ขอบคุณนะครับ...”

ลูน่าเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาไหววูบด้วยความสงสารก่อนจะพยักหน้ารับ “ไม่เป็นไรค่ะ... เดี๋ยวฉันทำแผลให้นะ”

พูดจบ เธอก็จูงมือเขาให้เดินตามออกไปยังโซนห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ร่างบางเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ก่อนจะกลับมานั่งลงตรงหน้าและเริ่มต้นทำแผลให้อย่างเงียบเชียบและเบามือ

ตลอดเวลาที่เธอทำแผล ชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวด้วยความรู้สึกซาบซึ้งสุดหัวใจ รู้ตัวอีกที... ใบหน้าของเขาก็โน้มเข้าไปใกล้เธอจนห่างกันเพียงแค่คืบ นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อท้นก่อนจะไหลรินลงมาอาบแก้ม นับหนึ่งเผยอปากคล้ายอยากจะเอื้อนเอ่ยบางสิ่ง ทว่าก้อนสะอื้นกลับตีตื้นจนคำพูดจุกอก

เมื่อลูน่าปิดแผลเสร็จเรียบร้อย เธอก็เงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาด้วยความฉงน เพราะท่าทีของเขาเหมือนมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอกแต่กลับเงียบงัน นับหนึ่งรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบซ่อนความอ่อนแอ ก่อนจะเค้นเสียงแผ่วสั่นเครือออกมา

“ขอบคุณครับ... ขอบคุณจริงๆ...”

เขาเอ่ยพลางขบกัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดร้าวลึกในใจ

ลูน่าคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากหน้ากากใดๆ “ไม่เป็นไรเลยค่ะ... ฉันเต็มใจ”

คำพูดสั้นๆ แต่อบอุ่นนั้นทำให้นับหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความตกตะลึง ใบหน้างดงามของลูน่าไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง เกลียดชัง หรือรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังอ่อนโยนและใจดีกับเขาทั้งที่เขาตกอยู่ในสถานะที่น่ารังเกียจที่สุด

วินาทีนั้น... กำแพงความเข้มแข็งที่พยายามฝืนกลั้นไว้ก็พังทลายลงมาราวกับเขื่อนแตก นับหนึ่งโผเข้าคว้าตัวหญิงสาวตรงหน้ามากอดไว้แน่น ร่างโปร่งสะอื้นไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความทุกข์ระทม ความอัปยศอดสู และความแหลกสลายที่ถูกกระทำย่ำยี ทำให้เขาโหยหาที่พึ่งพิงทางใจจนเลือกที่จะคว้าผู้หญิงใจดีเพียงคนเดียวในนรกขุมนี้มากอดไว้แน่น

ลูน่าไม่ได้ผลักไส เธอทำเพียงยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาของเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม พลางตบไหล่เขาเบาๆ เป็นจังหวะ ปล่อยให้เขาระบายความอัดอั้นออกมาจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงสะอื้นจึงเริ่มขาดห้วงและสงบลง

นับหนึ่งค่อยๆ ผละตัวออกห่าง นัยน์ตาบอบช้ำจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความซาบซึ้งสุดหัวใจ... เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในคฤหาสน์ที่มืดมิดและโหดร้ายแห่งนี้ จะยังหลงเหลือแสงสว่างและความใจดีอยู่อีก

ทั้งสองประสานสายตากันนิ่งงัน ภายใต้ความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงหอบหายใจ ริมฝีปากที่สั่นระริกของนับหนึ่งค่อยๆ โน้มเลื่อนเข้าไปหาหญิงสาวตรงหน้าอย่างเผลอไผล... ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน...

          ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองแทบจะแตะกันนั้นเอง... เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พาดผ่านเข้ามาทาบทับเบื้องหน้า

ไซรัสก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องนั่งเล่น สายตาคู่คมกริบจ้องมองภาพชวนเข้าใจผิดตรงหน้าด้วยความตกใจและโมโหถึงขีดสุด นัยน์ตาสีฟ้าฉายแวววาวโรจน์บิดเบี้ยว ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเรียบตึงจนน่ากลัว

“ไม่ทราบว่าทำอะไรกันอยู่หรือครับ... คุณนายเดสมอนด์?”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ทว่าเย็นยะเยือกจนอากาศรอบข้างคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

หมับ!

นับหนึ่งสะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นตระหนก ชายหนุ่มผละตัวออกห่างจากลูน่าทันที ร่างโปร่งสั่นสะท้าน ก้มหน้ามองพื้นด้วยความหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยสบสายตา

ไซรัสตวัดสายตาเย็นชาลงมองนับหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกสั่งเสียงเรียบราบ

“นับหนึ่ง... ถึงเวลาที่นายต้องทำหน้าที่ของนายแล้ว ฉันให้เวลาสิบห้านาที”

พูดจบ เขาก็ดึงสายตากลับมาจ้องมองภรรยาตามกฎหมายที่ยังคงนั่งสงบอยู่บนโซฟา

“คุณนายเดสมอนด์... รบกวนตามผมไปที่ห้องทำงานด้วย”

ลูน่ารับฟังคำสั่งนั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเรียบเฉย หญิงสาวเพียงแค่พยักหน้ารับคำเบาๆ แต่ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมลุกขึ้นในทันที ท่าทางไม่แยแสและใจเย็นนั้นตบหน้าไซรัสเข้าอย่างจังจนโทสะในอกคุกรุ่น

“เดี๋ยวนี้!!”

ไซรัสเน้นย้ำคำสั่งด้วยการตวาดเสียงต่ำดุดัน ลูน่าขบฟันแน่น นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองเขาเขม็งด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืน ร่างบางก้าวเดินผ่านหน้าเขาและจงใจกระแทกไหล่หนาของไซรัสออกไปอย่างท้าทาย

ไซรัสตวัดสายตามองตามหลังแผ่นหลังบางของลูน่าที่เดินตรงไปยังห้องทำงานด้วยความกร้าวร้าว ก่อนจะหันกลับมาจ้องนับหนึ่งที่ยังคงนั่งสั่นเทาอยู่กับที่

“รออะไรอยู่ล่ะ? หรืออยากให้ฉันลงโทษนายตรงนี้... ที่ห้องนั่งเล่นนี่?”

คำขู่ป่าเถื่อนทำให้นับหนึ่งรีบผุดลุกขึ้นทันที ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาก้าวถอยหลัง แล้วรีบวิ่งกลับขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ไซรัสหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานทันทีด้วยโทสะเดือดพล่าน รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วทางเดิน พร้อมแล้วที่จะไปคิดบัญชีกับภรรยาผู้ไม่ยอมสยบให้เขาในห้องทำงานนั้น

          ปัง!

ไซรัสผลักประตูห้องทำงานหรูหราเข้ามาอย่างแรง ก่อนจะเหวี่ยงปิดมันเสียงดังสะเทือนไปทั่วทั้งชั้น

ภายในห้องทำงานกว้างขวางเชนและฟีนิกซ์ยืนคุมเชิงลูน่าอยู่อย่างเคร่งครัดเพื่อไม่ให้เธอหลบหนีไปไหน ทันทีที่ผู้เป็นเจ้านายก้าวเข้ามาด้วยโทสะอันเดือดพล่าน ไซรัสก็ไม่รอช้า... ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธออย่างรุนแรงจนเนื้อนุ่มบุ๋มลงไปตามแรงอารมณ์

“เธอกำลังคิดจะทำบ้าอะไรอยู่ ลูน่า!!”

ไซรัสตวาดลั่นห้องด้วยความโมโหและหงุดหงิดถึงขีดสุด เขาหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยอารมณ์โทสะ หลุบสายตาลงมองริมฝีปากกระจับสวยงามตรงหน้า... ริมฝีปากที่เมื่อครู่เกือบจะถูก 'ของเล่น' ที่เขาลากเข้ามาในบ้านลิ้มลองต่อหน้าต่อตา

...ก่อนจะออกแรงดึงร่างบางเข้ามาปะทะกับแผ่นอกแกร่งอย่างรุนแรง

“ออกไปให้หมด!” ไซรัสเค้นเสียงต่ำทรงอำนาจสั่งบอดี้การ์ดทั้งสองคนโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวาน

เชนและฟีนิกซ์สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะค้อมศีรษะรับคำสั่งแล้วรีบถอยฉากก้าวออกจากห้องทำงานไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบอันหนักอึ้งและความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดออกทุกวินาที

เมื่ออยู่กันตามลำพัง ไซรัสก็เพิ่มแรงบีบบนต้นแขนบาง ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนระอุรดรินผิวกาย

“ตอบฉันมา! เมื่อกี้เธอกับมันกำลังจะทำอะไรกัน!”

ลูน่าไม่แสดงอาการเจ็บปวดจากแรงบีบมหาศาลเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอยังคงทอดมองเขาด้วยความเยือกเย็น ว่างเปล่า และไร้ซึ่งความเกรงกลัว หญิงสาวแค่นยิ้มบางตรงมุมปากรอยยิ้มประชดประชันที่ท้าทายโทสะของเขาได้อย่างร้ายกาจ

“ทำไมล่ะคะ...” ลูน่าเอ่ยเสียงเรียบราบ ทว่าสลักลึกเข้าไปในอกของคนฟัง “ทีคุณยังมีลีอา มีนับหนึ่ง... แล้วการที่ฉันจะมีใครสักคนมาช่วยเติมเต็มความอบอุ่นบ้าง มันผิดด้วยเหรอ ไซรัส?”

“ลูน่า!”

ไซรัสคำรามลั่น นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววคลั่งไคล้ผสมความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้โทสะ คำว่าเติมเต็มความอบอุ่นจากปากของเธอ เหมือนเข็มพิษที่ทิ่มแทงเข้ากลางหัวใจของอสูรร้ายอย่างจัง เพราะไม่ว่าเขาจะพยายามครอบครองเธอมากแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะกักขังเธอไว้ในกรงทองคำนี้ยาวนานเท่าไร... สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยได้รับจากเธอเลย คือ ความอบอุ่นที่เธอคิดจะมอบให้ชายอื่นได้อย่างง่ายดาย

“เธอเป็นของฉัน! ทั้งร่างกาย จิตวิญญาณ และนัยน์ตาของเธอ... เป็นของฉันคนเดียว!”

ไซรัสเค้นเสียงทุ้มพร่า บีบกระชากเรือนร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไร้ระยะห่าง

“ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอ... ต่อให้ต้องฆ่ามันทิ้ง หรือบดขยี้เธอให้แหลกคามือก็ตาม!”