تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว (2)
تاريخ النشر:
2026-01-14 19:59:25ตอนที่
5
หน้ากากที่เริ่มปริร้าว
พนักงานสาวรับคำสั่งอย่างขยันขันแข็ง ก่อนจะหันไปเชิญณิชาภาเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยท่าทางนอบน้อม ณิชาภาทำท่าจะอ้าปากค้านแต่สายตาคมดุของอนาวินก็ปรามไว้เสียก่อน
“ไปลองซะ อย่าให้ฉันต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนให้เธอเอง”
เมื่อณิชาภาเดินหายไป อคิราห์ที่ยืนกอดอกลอบยิ้มอยู่ก็นิ่งไม่ไหวอีกต่อไป เขาแสร้งทำเป็นตรวจเช็กตารางงานในมือถือพลางเอ่ยขึ้นลอยๆ
“แหม่...คุณวินน์ครับ ชุดสีขาวตัวนั้นมันรุ่นลิมิเต็ดเลยนะครับ แถมราคานี่ ถ้านับเป็นค่าแรงเลขา คุณณิชาต้องทำงานให้คุณวินน์ไปอีกกี่สิบปีกันนะ”
“ฉันไม่ได้ถามความเห็นนายอาคิ” อนาวินตอบเสียงเข้ม ขยับปกเสื้อเชิ้ตตัวเองแก้เขิน
“ฉันก็แค่ ไม่อยากให้ใครมองว่าเลขาของฉันไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ก็เท่านั้น”
“อ๋อ!!! อย่างนั้นเหรอครับ” อคิราห์ลากเสียงยาว “แต่เท่าที่ผมจำได้ ตอนประชุมบอร์ดผู้บริหารเมื่อเดือนก่อน คุณรินลดาก็ใส่ชุดแบรนด์นี้มา คุณวินน์ไม่เห็นปรายตาพิจารณาเนื้อผ้าละเอียดขนาดนี้เลยนะครับ”
“อาคิ ถ้านายยังไม่อยากไปตรวจไซต์งานที่แม่ฮ่องสอนตอนหน้าฝน ก็หุบปากของนายซะ” อนาวินสะบัดเสียงใส่เลขาคนสนิท ก่อนจะหันไปจ้องมองที่ม่านห้องลองชุดอย่างใจจดใจจ่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ม่านก็ถูกแหวกออก ณิชาภาก้าวออกมาในชุดเดรสสีมิดไนท์บลูที่เขาเลือกให้เป็นตัวแรก ผ้าเนื้อละเอียดทิ้งตัวรับกับส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างไร้ที่ติ ขับผิวขาวจัดของเธอให้ดูนวลตาราวกับไข่มุกใต้แสงไฟ
อนาวินชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดจนอคิราห์สังเกตเห็น
“เป็นยังไงคะ ชุดนี้มันดูแปลกๆ ไหม” ณิชาภาเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ มือบางพยายามดึงชายกระโปรงลงมาปิดหน้าขา
“สีนี้ทำให้เธอสว่างไปเปลี่ยน”
“ชุดนี้สั้นไป นี่จะไปทำงานหรือไปอ่อยใคร เปลี่ยน” ทั้งที่จริงๆ ชุดยาวถึงเข่า แต่อนาวินแค่หวงจนไม่อยากให้ใครเห็นขาเรียวสวยของเธอ
“คุณวินน์ครับ ชุดนี้ผมว่าสวยมากนะครับ คุณณิชาดูสง่ามาก” อคิราห์ช่วยเสริมเมื่อเห็นณิชาภาออกมาในชุดเดรสผ้าไหมสีเทามุกที่ขับผิวขาวเนียนของเธอจนดูเปล่งปลั่ง
“นายตาถั่วหรือไงอาคิ ตรงแขนมันดูพองๆ รกตา” อนาวินตำหนิเลขา แต่สายตาที่เขามองณิชาภากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยพาเธอมาซื้อของขวัญวันเกิดซ้อนทับขึ้นมา จนเขาต้องรีบเบือนหน้าหนี
“เอาทั้งหมดที่ลองเมื่อกี้ ยกเว้นตัวที่มันสั้นเกินไปนั่น” อนาวินสั่งพนักงานในที่สุด
หลังจากเดินเข้าออกช็อปนั้นช็อปนี้จนได้ถุงกระดาษนับสิบใบ อนาวินก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ เขาพาเธอเดินไปยังโซนเครื่องรองเท้าและเครื่องประดับ
“คุณวินน์คะ พอเถอะค่ะ แค่นี้ฉันก็ใช้หนี้คุณไม่หมดแล้ว” ณิชาภาเริ่มประท้วงเมื่อเห็นตัวเลขในใบเสร็จ
“ฉันบอกหรือยังว่าจะหักหนี้นี่มันยูนิฟอร์ม ของเธอ ฉันให้ใส่เพื่อให้เกียรติสถานที่” เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พลางเดินไปเลือกซื้อรองเท้าส้นสูงที่ดูใส่สบายแต่หรูหราให้เธอด้วยตัวเอง
อคิราห์ที่เดินถือของพะรุงพะรังแอบกระซิบกับณิชาภาตอนที่อนาวินเดินไปจ่ายเงิน
“คุณณิชาอย่าคิดมากเลยครับ คุณวินน์เขาเป็นคนแบบนี้แหละครับ ปากแข็งยิ่งกว่าหินแต่ถ้าเขาไม่แคร์ เขาไม่มีทางมานั่งเฝ้าใครเลือกเสื้อผ้าทั้งวันแบบนี้หรอกครับ ประชุมเมื่อกี้เขาเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้เช้าแล้วนะครับ”
ณิชาภาชะงัก เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังยืนดุพนักงานเรื่องการแพ็คของอย่างตั้งใจ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามขังมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจเริ่มจะประท้วงขึ้นมา
“เขาทิ้งเธอไป เขาใจร้ายกับเธอ แต่ทำไมเขายังคงจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้แม่นยำขนาดนี้”
ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้าง สายตาของอนาวินก็เหลือบไปเห็นร้านไอศกรีมเจ้าประจำที่ณิชาภาเคยชอบทานตอนสมัยเรียน เขาชะงักเท้าครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสั่งอคิราห์
“อาคิเอาของไปเก็บที่รถ แล้วไปจองโต๊ะร้านอาหารชั้นบนไว้ เดี๋ยวฉันตามไป”
“แต่คุณวินน์ครับ มีประชุมออนไลน์แทรกตอนบ่ายสอง”
“เลื่อน” อนาวินสั่งเสียงแข็งจนอคิราห์ต้องรีบพยักหน้าและเดินจากไปพร้อมถุงของพะรุงพะรัง
อนาวินหันมามองณิชาภาที่ยืนเก้อๆ กังๆ
“ยืนบื้ออยู่ทำไมเดินนานๆ ฉันน้ำตาลตก ไปหาอะไรกินรองท้องก่อนไปกินมื้อใหญ่”
เขาเดินนำเข้าไปในร้านไอศกรีมและสั่งรสที่เธอชอบที่สุดมาวางตรงหน้าโดยไม่ถามสักคำ
“ทานซะ จะได้มีแรงเอาไว้รับใช้ฉันต่อ อย่าเข้าใจผิดว่าฉันใจดีล่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอไปเป็นลมตายกลางทางให้ฉันลำบากจัดการศพ”
ณิชาภาลอบยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน เธอตักไอศกรีมเข้าปาก รสชาติหวานเย็นนั้นทำให้อารมณ์ที่ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลง
อนาวินที่ทำเป็นมองออกไปนอกร้าน กลับแอบมองรอยยิ้มจางๆ นั้นผ่านเงากระจก มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเพียงเล็กน้อย แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่หน้ากากความแค้นหลุดลอยไป เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่แค่อยากเห็นผู้หญิงที่รักกลับมาสดใสเหมือนเดิมอีกครั้ง
“ขอบคุณนะคะคุณวินน์”
“อืมรีบกิน กาแฟที่บ้านมันหมดแล้ว กลับไปชงให้ฉันใหม่ด้วยล่ะ กาแฟแก้วเมื่อเช้ารสชาติห่วยแตกชะมัด”
เขาตอบกลับด้วยเสียงเรียบเย็นเหมือนเดิม แต่ณิชาภารู้ดีว่ากาแฟแก้วนั้นเขาดื่มจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
أحدث فصل
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (3)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (2)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (1)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง ความรู้สึกแรกที่ปลุกณิชาภาให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่คือความเจ็บระบมที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทันทีที่ขยับตัว ความปวดร้าวตรงช่วงล่างและสะโพกก็ทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมาน เปลือกตาบางขยับลืมขึ้นช้าๆ มองเห็นเพดานห้องนอนสีครีมอันคุ้นตา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาริบหรี่ แต่หัวใจของเธอกลับมืดมนยิ่งกว่าคืนที่พายุเข้า ณิชาภาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำเป็นจ้ำแดงสลับเขียวตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ทั้งที่ลาดไหล่ หน้าอก และข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือหนาบีบตรึงเอาไว้จนเนื้อแทบเขียวคราม ร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่อนาวินทำกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา น้ำตาเม็ดโตสลัดร่วงลงบนหลังมือทีละหยด เธอจำได้ดีว่าในแฟลชไดรฟ์อันนั้น อนาวินอัดคลิปเสียงอธิบายข้อเท็จจริงทั้งหมดว่าเขากำลังพยายามทำทุกทางเพื่อปกป้องเธอและพ่อจากเงื้อมมือของอนันต์ พ่อแท้ๆ ของเขาเอง ลึกๆ เธอรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจเขาผิดไป แต่สัมผัสอันจา
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง (2)
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง“ขอบคุณค่ะคุณอาคิ” ณิชาภายิ้มบางๆ ให้ด้วยความซาบซึ้ง “ทำไมช่วงนี้ดูซูบไปละครับเนี่ย ไอ้วินน์มันใช้งานหนักเกินไปหรือเปล่า” อคิราห์พูดปนหัวเราะ ขณะที่ส่งปึกกระดาษคืนให้เธอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเส้นผมบางส่วนของณิชาภาที่หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าหวานจนดูเกะกะ ด้วยความสนิทสนมและนิสัยขี้เล่น ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปัดเส้นผมทัดหูให้เธออย่างแผ่วเบา “ดูแลตัวเองบ้างนะครับ เดี๋ยวไม่มีแรงรบกับท่านประธาน” จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงสง่าของอนาวินก้าวเท้าออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับพลันแข็งท้างขึ้นมาทันทีเมื่อภาพตรงหน้าสาดเข้าสู่สายตา ภาพของอคิราห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ใกล้ชิดกับณิชาภา มือของเพื่อนสนิทที่กำลังลูบไล้ใบหน้าหวานของเธออย่างอ่อนโยน และรอยยิ้มของณิชาภาที่มอบให้ชายอื่นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมันมานานแสนนาน กรงเล็บแห่งความหึงหวงและคว้าบ้าคลั่งพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของอนาวินในทันที สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่รุนแรงทำให้เขาลืมสิ้นทุกแผนการที่วางไว้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธจัด “ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น!” เสียงทรงพลังค
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง (1)
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง ความเงียบงันภายในห้องนอนสีครีมดูจะหนักอึ้งกว่าค่ำคืนไหนๆ แม้เสียงพายุฝนด้านนอกคฤหาสน์จะเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบใบไม้ แต่เสียงสะท้อนจากไฟล์คลิปเสียงของอนาวินยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของณิชาภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือบางยังคงกำแฟลชไดรฟ์สีเงินแนบกับอก สะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความรู้สึกผิดที่เคยเคลือบแคลงใจในตัวเขา เธอเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มช้าๆ ดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การนั่งร้องไห้ แต่เป็นการเดินกลับไปหาเขา เดินกลับไปบอกให้เขารู้ว่าเธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขา ไม่ใช่ในฐานะลูกหนี้หรือหมากในเกมแค้น แต่ในฐานะผู้หญิงที่จะร่วมเผชิญหน้ากับพายุทุกลูกไปพร้อมกับเขา ณิชาภาก้าวเท้าออกจากห้องนอน ท่ามกลางความมืดของโถงทางเดินสลัว เดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์มาเมื่อครู่ ประตูห้องแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟนีออนด้านในสาดส่องออกมาเป็นเส้นตรงยาวลงบนพื้นหินอ่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ อนาวินยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างทรนงบ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)
ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)เขายังเก็บมันไว้ ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดของเขา หยดน้ำตาแห่งความลังเลร่วงเผาะลงบนกระจกกรอบรูป ณิชาภายืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความทรงจำแสนหวานในอดีตพุ่งเข้าโจมตีใจจนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อภาพของพ่อที่มีสายระโยงระยางและภาพของอนาวินที่สวมแหวนให้รินลดาลอยซ้อนทับเข้ามา เธอจึงจำต้องหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนห่อเลือดแล้วคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันที “ณิชา” เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟนีออนในห้องทำงานที่กลับมาสว่างวาบอีกครั้งเมื่อระบบไฟสำรองทำงาน ณิชาภาสะดุ้งสุดตัวพลางหันกลับไปมองด้วยความตกใจสุดขีดอนาวินยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แววตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความโศกเศร้า และความอ่อนล้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเขาไม่มีอาวุธ ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยวจะเข้าไปทำร้ายเธอ... มีเพียงความเงียบงันที่กรีดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด “คุณวินน์ คือฉัน” ณิชาภาเสียงสั่นเครือ พยายามเอาซ่อนมือไว้ข้างหล
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว
ตอนที่5หน้ากากที่เริ่มปริร้าวแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องโถงกว้างของบ้านพักส่วนตัว อนาวินในชุดลำลองกางเกงสแล็คสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ นั่งจิบกาแฟดำอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องอยู่ที่ไอแพดซึ่งแสดงกราฟหุ้นหรือข่าวเศรษฐกิจเหมือนทุกวัน แต่
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 4 กรงขังที่ไร้เสียง
ตอนที่4กรงขังที่ไร้เสียงที่บ้านพักส่วนตัวสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านอยู่ท้ายซอยในหมู่บ้านจัดสรรระดับซูเปอร์ลักชูรีใจกลางเมือง ที่นี่คืออาณาจักรลับของอนาวินที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้ก้าวล่วงเข้ามา รั้วสูงตระหง่านและระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ แสงไฟสป
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 3 ไม่มีทางให้เลือก
ตอนที่3ไม่มีทางให้เลือก หยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนกระดาษสัญญายังไม่ทันเหือดแห้ง อนาวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้แสดงความเห็นใจต่อคราบน้ำตานั้นแม้แต่น้อย แต่กลับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่เหมือนเป็นคำสั่งจากพระเจ้า “เก็บข้าวของที่จำเป็นของเธอซะ คืนนี้เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ที
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 2 ข้อเสนอ (2)
ตอนที่2ข้อเสนอ“วารีกลับไปทำงานของเธอเดี๋ยวนี้ ถ้าฉันได้ยินเธอปากเสียใส่เพื่อนร่วมงานอีกคำเดียว ฉันจะตัดเงินรางวัลเดือนนี้ของเธอให้หมด” อรจิราประกาศกร้าวด้วยเสียงเฉียบขาดจนวารีหน้าเสีย สะบัดก้นเดินจากไปพร้อมเสียงฮึดฮัดในลำคออรจิราหันกลับมาหาณิชาภา สัมผัสที่มือเปลี่ยนเป็นความหนักแน่น“เดียร์ฟังพี
قد تعجبك أيضًا
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.3K وجهات النظرเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.9K وجهات النظرพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง93.2K وجهات النظرวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์84.3K وجهات النظرตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ186 وجهات النظرขยับสิครับ dont wait (NC 20+)
ผัดบวบ126 وجهات النظرพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา60 وجهات النظرเพลินพิศวาส [20++]
มนต์ศิขริน115 وجهات النظر
