ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว (2)

ตอนที่

5

หน้ากากที่เริ่มปริร้าว

พนักงานสาวรับคำสั่งอย่างขยันขันแข็ง ก่อนจะหันไปเชิญณิชาภาเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยท่าทางนอบน้อม ณิชาภาทำท่าจะอ้าปากค้านแต่สายตาคมดุของอนาวินก็ปรามไว้เสียก่อน

“ไปลองซะ อย่าให้ฉันต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนให้เธอเอง”

       เมื่อณิชาภาเดินหายไป อคิราห์ที่ยืนกอดอกลอบยิ้มอยู่ก็นิ่งไม่ไหวอีกต่อไป เขาแสร้งทำเป็นตรวจเช็กตารางงานในมือถือพลางเอ่ยขึ้นลอยๆ

       “แหม่...คุณวินน์ครับ ชุดสีขาวตัวนั้นมันรุ่นลิมิเต็ดเลยนะครับ แถมราคานี่ ถ้านับเป็นค่าแรงเลขา คุณณิชาต้องทำงานให้คุณวินน์ไปอีกกี่สิบปีกันนะ”

       “ฉันไม่ได้ถามความเห็นนายอาคิ” อนาวินตอบเสียงเข้ม ขยับปกเสื้อเชิ้ตตัวเองแก้เขิน

       “ฉันก็แค่ ไม่อยากให้ใครมองว่าเลขาของฉันไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ก็เท่านั้น”

       “อ๋อ!!! อย่างนั้นเหรอครับ” อคิราห์ลากเสียงยาว “แต่เท่าที่ผมจำได้ ตอนประชุมบอร์ดผู้บริหารเมื่อเดือนก่อน คุณรินลดาก็ใส่ชุดแบรนด์นี้มา คุณวินน์ไม่เห็นปรายตาพิจารณาเนื้อผ้าละเอียดขนาดนี้เลยนะครับ”

       “อาคิ ถ้านายยังไม่อยากไปตรวจไซต์งานที่แม่ฮ่องสอนตอนหน้าฝน ก็หุบปากของนายซะ” อนาวินสะบัดเสียงใส่เลขาคนสนิท ก่อนจะหันไปจ้องมองที่ม่านห้องลองชุดอย่างใจจดใจจ่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ม่านก็ถูกแหวกออก ณิชาภาก้าวออกมาในชุดเดรสสีมิดไนท์บลูที่เขาเลือกให้เป็นตัวแรก ผ้าเนื้อละเอียดทิ้งตัวรับกับส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างไร้ที่ติ ขับผิวขาวจัดของเธอให้ดูนวลตาราวกับไข่มุกใต้แสงไฟ

       อนาวินชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดจนอคิราห์สังเกตเห็น

       “เป็นยังไงคะ ชุดนี้มันดูแปลกๆ ไหม” ณิชาภาเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ มือบางพยายามดึงชายกระโปรงลงมาปิดหน้าขา

“สีนี้ทำให้เธอสว่างไปเปลี่ยน”

“ชุดนี้สั้นไป นี่จะไปทำงานหรือไปอ่อยใคร เปลี่ยน” ทั้งที่จริงๆ ชุดยาวถึงเข่า แต่อนาวินแค่หวงจนไม่อยากให้ใครเห็นขาเรียวสวยของเธอ

“คุณวินน์ครับ ชุดนี้ผมว่าสวยมากนะครับ คุณณิชาดูสง่ามาก” อคิราห์ช่วยเสริมเมื่อเห็นณิชาภาออกมาในชุดเดรสผ้าไหมสีเทามุกที่ขับผิวขาวเนียนของเธอจนดูเปล่งปลั่ง

“นายตาถั่วหรือไงอาคิ ตรงแขนมันดูพองๆ รกตา” อนาวินตำหนิเลขา แต่สายตาที่เขามองณิชาภากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยพาเธอมาซื้อของขวัญวันเกิดซ้อนทับขึ้นมา จนเขาต้องรีบเบือนหน้าหนี

“เอาทั้งหมดที่ลองเมื่อกี้ ยกเว้นตัวที่มันสั้นเกินไปนั่น” อนาวินสั่งพนักงานในที่สุด

หลังจากเดินเข้าออกช็อปนั้นช็อปนี้จนได้ถุงกระดาษนับสิบใบ อนาวินก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ เขาพาเธอเดินไปยังโซนเครื่องรองเท้าและเครื่องประดับ

“คุณวินน์คะ พอเถอะค่ะ แค่นี้ฉันก็ใช้หนี้คุณไม่หมดแล้ว” ณิชาภาเริ่มประท้วงเมื่อเห็นตัวเลขในใบเสร็จ

“ฉันบอกหรือยังว่าจะหักหนี้นี่มันยูนิฟอร์ม ของเธอ ฉันให้ใส่เพื่อให้เกียรติสถานที่” เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พลางเดินไปเลือกซื้อรองเท้าส้นสูงที่ดูใส่สบายแต่หรูหราให้เธอด้วยตัวเอง

อคิราห์ที่เดินถือของพะรุงพะรังแอบกระซิบกับณิชาภาตอนที่อนาวินเดินไปจ่ายเงิน

“คุณณิชาอย่าคิดมากเลยครับ คุณวินน์เขาเป็นคนแบบนี้แหละครับ ปากแข็งยิ่งกว่าหินแต่ถ้าเขาไม่แคร์ เขาไม่มีทางมานั่งเฝ้าใครเลือกเสื้อผ้าทั้งวันแบบนี้หรอกครับ ประชุมเมื่อกี้เขาเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้เช้าแล้วนะครับ”

ณิชาภาชะงัก เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังยืนดุพนักงานเรื่องการแพ็คของอย่างตั้งใจ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามขังมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจเริ่มจะประท้วงขึ้นมา

“เขาทิ้งเธอไป เขาใจร้ายกับเธอ แต่ทำไมเขายังคงจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้แม่นยำขนาดนี้”

ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้าง สายตาของอนาวินก็เหลือบไปเห็นร้านไอศกรีมเจ้าประจำที่ณิชาภาเคยชอบทานตอนสมัยเรียน เขาชะงักเท้าครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสั่งอคิราห์

“อาคิเอาของไปเก็บที่รถ แล้วไปจองโต๊ะร้านอาหารชั้นบนไว้ เดี๋ยวฉันตามไป”

“แต่คุณวินน์ครับ มีประชุมออนไลน์แทรกตอนบ่ายสอง”

“เลื่อน” อนาวินสั่งเสียงแข็งจนอคิราห์ต้องรีบพยักหน้าและเดินจากไปพร้อมถุงของพะรุงพะรัง

อนาวินหันมามองณิชาภาที่ยืนเก้อๆ กังๆ

“ยืนบื้ออยู่ทำไมเดินนานๆ ฉันน้ำตาลตก ไปหาอะไรกินรองท้องก่อนไปกินมื้อใหญ่”

เขาเดินนำเข้าไปในร้านไอศกรีมและสั่งรสที่เธอชอบที่สุดมาวางตรงหน้าโดยไม่ถามสักคำ

“ทานซะ จะได้มีแรงเอาไว้รับใช้ฉันต่อ อย่าเข้าใจผิดว่าฉันใจดีล่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอไปเป็นลมตายกลางทางให้ฉันลำบากจัดการศพ”

ณิชาภาลอบยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน เธอตักไอศกรีมเข้าปาก รสชาติหวานเย็นนั้นทำให้อารมณ์ที่ตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลง

อนาวินที่ทำเป็นมองออกไปนอกร้าน กลับแอบมองรอยยิ้มจางๆ นั้นผ่านเงากระจก มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเพียงเล็กน้อย แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่หน้ากากความแค้นหลุดลอยไป เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่แค่อยากเห็นผู้หญิงที่รักกลับมาสดใสเหมือนเดิมอีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะคุณวินน์”

“อืมรีบกิน กาแฟที่บ้านมันหมดแล้ว กลับไปชงให้ฉันใหม่ด้วยล่ะ กาแฟแก้วเมื่อเช้ารสชาติห่วยแตกชะมัด”

เขาตอบกลับด้วยเสียงเรียบเย็นเหมือนเดิม แต่ณิชาภารู้ดีว่ากาแฟแก้วนั้นเขาดื่มจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว