ตอนที่ 17: สายใยแห่งการให้อภัย

สายลมหนาวพัดผ่านยอดเขาเอลซ่าพาส (Ailsa Craig) เข้าสู่ตัวเมือง แต่ความเหน็บหนาวกลับพ่ายแพ้ต่อความอบอุ่นภายในห้องรับแขกของชาล็อต คุณวิทยา มองดูลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบ  เขาลูบศีรษะไอริณอย่างเบามือ ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความโล่งใจที่เห็นลูกสาวกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสอีกครั้ง

“ยัยปานลูก!... พ่อกับแม่ไม่ได้โกรธเคืองอะไรในความรักของลูกเลยนะ” คุณวิทยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน

“เราตั้งใจบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาลูก ก็เพราะอยากจะมาเห็นกับตาว่าลูกมีความสุขจริงๆ หรือเปล่าและเมื่อเห็นคุณปริญคอยประคองลูกไม่ห่างแบบนี้ พ่อก็รู้แล้วว่าพ่อไม่ต้องกังวลเรื่องอดีตที่ผ่านไปอีกแล้ว”

ปริญคุกเข่าลงต่อหน้าคุณวิทยาและคุณประภาศรี แววตาของเขามั่นคงและแน่วแน่ “คุณอาครับ ผมรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่โรงแรมในวันนั้นมันคือแผลใหญ่ในใจของทุกคน แต่ผมอยากให้คุณอาเชื่อว่า ผมจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่รักษาความเจ็บปวดนั้นด้วยความรักของผม ผมจะไม่ยอมให้ไอริณต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป”

คุณประภาศรีปาดน้ำตาคลอหน่วยตาด้วยความตื้นตัน

“แม่รู้จ้ะปริญ ชาล็อตได้โทรคุยกับพ่อและแม่อยู่ตลอด ว่าปริญดูแลไอริณดีแค่ไหน โดยเฉพาะตอนที่ปริญเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องชีวิตของไอริณที่เนินเขา หัวใจของแม่คนนี้ก็ยอมรับในตัวปริญไปนานแล้ว ยิ่งรู้ว่าตอนนี้มีตัวเล็กๆ กำลังจะมาเกิด แม่ยิ่งดีใจ... ขอบคุณนะลูกที่ดูแลไอริณและหลานของแม่เป็นอย่างดี”

“คุณแม่ไม่โกรธปานจริงๆ นะคะ?”  ไอริณถามเสียงสั่น

“โกรธเรื่องอะไรกันลูก? การที่มีชีวิตใหม่เกิดขึ้นมามันคือของขวัญที่วิเศษที่สุดต่างหาก”  คุณประภาศรีสวมกอดลูกสาว  

“หลานคนนี้จะเป็นสายใยที่เชื่อมให้ครอบครัวของเราแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมนะลูก” พ่อเลี้ยงสนธิ ที่นั่งฟังอยู่เนิ่นนานค่อยๆ ยิ้มออกมา เขาตบบ่าลูกชายเบาๆ

“แกทำถูกแล้วปริญ การเป็นลูกผู้ชายต้องกล้ายอมรับและเดินหน้าต่อ ตอนนี้แกเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวในสายตาพ่อแล้วนะการที่แกจะจัดงานแต่งงานที่นี่ พ่อเห็นดีด้วยทุกประการ เราจะจัดให้สมเกียรติของหนูไอริณ ให้สมกับที่คุณวิทยาและคุณประภาศรีไว้ใจมอบแก้วตาดวงใจให้ดูแล”

“ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณคุณพ่อกับคุณแม่ทั้งสองที่เมตตาผม” ปริญเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง ชาล็อตที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“เห็นไหมจ๊ะเด็กๆ มนต์ขลังของเอดินบะระไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายใคร แต่มีไว้เพื่อประสานรอยร้าวให้กลับมาสวยงาม ความรักที่ผ่านความเป็นความตายมาได้ ย่อมเป็นรักแท้ที่มั่นคงที่สุด”  ในช่วงบ่ายของวันนั้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์เต็มไปด้วยความคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  โต๊ะอาหารยาวถูกจัดวางด้วยเมนูพิเศษที่ชาล็อตตั้งใจทำร่วมกับแม่ครัวท้องถิ่น  ทั้งเนื้อแกะอบสมุนไพรและซุปข้นร้อนๆ คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายของชาอังกฤษรสเลิศ  คุณประภาศรีและคุณวิทยานั่งร่วมโต๊ะกับพ่อเลี้ยงสนธิ  ต่างก็ปรึกษาหารือกันเรื่องฤกษ์ยามและการเตรียมงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า  “ส่วนเรื่องเรือนหอ  ผมยกคฤหาสน์หลังเล็กริมทะเลสาบที่ผมเคยซื้อทิ้งไว้ให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของเด็กทั้งคู่ก็แล้วกัน ”  พ่อเลี้ยงสนธิเอ่ยอย่างใจปล้ำ

“ขอบคุณพ่อเลี้ยงมากครับ แต่ผมว่าแค่เห็นเขาสองคนรักกันแบบนี้ ผมกับประภาศรีก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะครับ”

 คุณวิทยาตอบพลางจิบชาอย่างสบายใจ  ทางด้านไอริณและปริญ ทั้งคู่ขอตัวออกมาเดินเล่นในสวนหลังบ้านยามเย็น แสงแดดรำไรสีส้มทอประกายพาดผ่านแนวต้นสนที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ไอริณซบหน้าลงบนอกแกร่งของปริญ สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกปลอดภัยที่สุด

“เห็นไหมคะคุณปริญ... ความจริงมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิดเลย ผู้ใหญ่ท่านมีเมตตาและเข้าใจเราเสมอ”

“นั่นเพราะคุณอยู่ข้างผมต่างหากไอริณ  ถ้าไม่มีคุณ ผมคงไม่กล้าเผชิญหน้ากับความผิดพลาดของตัวเองแบบนี้” ปริญประคองใบหน้าหวานขึ้นมาสบตา  “จากนี้ไป... ผมจะไม่ให้มีความลับ หรือความเศร้าใดๆ มาแทรกกลางระหว่างเราได้อีก เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สมบูรณ์แบบที่สุด มีเพียงความรักที่บริสุทธิ์นำทางชีวิต”

ปริญโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากของไอริณอย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่แทนคำสัญญาว่าจะรักและดูแลเธอไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ไอริณรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นเบาๆ ในท้อง ราวกับสมาชิกตัวน้อยกำลังรับรู้ถึงความสุขของพ่อและแม่

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แต่มันกลับดูไม่หนาวเหน็บเหมือนวันแรกๆ ที่ไอริณเดินทางมาถึงเอดินบะระด้วยหัวใจที่บอบช้ำ ความอบอุ่นจากคนข้างกายและสายใยจากครอบครัวที่เดินทางมาหา ทำให้ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นสวรรค์บนดินสำหรับเธอโดยสมบูรณ์  บททดสอบจากสายเลือดที่เพิ่งผ่านพ้นไปคือเครื่องยืนยันว่า ความรักที่แท้จริงสามารถเอาชนะได้ทุกอุปสรรค์

“พรุ่งนี้... เราจะเริ่มเตรียมงานแต่งงานกันจริงๆ แล้วนะไอริณ” ปริญกระซิบข้างหู

“ค่ะ... ฉันจะรอวันนั้น วันที่ฉันจะได้เป็นเจ้าสาวของคุณอย่างเต็มตัวเสียที”

มวลอากาศรอบกายที่เคยหนักอึ้ง  บัดนี้กลับเบาสบายและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของดอกไม้เมืองหนาวที่ผลิบาน  ท่ามกลางหิมะ มนต์ขลังแห่งไฮแลนด์ได้ทำหน้าที่เป็นสักขีพยานในความรักบทใหม่ที่มั่นคงและยั่งยืน  พร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าสู่รุ่งอรุณที่สดใสด้วยกันตลอดไป

หลังจากมื้ออาหารที่แสนอบอุ่นจบลง พ่อเลี้ยงสนธิได้เชิญคุณวิทยาออกไปยังหัวถนน  กันตามลำพัง  ที่นั่นมีห้องสมุดของชาล็อตที่เปิดบริการให้เช่า  ทั้งคู่พูดคุยถึงเรื่องการบริหารจัดการทรัพย์สินและอนาคตของคนทั้งคู่ในฐานะดองกันอย่างเป็นทางการ  

พ่อเลี้ยงสนธิหยิบเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ เป็นสัญญามอบกรรมสิทธิ์ที่ดินในเชียงรายให้แก่หลานที่กำลังจะเกิดมา  เพื่อเป็นการการันตีว่าชีวิตน้อยๆ นี้จะเติบโตขึ้นมาพร้อมความมั่นคงที่สุด

“ผมอยากให้คุณวิทยามั่นใจว่า ผมจะดูแลหนูไอริณเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของผมคนหนึ่ง และหลานคนนี้จะเป็นผู้สืบทอดทุกอย่างที่ผมสร้างมา”    พ่อเลี้ยงสนธิเอ่ยด้วยความจริงใจ  ทางด้านคุณวิทยาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม  

“ผมเชื่อใจพ่อเลี้ยงครับ และผมก็เชื่อในตัวปริญด้วย  สิ่งที่เงินทองซื้อหาไม่ได้เลยคือความรับผิดชอบที่เขามีต่อลูกสาวผมในยามที่เขาไม่มีแม้แต่ความทรงจำ  นั่นคือเครื่องพิสูจน์ความเป็นคนดีและรักลูกสาวผมจริงๆ

ในขณะเดียวกันที่ห้องนั่งเล่น คุณประภาศรีและชาล็อตกำลังนั่งล้อมวงคุยกันเรื่องการเตรียมตัวเป็นคุณแม่มือใหม่ของไอริณ คุณประภาศรีหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เธอเคยใช้บันทึกการเติบโตของไอริณตั้งแต่แรกเกิดมาส่งให้ลูกสาว

“แม่เอาเล่มนี้มาให้ลูกนะไอริณ เอาไว้จดบันทึกเรื่องราวของตัวเล็กในท้องลูกนะจ๊ะ วันหนึ่งเมื่อเขาโตขึ้น เขาจะได้รู้ว่าเขาเกิดมาท่ามกลางความรักของพวกเราทุกคนมากแค่ไหน”

ไอริณรับสมุดเล่มนั้นมา น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจเอ่อล้นออกมา เธอรู้สึกว่าตอนนี้ชีวิตของเธอสมบูรณ์แบบที่สุด  ความลับที่เคยแบกไว้จนหนักอึ้งบัดนี้ได้ปลดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวังและรุ่งอรุณใหม่ที่รอคอยอยู่เบื้องหน้าปริญขยับเข้ามากุมมือเธอไว้พลางกระซิบ

“หลังจากงานแต่งงานที่นี่ ผมอยากพาคุณไปจดทะเบียนสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายนะไอริณ ผมอยากให้คุณเป็นคุณผู้หญิง' ของผมอย่างสมบูรณ์ทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย”

“แค่มีคุณกับลูก ฉันก็ไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้แล้วค่ะ”  

ไอริณตอบพลางสบตาชายหนุ่มด้วยความรัก

บรรยากาศยามค่ำคืนในเอดินบะระคืนนั้นช่างเงียบสงบ แสงเทียนภายในคฤหาสน์ส่องสว่างโชติช่วงราวกับจะร่วมเฉลิมฉลองให้กับความสุขของคนทั้งสองครอบครัว สายใยที่ถูกถักทอขึ้นใหม่นี้จะไม่มีวันขาดสะบั้นลงอีกโดยง่าย  เพราะมันถูกสร้างขึ้นบนรากฐานของการให้อภัยและความเข้าใจที่แท้จริง

ไอริณหลับตาลงในอ้อมกอดของปริญด้วยหัวใจที่เบาสบาย เธอไม่ได้ฝันถึงเหตุการณ์ที่โรงแรมอีกต่อไป แต่เธอฝันถึงภาพงานแต่งงานริมทะเลสาบที่มีดอกไม้ป่าบานสะพรั่ง และเสียงหัวเราะของคนในครอบครัวที่ดังก้องไปทั่วหุบเขา... ฝันที่เป็นจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้