ตอนที่ 15: แขกไม่ได้รับเชิญและรอยร้าวในใจ

บรรยากาศหลังวันปีใหม่ในเอดินบะระยังคงปกคลุมด้วยไอหนาวเย็นเยือก ท้องฟ้าสีเทาหม่นดูจะสอดคล้องกับความรู้สึกกังวลลึกๆ ในใจของ ไอริณ หลังจากที่ปริญเริ่มมีเศษเสี้ยวความทรงจำกลับมา แม้เขาจะแสดงออกว่ารักและเทิดทูนเธอเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย เช้าวันนั้น ขณะที่ไอริณกำลังช่วยชาล็อตจัดเตรียมดอกไม้สดในห้องรับแขก เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ชาล็อตขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะปกติบ้านหลังนี้ไม่ค่อยมีแขกมาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย

“ใครกัน!..มาแต่เช้า..วันนี้ก็ไม่ได้มีนัดกับใครนี่นา  เดี๋ยวแม่ไปดูเองจ้ะ”  ชาล็อตเอ่ยพลางเดินไปเปิดประตู  ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊กเปิดออก ร่างระหงของหญิงสาวในชุดโอเวอร์โค้ตขนเฟอร์สีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏตัวขึ้น  ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์หรูดูสวยสง่าราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น  แว่นกันแดดแบรนด์เนมถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาคมเฉี่ยวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“สวัสดีค่ะคุณป้าชาล็อต จำรินดาได้ไหมคะ?”  เสียงหวานแหลมที่ดูคุ้นหูทำให้ไอริณที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงัก ชาล็อตนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะระลึกได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือ รินดา นางแบบสาวชื่อดังที่เคยคบหากับ ปริญอย่างออกหน้าออกตาที่เมืองไทย ก่อนจะทิ้งเขาไปแต่งงานกับเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์เมื่อสองปีก่อน  “รินดา... หนูมาที่นี่ได้ยังไงจ๊ะ?”ชาล็อตถามด้วยน้ำเสียงกังวล สายตาลอบมองไปทางไอริณ

“รินดาคิดถึงปริญค่ะคุณป้า และรู้ว่าช่วงปีใหม่ปริญต้องมาอยู่ที่นี่ รินดามีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับเขา... เรื่องของเราหนะค่ะ”   รินดาพูดพลางก้าวเท้าเข้ามาในบ้านโดยไม่รอคำเชิญ สายตาของเธอสะดุดลงที่ไอริณที่ยืนนิ่งอยู่

 “อ้าว... แล้วแม่สาวน้อยคนนี้ใครกันคะ? เด็กรับใช้คนใหม่ของคุณป้าเหรอคะ?”  คำพูดจิกกัดตั้งแต่วินาทีแรกทำให้ไอริณรู้สึกหน้าร้อนผ่าว แต่เธอก็พยายามรักษาอาการนิ่งสงบ  “ฉันชื่อไอริณค่ะ เป็น... เป็นน้องสาวบุญธรรมของคุณปริญ”

“น้องสาวบุญธรรม?”  รินดาหัวเราะเบาๆ อย่างมีเลศนัย

“อุ๊ยตาย... ปริญไม่เคยเล่าให้รินดาฟังเลยนะคะว่ามีน้องสาวสวยขนาดนี้ แต่ก็นะคะ... ช่วงที่รินดาไม่อยู่ ปริญเขาคงจะเหงามาก”  ในจังหวะนั้นเอง ปริญเดินลงมาจากชั้นบนในชุดไหมพรมสีเข้มที่ดูดีอย่างเป็นธรรมชาติ  ทั นทีที่เขาเห็นรินดา ชายหนุ่มก็หยุดชะงัก แววตาของเขามีความว่างเปล่าผสมกับความมึนงง  เพราะเขายังคงจำผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เช่นกัน

“จอร์น! เอ่อ..ปริญคะ!”  รินดาไม่รอช้า เธอพุ่งเข้าไปกอดแขนปริญไว้แน่นราวกับเป็นเจ้าของ   “รินดามาหาคุณแล้วนะคะ  รินดาขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ตอนนี้รินดาเป็นอิสระแล้ว และรินดาก็รู้ว่าคุณยังรอรินดาอยู่เสมอ”  ไอริณรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก เมื่อเห็นผู้หญิงคนอื่นแสดงความเป็นเจ้าของในตัวผู้ชายที่เธอเพิ่งจะเริ่มเปิดใจให้ และยิ่งเจ็บกว่าเมื่อปริญไม่ได้ผลักไสในทันที เพราะเขากำลังสับสนกับเศษเสี้ยวภาพในหัวที่เริ่มผุดขึ้นมา

“คุณ... คุณคือใคร?” ปริญถามเสียงพร่า “นี่คุณแกล้งรินดาเหรอคะปริญ?  คุณลืมรินดา คนที่คุณเคยบอกว่าจะแต่งงานด้วย ลืมจูบที่ชายหาดวันนั้นไปแล้วเหรอคะ?”  รินดาแสร้งทำน้ำตาคลอ พลางซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ไอริณทนดูภาพตรงหน้าต่อไปไม่ไหว เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนต้องรีบเบือนหน้าหนี ความอึดอัดใจผนวกกับอาการแพ้ท้องที่จู่โจมขึ้นมาทันที  ทำให้เธอต้องรีบเดินเลี่ยงออกไปทางหลังบ้าน ทิ้งให้ปริญยืนรับมือกับแขกไม่ได้รับเชิญเพียงลำพัง

“รินดา... ปริญเขาประสบอุบัติเหตุจ้ะ เขาจำเรื่องในอดีตไม่ได้” ชาล็อตพยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย   “หนูไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนไหม แล้วเราค่อยคุยกันวันหลัง”

“จำไม่ได้เหรอคะ?”  แววตาของรินดาเป็นประกายวูบหนึ่ง เธอรู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองที่จะทวงคนรักเก่าที่ตอนนี้กลายเป็นพ่อเลี้ยงผู้ร่ำรวยกลับคืนมา

“งั้นยิ่งดีเลยค่ะ รินดาจะอยู่ช่วยฟื้นความจำให้ปริญเอง  รินดาจะเล่าเรื่องของเรา... เรื่องที่เรารักกันมากแค่ไหนให้เขาฟังทุกวันเลยค่ะ”  ปริญพยายามแกะมือของรินดาออก สายตาของเขามองตามไอริณที่เดินหายไปหลังบ้านด้วยความห่วงใย

“ผมขอโทษนะคุณรินดา แต่ตอนนี้ผมมีคนที่ผมต้องดูแล และเธอก็คือไอริณ” 

“ไอริณเหรอคะ? เด็กนั่นน่ะเหรอ?”   รินดาเบะปาก

“คุณอย่าล้อเล่นสิคะปริญ  รสนิยมคุณเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ?  หรือว่าเด็กนั่นใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรจับคุณไว้?”

“หยุดพูดถึงไอริณแบบนั้นนะครับ!”  ปริญตวาดเสียงแข็งจนรินดาสะดุ้ง

“ถึงผมจะจำอดีตไม่ได้ แต่ผมรู้ดีว่าหัวใจของผมตอนนี้เป็นของใคร”

ปริญเดินหนีออกมาทางหลังบ้าน เพื่อตามหาไอริณ เขาพบเธอนั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งใต้ต้นเมเปิ้ลที่ไร้ใบ  ร่างบางสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น  ไอริณรู้สึกว่าโลกนี้ช่างกลั่นแกล้งเธอเหลือเกิน ในวันที่เธอตั้งท้องและเริ่มมีความหวังกับครอบครัว กลับมีผู้หญิงจากอดีตของเขาโผล่มาทวงสิทธิ์

“ไอริณครับ... ฟังผมนะ” ปริญทรุดตัวลงนั่งข้างๆ และพยายามจะโอบไหล่เธอ

“อย่ามาแตะต้องฉัน!”  ไอริณสะบัดตัวออก

“ไปสิคะ ไปหาผู้หญิงที่เขาบอกว่าคุณจะแต่งงานด้วย เชิญคุณไปฟื้นความจำกับเขาให้เต็มที่เลย!”

“ผมไม่รู้จักเขาเลยไอริณ! ต่อให้เขาจะพูดอะไร ผมก็ไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย แม้แต่นิดเดียว คนที่ผมรักคือคุณ..

และลูกของเรานะ”

“ลูกเหรอคะ?”  ไอริณแค่นยิ้มอย่างขมขื่น

“ลูกที่เกิดจากการไม่ตั้งใจ  ลูกที่เกิดจากความผิดพลาดที่คุณมองว่ามันคือพรจากพระเจ้า... แล้วถ้าวันหนึ่งความจำคุณกลับมา แล้วพบว่าคุณรักผู้หญิงคนนั้นมากกว่าฉันล่ะคะ? ฉันกับลูกจะเป็นยังไง?”

คำถามของไอริณทำให้ปริญนิ่งงันไป  ความกดดันในใจของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้นจนเขาเริ่มปวดศีรษะอย่างรุนแรง  เศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับรินดาที่เคยเย่อหยิ่งและเห็นแก่ตัวเริ่มตัดสลับกับภาพของไอริณที่แสนดีและอ่อนโยน  เขาเริ่มรู้แล้วว่ารินดาคืออดีตที่ผิดพลาด และไอริณคือปัจจุบันที่มีค่าที่สุด

ขณะเดียวกัน รินดาที่แอบยืนมองอยู่หลังประตูหลังบ้านกลับเหยียดยิ้มร้าย เธอเห็นความระหองระแหงของคนทั้งคู่แล้วรู้สึกสะใจ  “คิดจะแข่งกับฉันอย่างนั้นหรือนังเด็กเมื่อวานซืน เดี๋ยวได้รู้กันว่าใครจะเป็นคนชนะในเกมนี้”

ค่ำคืนนั้น บรรยากาศภายในบ้านพักของชาล็อตเต็มไปด้วยความอืมครึมรินดาที่ถือวิสาสะพักอยู่ที่ห้องรับแขกพยายามทำตัวเป็นเจ้าของบ้านเธอคอยปรนนิบัติปริญ จนดูเกินงาม และคอยพูดจาถากถางไอริณเรื่องฐานะ และรสนิยมตลอดมื้อค่ำไอริณพยายามอดทนเพื่อเห็นแก่หน้าชาล็อต แต่หัวใจของเธอกลับร้าวรานจนเกินจะแบกรับ เธอรู้ดีว่าหลังปีใหม่นี้ พ่อเลี้ยงสนธิ และพ่อแม่ของเธอจะเดินทางมาถึง หากพวกเขามาพบภาพความวุ่นวายนี้ เรื่องราวคงจะยิ่งบานปลายจนยากจะแก้ไข

“ไอริณลูก... เข้มแข็งไว้นะ” ชาล็อตกระซิบบอกลูกสาวขณะที่ช่วยกันล้างจานในครัว “ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงเงาอดีตที่ผ่านไปแล้ว อย่าให้เขามาทำลายปัจจุบันที่สวยงามของเรานะลูก”  ไอริณพยักหน้าเบาๆ พลางลูบหน้าท้องตัวเองเพื่อขอกำลังใจจากสมาชิกตัวน้อย

“หนูจะพยายามค่ะชาล็อต แต่ไอริณกลัว... กลัวว่าความรักที่สร้างบนคำโกหกและความจำเสื่อม มันจะพังทลายลงเพราะน้ำมือของผู้หญิงคนนั้น”  สงครามประสาทบทใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว รอยร้าวในใจของไอริณเริ่มขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางกลิ่นอายของอดีตที่รินดานำติดตัวมา และบททดสอบครั้งใหญ่กำลังจะมาถึงเมื่อปริญต้องเลือกระหว่าง "ความทรงจำที่หายไป" กับ "ความรักที่อยู่ตรงหน้า"   โดยมีลูกในครรภ์ของไอริณเป็นเดิมพันที่สำคัญที่สุด

ปริญยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน เห็นแสงไฟจากเมืองที่พร่ามัวเพราะหิมะที่เริ่มกลับมาตกหนักอีกครั้ง เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ไม่ว่าใครจะเคยเป็นคนรักของผมในอดีต แต่ในอนาคต... เจ้าของหัวใจของผมจะมีแค่ไอริณคนเดียวเท่านั้น ผมจะพิสูจน์ให้เธอเห็นให้ได้”  พายุหิมะเริ่มโหมกระหน่ำอีกครั้ง เช่นเดียวกับพายุอารมณ์ที่กำลังจะระเบิดออกมาในวันรุ่งขึ้น เมื่อรินดาเตรียมแผนการขั้นเด็ดขาดที่จะพรากปริญไปจากไอริณให้ได้!