บทที่ 19 วิวาห์สุดอลังการ

เช้าวันสำคัญในเอดินบะระเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงระฆังเบาๆ จากโบสถ์หินเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพัก แสงแดดกลางฤดูหนาวที่ทอประกายสะท้อนกับเกล็ดหิมะบนยอดหญ้าทำให้โลกทั้งใบดูราวกับถูกฉาบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของชาล็อตในวันนี้  เต็มไปด้วยความชุลมุนที่แสนจะอบอุ่น คุณประภาศรี และ คุณวิทยา ต่างช่วยกันตรวจทานความเรียบร้อยของชุดแต่งงานและของใช้ในพิธี ขณะที่ พ่อเลี้ยงสนธิก็เดินตรวจตราความเรียบร้อยของสถานที่จัดงานขนาดเล็กริมชายป่าสนที่โอบล้อมทะเลสาบหลังบ้านที่ถูกเนรมิตเป็นวิมานสีขาว

“คุณวิทยาคะ ดูสิคะ... ชุดกิลต์ (Kilt) ลายสก๊อตของปริญเนี่ย พอใส่แล้วดูเป็นหนุ่ม  สก็อตขึ้นมาทันตาเลยนะคะ”  คุณประภาศรีเอ่ยพลางจัดแจงปกเสื้อให้ลูกเขยด้วยความเอ็นดู  ปริญในวันนี้อยู่ในชุดประจำชาติสก็อตแลนด์ที่ชาล็อตตั้งใจสั่งตัดให้เป็นพิเศษ ผ้าลายสก๊อตสีเขียวเข้มสลับน้ำเงินอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลที่น่ายกย่องในไฮแลนด์ ยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์และดูองอาจกว่าวันไหนๆชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้มรับและก้มลงไหว้คุณประภาศรีด้วยท่าทางที่อ่อนน้อม

“ขอบคุณครับคุณแม่... ผมตื่นเต้นนิดหน่อยครับ”  เขาตอบเพียงสั้นๆ แต่แววตานั้นมุ่งมั่นจนสัมผัสได้  ที่ห้องนอนชั้นบน ไอริณ นั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ชาล็อตกำลังบรรจงติดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวลูกไม้สีขาวนวลให้เธออย่างเบามือ วันนี้ไอริณไม่ได้สวมชุดแต่งงานอลังการ ลากยาวเหมือนในความฝันของเด็กสาวทั่วไป  แต่เธอเลือกชุดเดรสผ้าไหมทิ้งตัวเรียบง่ายสไตล์วินเทจที่เน้นความสบายของครรภ์อ่อนๆ  แต่ออร่าแห่งความเป็นแม่และความสุขที่ฉายชัดในแววตากลับทำให้เธอดูสวยสง่าอย่างหาที่ติไม่ได้

“ไอริณลูก... วันนี้เจ้าสาวของแม่ทูนหัวสวยที่สุดในเอดินบะระเลยนะ”  ชาล็อตกระซิบบอกพลางลูบไหล่บาง  

“มนต์ขลังของดินแดนแห่งนี้จะคุ้มครองหัวใจของลูกนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป” ไอริณไม่ได้ตอบเป็นคำพูดแต่เธอเอื้อมมือไปกุมมือชาล็อตไว้แน่น ความรู้สึกขอบคุณหลั่งไหลอยู่ในใจ เธอเดินลงมาจากชั้นบนอย่างช้าๆ โดยมีคุณวิทยาที่ยืนรอรับอยู่ที่เชิงบันไดเพื่อทำหน้าที่คุณพ่อผู้ไปส่งตัวเจ้าสาว

เสียงปี่สก็อต (Bagpipe) เริ่มดังแว่วมาตามสายลมหนาว  ทำนองเพลงที่มีมนต์ขลังแต่ไพเราะนำพาขบวนเล็กๆ ไปยังแท่นพิธีที่จัดขึ้นท่ามกลางธรรมชาติ ปริญยืนรออยู่ที่นั่นท่ามกลางสายตาของพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย และชาล็อต พิธีการในวันนี้ไม่มีบาทหลวงผู้มาทำหน้าที่พร่ำบ่น แต่ชาล็อตเป็นผู้นำพิธี 'Handfasting' หรือการผูกข้อมือตามประเพณีโบราณ

พิธีเริ่มต้นขึ้นด้วยความนิ่งสงบ ปริญและไอริณหันหน้าเข้าหากัน ชาล็อตหยิบผ้าลายสก๊อตสีสันสวยงามสองผืนมาพาดวางลงบนมือที่กุมกันของทั้งคู่  ผ้าผืนหนึ่งแทนอดีตที่ผ่านพ้น และอีกผืน  แทนอนาคตที่กำลังจะมาถึง

“ปริญ... ไอริณ... มือที่ผูกติดกันนี้คือสัญลักษณ์ของการหลอมรวมจิตวิญญาณ ไม่ใช่การล่ามโซ่ แต่คือการเดินเคียงข้างกันในฐานะเพื่อนแท้และคู่ชีวิต”  ชาล็อตเอ่ยเสียงกังวาน  ในช่วงวินาทีที่ผ้าถูกผูกปมลงบนข้อมือของทั้งคู่  ไอริณรู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ซ่านมาจากมือของปริญ เขาไม่ได้กล่าวคำสัญญาที่เลิศเลอ  แต่เขากระชับมือเธอไว้แน่นสัมผัสที่ส่งผ่านมานั้นบอกชัดเจนว่า  เขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกต่อไป แววตาของชายหนุ่มที่จ้องมองมานั้นลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความรับผิดชอบ คุณวิทยาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ  พ่อเลี้ยงสนธิถึงกับลอบปาดน้ำตาเบาๆ  เขาเห็นภาพที่ผู้ชายคนหนึ่งยอมทิ้งทิฐิและอดีตเพื่อเริ่มต้นใหม่  เพื่อลูกสาวของเขาจริงๆ

ท่าทางที่ปริญประคองไอริณขณะก้าวข้ามโขดหินเล็กๆ ในพิธีเพื่อสื่อถึงการก้าวผ่านอุปสรรค เป็นภาพที่จับใจทุกคนที่อยู่ที่นั่นยิ่งกว่าคำพูดสาบานรักใดๆ หลังจบพิธีผูกข้อมือ บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองขนาดเล็กก็เริ่มขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมของเนื้อย่างสมุนไพรและซุปข้นร้อนๆ ควันจางๆ จากอาหารเลิศรสคละคลุ้งไปกับอากาศหนาว พ่อเลี้ยงสนธิเดินเข้ามากอดปริญและไอริณพร้อมๆกัน

“จากนี้ไป... แกคือหัวหน้าครอบครัวแล้วนะปริญ ดูแลหนูไอริณและหลานของฉันให้ดีที่สุด”   พ่อเลี้ยงสนธิเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“ผมจะทำให้ดีที่สุดครับพ่อ  ดีเหมือนที่พ่อดูแลผมแม้ไม่มีแม่อยู่ ผมจะเข้มแข็งและเอาใจใส่ครอบครัวให้ดีที่สุด  รวมถึงการดูแลพ่อด้วย”  ปริญตอบสั้นๆ แต่ทว่ามั่นคง ในช่วงเวลาที่ผู้ใหญ่กำลังนั่งคุยกันถึงเรื่องราวในอดีตและอนาคตอย่างออกรสชาติ ปริญพาไอริณเลี่ยงออกมาเดินที่ริมทะเลสาบหลังบ้าน  ท้องฟ้ายามโพล้เพล้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมส้ม  เขาประคองร่างบางให้นั่งลงบนม้านั่งไม้เก่าๆ พลางคลุมผ้าห่มลายสก๊อตผืนหนาให้เธอ  “เหนื่อยไหมครับไอริณ?”  เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ไม่เลยค่ะปริญ... วันนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเกิดใหม่จริงๆ”  “ผมก็เหมือนกันครับ” ปริญทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธออีกครั้ง มือหนาลูบไล้หน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยผ่านเนื้อผ้าเดรสสีขาว

“วันนี้เราเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างถูกต้องต่อหน้าสวรรค์และหน้าพ่อแม่แล้วนะไอริณ ผมจะไม่มองย้อนกลับไปข้างหลังอีกต่อไป อนาคตของผมคือคุณ... และเจ้าตัวเล็กคนนี้เท่านั้น”  ไอริณก้มลงจูบที่หน้าผากของสามีอย่างแผ่วเบา  ไม่มีคำสาบานหวานหู มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของขุนเขา  ความขมขื่นที่เคยเป็นเมฆหมอกบังตา  บัดนี้ได้สลายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าไปในกระดูก บรรยากาศงานแต่งงานท่ามกลางไฮแลนด์จบลงด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลัง  

แสงไฟจากคฤหาสน์ส่องสว่างโชติช่วงราวกับดวงดาวบนดิน ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสักขีพยานอีกครั้ง  ทุกคนในครอบครัวต่างหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มและความสุข  ไอริณหลับตาลงในอ้อมแขนของปริญด้วยหัวใจที่เบาสบายที่สุดในชีวิต เธอรู้แล้วว่า 'มนต์ขลัง' ที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่มองเห็นด้วยตา แต่อยู่ที่หัวใจสองดวงที่กล้าจะให้อภัยและก้าวเดินไปพร้อมกันตลอดกาล