ตอนที่ 13: ของขวัญจากท้องฟ้าและสัญญาที่รอคอย

เช้าวันใหม่ในเอดินบะระเริ่มต้นด้วยความเงียบสงบที่ผิดไปจากทุกวัน หิมะที่เคยตกหนักเริ่มเบาบางลงทิ้งไว้เพียงปุยขาวละเอียดที่ปกคลุมยอดไม้   ภายในคฤหาสน์หินของชาล็อต ไอริณ  ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอุ่นซ่านในหัวใจ เธอเฝ้ามองใบหน้าของปริญ ที่หลับใหลอยู่บนโซฟาข้างเตียงในห้องพักฟื้นที่บ้าน

เขาปฏิเสธที่จะนอนในห้องนอนของตัวเองเพียงเพราะอยากอยู่ใกล้ชิดเพื่อดูแลเธอและ "ลูก" หลังจากที่ได้รับรู้ข่าวดีจากโรงพยาบาล  ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นไอริณจ้องมองอยู่ เขาก็คลี่ยิ้มกว้าง  แววตาของเขาในสภาวะความจำเสื่อมนี้ช่างดูสะอาดบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความหวัง  เขาขยับกายเข้ามาใกล้และเอื้อมมือหนามาวางทาบบนหน้าท้องของเธออย่างแผ่วเบา

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่... อรุณสวัสดิ์นะตัวเล็ก” เขาพึมพำเสียงนุ่ม

“ผมยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลยไอริณ ที่ตื่นมาแล้วพบว่าผมไม่ได้ตัวคนเดียว และผมกำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์กับคุณ”   ไอริณลูบมือเขาเบาๆ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจเริ่มคลายตัวลงเมื่อเห็นความตั้งใจจริงของชายหนุ่ม                       “คุณต้องรีบหายไวๆ นะคะปริญ   ลูกคงอยากเห็นคุณพ่อที่แข็งแรงพาเขาไปเดินเล่นในทุ่งหญ้ากว้างๆ ของสก็อตแลนด์”

“ผมสัญญาครับ ต่อให้ต้องฝึกเดินวันละสิบชั่วโมงผมก็ยอม” เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง  

“วันนี้เราไปนั่งรับลมที่ระเบียงกันไหมครับ  ชาล็อตบอกว่าแดดวันนี้จะอุ่นกว่าทุกวัน ผมอยากให้คุณและลูกได้รับอากาศบริสุทธิ์บ้าง” ในขณะที่ทั้งคู่กำลังสร้างความสัมพันธ์บทใหม่ที่เปี่ยมไปด้วยความละมุนละไม

อีกซีกโลกหนึ่ง ณ จังหวัดเชียงราย บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของ พ่อเลี้ยงสนธิ กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเร่งรีบ  พ่อเลี้ยงสนธินั่งอยู่หน้ากองเอกสารสัญญางานไม้แปรรูปและงานสัญญาการทำโรงงานไม้อัดจากเศษวัสดุที่มีมากมาย  นั่นก็คือจากขึ้เรื่อยนั่นเอง  ซึ่งเป็นโปรเจกต์ใหญ่ที่เขาต้องเซ็นสัญญาให้เสร็จสิ้นก่อนสิ้นปี

“คุณสนธิคะ ทางตัวแทนจากต่างชาติยืนยันมาแล้วค่ะว่าสัญญาพร้อมให้เซ็นในสัปดาห์หน้า ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย เราจะมีเวลาว่างยาวไปจนถึงปลายมกราคมเลยค่ะ” เลขาส่วนตัวรายงาน   พ่อเลี้ยงสนธิพยักหน้าด้วยความพอใจ

“ดีมาก... ผมอยากจัดการทุกอย่างให้จบเร็วที่สุด  ผมต้องเดินทางไปหาปริญที่สก็อตแลนด์  ข่าวที่ชาล็อตบอกว่าลูกชายผมจำอะไรไม่ได้มันทำให้ผมอยู่ไม่ติดจริงๆ ผมต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเขาสบายดี และต้องไปขอบใจหนูไอริณด้วยที่ยอมลำบากดูแลเจ้าปริญขนาดนี้”

 ในขณะเดียวกันที่กรุงเทพฯ คุณวิทยา และ คุณประภาศรี พ่อและแม่ของไอริณ ก็กำลังเตรียมความพร้อมในการเดินทางเช่นกัน  พวกเขากำลังเลือกซื้อเสื้อกันหนาวและของฝากชุดใหญ่เพื่อนำไปมอบให้ลูกสาวและครอบครัวของทางพ่อเลี้ยงสนธิ  “คุณวิทยาคะ ฉันจัดเตรียมสมุนไพรบำรุงร่างกายและของบำรุงไปให้ลูกเยอะเลยค่ะ ไม่รู้ว่าอยู่ที่นั่นไอริณจะผอมลงไปบ้างไหม” คุณประภาศรีเอ่ยด้วยความเป็นห่วงตามประสาแม่

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกคุณประภาศรี  ผมคุยกับคุณสนธิแล้ว หลังปีใหม่นี้เราจะบินไปพร้อมกันทันทีที่เขาเซ็นสัญญางานเสร็จ  ผมเองก็อยากจะไปเห็นบรรยากาศที่นั่นเหมือนกันนานแล้วที่พวกเราไม่ได้ไปเยี่ยมชาล็อต  เมื่อคืนเขาโทรมาเห็นว่าไอริณดูจะชอบที่นั่นมาก บางทีหลังปีใหม่นี้อาจจะมีข่าวดีเรื่องความสัมพันธ์ของเด็กสองคนนี้ให้เราชื่นใจก็ได้นะ”

คุณวิทยาเอ่ยพลางยิ้มอย่างมีความสุข  โดยที่เขายังไม่รู้เลยว่าข่าวดีที่ว่านั้นยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มากนัก  ที่บ้านชาล็อตในเอดินบะระ... ปริญพาไอริณออกมานั่งที่ระเบียงไม้ที่มองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลสุดตา  เขาห่มผ้าคลุมไหล่ให้เธออย่างเบามือและนั่งลงเคียงข้าง

“ไอริณครับ... ผมเริ่มจำอะไรบางอย่างได้ลางๆ แล้วนะ”  คำพูดของเขาทำให้ไอริณชะงักไปครู่ใหญ่  “ผมจำได้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งที่น่าเกรงขามมาก ชอบนั่งตรวจเอกสารสัญญาสำคัญๆ  อยู่เสมอเขาดูเข้มงวดแต่ก็รักผมมาก นั่นคือพ่อของผมใช่ไหมครับ?”

ไอริณพยักหน้าเบาๆ  “ใช่ค่ะ... ท่านคือพ่อเลี้ยงสนธิ  ท่านรักคุณมากจริงๆ และตอนนี้ท่านก็กำลังเร่งทำงานทางโน้นเพื่อจะรีบบินมาหาคุณหลังปีใหม่นี้พร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ของฉันด้วยค่ะ” 

“คุณพ่อคุณแม่ของคุณ... คุณวิทยาและคุณประภาศรีสินะครับ”   ปริญทวนชื่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามจดจำ  

“ผมอยากให้ท่านมาถึงเร็วๆจัง  ผมอยากกราบขอโทษพวกท่านที่ทำให้ลูกสาวคนเดียวต้องมาตกระกำลำบากดูแลคนป่วยอย่างผม  และที่สำคัญผมอยากจะขออนุญาตพวกท่านเพื่อที่จะดูแลคุณและลูกอย่างเป็นทางการเสียที”                        ไอริณซบหน้าลงบนบ่าของปริญ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากร่างกายของเขาทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด  มิติใหม่ของความสัมพันธ์นี้ไม่ได้เริ่มต้นจากความแค้นหรือพันธะสัญญาที่บังคับใจ แต่มันเริ่มต้นจากความเอื้ออาทรและการยอมรับในสิ่งที่หลงเหลืออยู่หลังพายุใหญ่

“พวกท่านต้องดีใจแน่ค่ะปริญ โดยเฉพาะถ้าท่านรู้ว่ากำลังจะมีหลานตัวน้อยๆ ไว้รอต้อนรับ”   “หลังปีใหม่นี้... เมืองนี้คงจะคึกคักน่าดูนะครับ”  ปริญหัวเราะเบาๆ พลางกระชับอ้อมกอด  “ผมจะสร้างบ้านหลังนี้ให้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เพื่อรอต้อนรับผู้ใหญ่ทั้งสามท่าน  และเพื่อรอต้อนรับสมาชิกใหม่ของเรา  ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายหรือทำให้คุณต้องเสียใจอีกต่อไป”

สายลมหนาวพัดผ่านระเบียงไป  แต่ความอบอุ่นในใจของคนทั้งคู่กลับเพิ่มทวีขึ้น สายใยความผูกพันที่โยงใยจากเชียงราย  กรุงเทพฯมาจนถึงเอดินบะระ กำลังถักทอเข้าด้วยกันเป็นโครงข่ายแห่งความรักที่มั่นคง ความลับและอดีตที่เคยขมขื่นกำลังถูก ชะล้างไปตามกาลเวลา  เหลือเพียงการรอคอยวันที่ครอบครัวจะได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้า เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สวยงามกว่าเดิมในดินแดนแห่งนี้

ไอริณหลับตาลงรับไอแดดที่เริ่มอุ่นขึ้น  เธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไปพร้อมกับลูกในครรภ์  และมั่นใจว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังปีใหม่นี้   เธอจะมีปริญที่ยืนเคียงข้างเป็นโล่กำบังและเป็นพ่อของลูกที่สมบูรณ์แบบที่สุดอย่างที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึงมาก่อน ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันที่ค่อยๆลับขอบฟ้าไป  ทิ้งไว้เพียงสีทองรำไรฉาบไล้อยู่บนทุ่งหญ้ากว้าง  

ไอริณทอดสายตามองออกไปไกลด้วยความรู้สึกที่สงบลงกว่าวันแรกที่เหยียบลงบนแผ่นดินนี้อย่างมหาศาล  มือหนาของปริญยังคงกุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ราวกับว่าเขาต้องการซึมซับทุกไออุ่นและทุกจังหวะชีวิตจากร่างบางที่ยืนอยู่เคียงข้าง

“อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปีใหม่แล้วนะครับไอริณ”   ปริญเอ่ยทำลายความเงียบ

“ที่นี่เขาจะมีการจุดพลุเฉลิมฉลองกันอย่างยิ่งใหญ่  ที่หน้าปราสาทเอดินบะระ ผมอยากพาคุณไปดูจัง  แต่ชาล็อตคงไม่ยอมแน่ ถ้าผมยังเดินเหินไม่คล่องแบบนี้”

“แค่เรานั่งดูอยู่บนดาดฟ้าของบ้านนี้ก็น่าจะเห็นชัดแล้วค่ะคุณปริญ”

ไอริณตอบพลางส่งยิ้มให้เขา “ที่สำคัญ... ปีใหม่ปีนี้เป็นปีที่พิเศษที่สุดสำหรับฉัน เพราะมันไม่ใช่การเริ่มต้นของปี เพียงคนเดียวเหมือนที่ผ่านมา แต่ฉันมีคุณ... และมีเขา”   เธอละมือมาลูบหน้าท้องตัวเองอย่างทะนุถนอม  คำพูดนั้นทำให้ปริญดึงร่างบางเข้ามากอดไว้อย่างแสนรัก  เขาฝังจมูกลงบนกลุ่มผมหอมกรุ่นของเธออย่างซาบซึ้ง

“ผมจะรีบฝึกกายภาพบำบัดให้หนักขึ้นครับ  เพื่อที่หลังปีใหม่ตอนที่พ่อเลี้ยงสนธิ คุณพ่อวิทยา และคุณแม่ประภาศรีเดินทางมาถึง  ผมจะได้ยืนต้อนรับพวกท่านได้อย่างสง่างามในฐานะผู้ชายที่จะดูแลคุณไปตลอดชีวิต  ผมไม่อยากให้พวกท่านต้องกังวลเมื่อเห็นผมในสภาพที่อ่อนแอแบบนี้”

“ท่านต้องภูมิใจในตัวคุณแน่ค่ะปริญ   ในตอนนี้คุณคือผู้ชายที่วิเศษที่สุดสำหรับฉัน”   ในคืนนั้น  ขณะที่ไอริณนอนหลับฝันดีอยู่ข้างกายชายหนุ่มที่เธอคิดว่ากำลังตกหลุมรักเขาอย่างหมดหัวใจ  สายใยแห่งความรักบทใหม่นี้เริ่มแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เพียงแค่ภาระหรือหน้าที่  แต่มันคือการเยียวยาบาดแผลในใจของกันและกันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด  

ความเงียบงันของฤดูหนาวในสก็อตแลนด์ไม่ได้ดูน่ากลัวอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นมนตราที่ช่วยโอบอุ้มชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ไอริณลืมตาขึ้นมามองใบหน้าที่หลับใหลของปริญภายใต้แสงจันทร์สลัว เธอพึมพำจะถูกเปิดเผยออกมาในรูปแบบใด เธอจะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เพราะ  เขาคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่ฟ้าส่งมาให้เธอในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิตเบาๆ กับตัวเองว่า  ไม่ว่าความทรงจำของเขาจะกลับมาหรือไม่ หรือความจริงในอดีต  จะถูกเปิดเผยออกมาในรูปแบบใด เธอจะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เพราะเขาคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่ฟ้าส่งมาให้เธอในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิต