ตอนที่ 16: หน้ากากที่ถูกฉีกกระชาก

รุ่งเช้าที่ควรจะสงบสุขในคฤหาสน์หินกลางเมืองเอดินบะระกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่อบอวลไปด้วยรังสีความกดดัน ไอริณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกไม่สบายตัว  อาการแพ้ท้องเริ่มรบกวนเธอมากขึ้นในระยะหลัง แต่สิ่งที่กัดกินหัวใจเธอมากกว่าความเจ็บป่วยทางกาย คือการมีอยู่ของรินดา ผู้หญิงที่เป็นเงาอดีตของปริญ ซึ่งยังคงวางท่าทางเป็นเจ้าของบ้านและพยายามแสดงความใกล้ชิดกับปริญอย่างออกนอกหน้า

ปริญนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องครัว เขาดูเคร่งขรึมและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด อาการปวดศีรษะที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังคงทิ้งร่องรอยความล้าไว้บนใบหน้าคมสัน เมื่อไอริณเดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นหวังจะเข้าไปช่วยประคองตามสัญชาตญาณความห่วงใย

“ไอริณครับ... เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนเห็นคุณอาเจียนหนักเลย”  ปริญเอ่ยพลางยื่นมือออกมา  ทว่ารินดาที่เพิ่งเดินตามเข้ามาในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงกลับแทรกกลางเข้ามาทันที  

“อุ๊ย! ปริญคะ รินดาเตรียมกาแฟรสชาติที่ปริญชอบไว้ให้ที่ระเบียงแล้วนะคะ ส่วนแม่สาวน้อยนี่... ถ้าไม่สบายก็นอนพักอยู่บนห้องดีกว่าไหมจ๊ะ? เดี๋ยวจะมาเป็นภาระคนอื่นเขาเปล่าๆ” ไอริณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์  

“ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะคุณรินดา แต่ฉันยังไหวและฉันก็ไม่ใช่คนอื่นสำหรับบ้านหลังนี้”

“เหรอจ๊ะ?” รินดาเหยียดยิ้มร้าย

“น้องสาวบุญธรรมที่เพิ่งโผล่มาเนี่ยนะ? ปริญคะ... คุณรู้ไหมคะว่า ตอนที่คุณคบกับรินดา คุณเคยบอกว่าคุณไม่มีพี่น้องที่ไหน และคุณก็เกลียดพวกผู้หญิงที่ชอบทำตัวน่าสงสารเพื่อเรียกร้องความสนใจที่สุด”

“หยุดพูดเรื่องอดีตได้แล้วรินดา!”  ปริญตวาดเสียงเข้มจนรินดาสะดุ้ง

“ผมบอกแล้วไงว่าผมจำไม่ได้ และผมก็ไม่อยากจำด้วย  ถ้าอดีตของผมมันมีแต่คนนิสัยแบบคุณ!”  ปริญไม่สนใจรินดาอีกต่อไป  เขาเดินเข้าไปกุมมือไอริณไว้แน่น

“ไปเดินเล่นในสวนกับผมเถอะไอริณ  อากาศข้างนอกน่าจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น”  รินดายืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น  เธอจดจ้องแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่เดินหายออกไปทางประตูกระจกด้วยความเคียดแค้น

“ได้... ในเมื่อพูดดีๆ ไม่ชอบ ก็คงต้องใช้ยาแรงกว่านี้”  หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดดูรูปภาพบางอย่างที่เธอแอบเซฟไว้จากข่าวลือในวงสังคมไทยเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน  รูปภาพที่มาพร้อมเสียงซุบซิบในข่าว มันคงทรงพลังพอจะทำลายความสัมพันธ์จอมปลอมนี้ได้ ท่ามกลางสวนหลังบ้านที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะบางๆ  ปริญประคองไอริณไปนั่งที่ม้านั่งตัวเดิม เขาเห็นเธอเงียบไปนานจึงเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นกังวล

“ไอริณ... ผมขอโทษแทนรินดาด้วยนะ ผมสัญญาว่าพรุ่งนี้ผมจะให้เขาออกไปจากบ้านหลังนี้ ผมไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายความรู้สึกคุณ” ไอริณมองหน้าเขาด้วยแววตาที่สั่นไหว  

“แล้วถ้าอดีตมันกลับมาจริงๆ ล่ะคะปริญ? ถ้าคุณจำได้ว่าคุณเคยรักเขามากขนาดไหน คุณยังจะพูดคำเดิมนี้ได้ไหม?”

“ผมมั่นใจในความรู้สึกของผมตอนนี้ครับไอริณ  หัวใจผมจำคุณได้แม่นยำกว่าความทรงจำในสมองเสียอีก”                  แต่ความโรแมนติกก็ถูกทำลายลงเมื่อรินดาเดินตามออกมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ เธอเดินตรงเข้ามาหาคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า  

“ปริญคะ... ถ้าคุณอยากรู้ความจริงเรื่องอดีตนัก รินดามีอะไรจะให้ดูค่ะ  เป็นเรื่องที่คุณกับ 'น้องสาวบุญธรรม' คนนี้ปิดบังไว้... หรืออาจจะเป็นเรื่องที่แม่นี่ใช้ลวงตาคุณอยู่ก็ได้!”

รินดายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ปริญดู มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดที่หลุดออกมาจากโรงแรมหรูในกรุงเทพฯ เป็นภาพของชายหนุ่มรูปร่างคล้ายปริญที่เดินออกมาจากห้องพักด้วยท่าทางรีบร้อน และภาพของไอริณที่เดินร้องไห้ออกมาในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย

“จำได้ไหมคะปริญ? คืนที่เกิดเรื่องฉาวโฉ่ที่เมืองไทย คืนที่คุณ 'ขืนใจ' ผู้หญิงคนนี้จนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตที่ทำให้คุณต้องหนีมาอยู่ที่นี่!” รินดาประกาศเสียงดัง “น้องสาวบุญธรรมงั้นเหรอ? อย่ามาตลกเลยค่ะ นี่มันเหยื่อที่คุณเคยกดขี่เขาต่างหากล่ะ!”

ปริญจ้องมองภาพในจอด้วยอาการสั่นเทิ้ม ความทรงจำที่เคยเป็นเพียงเศษเสี้ยวเริ่มแตกกระจายและร้อยเรียงเข้าด้วยกันราวกับทำนบแตก  ภาพในคืนนั้นแล่นเข้ามาในหัวสมองอย่างรุนแรง... เสียงร้องไห้ของไอริณ กลิ่นน้ำหอมในห้องมืด และความป่าเถื่อนที่เขาเคยทำลงไปเพราะความเมามายพุ่งกระแทกเข้ามาในสมองเขาอย่างจัง

“โอ๊ย!” ปริญกุมศีรษะตัวเองร้องลั่น เขาทรุดลงกับพื้นหญ้าด้วยความเจ็บปวดจากการที่ความทรงจำพุ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว

“คุณปริญ! คุณปริญคะ!” ไอริณรีบเข้าไปพยุงเขาไว้ทั้งน้ำตา แต่ปริญกลับเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด การยอมรับผิด และความทรงจำที่กลับมาครบถ้วนสมบูรณ์

“ไอริณ... ผม... ผมจำได้หมดแล้ว” เสียงของปริญแหบพร่าและเต็มไปด้วยความละอายใจ “ผมจำได้แล้วว่าผมทำอะไรไว้กับคุณที่เมืองไทย... ผมคือคนสารเลวคนนั้นจริงๆ”  ไอริณนิ่งงันไป น้ำตาไหลอาบสองแก้ม “คุณ... คุณจำได้แล้วจริงๆ เหรอคะ?”

“อุ๊ย! จำได้แล้วเหรอคะปริญ?” รินดาแสร้งทำเป็นดีใจ

“ดีเลยค่ะ ในเมื่อจำได้แล้วก็เลิกเล่นละครน้ำเน่ากับแม่นี่เสียทีนะคะ กลับมาหารินดาคนที่คู่ควรกับคุณจริงๆ ดีกว่า”  “หุบปากนะรินดา!” ปริญตวาดลั่นจนรินดาถอยกรูด เขาหันมาหาไอริณและคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ   “ไอริณ... ผมขอโทษ ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผมทำลงไป ผมมันสารเลวเกินกว่าจะได้รับความยกโทษจากคุณ”

“แต่คุณจำได้ไหม... ว่าตอนที่คุณตกลงมาจากเขา ฉันก็ยกโทษให้คุณแล้ว”  ไอริณสะอื้น  “ที่ฉันปิดบังคุณเรื่องความจริงในอดีต เพราะฉันอยากให้คุณเริ่มต้นใหม่ในฐานะคนดีที่ฉันรัก ไม่ใช่เพราะฉันอยากหลอกลวงคุณ!”

 รินดาที่เห็นท่าไม่ดีพยายามจะแทรกแซงอีกครั้ง

“อย่าไปเชื่อนางนะคะปริญ! นางตั้งท้องเพื่อจะจับคุณต่างหากล่ะ! ผู้หญิงหน้าเงินแบบนี้มีถมไป!”   “ไอริณไม่ได้ตั้งท้องเพื่อจับผม!”  ปริญยืนขึ้นและจ้องหน้ารินดาด้วยสายตาอาฆาต  “เขาตั้งท้องลูกที่เกิดจากความผิดพลาดของผม แต่เขาก็ยังเลือกจะดูแลและรักผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเหลือแม้แต่ความทรงจำ... คนที่น่ารังเกียจคือคุณรินดา! คนที่ทิ้งผมไปยามยาก และกลับมาหาผมเพียงเพราะเห็นว่าผมมีประโยชน์ ออกไปจากบ้านของผมเดี๋ยวนี้!”

“ปริญคะ! คุณจะเลือกนางชั้นต่ำนี่เหรอ?”    “เขาไม่ใช่คนชั้นต่ำ!  เขาคือภรรยาของผม และเป็นแม่ของลูกผม!” ปริญตะโกนลั่นจนเสียงก้องไปทั่วสวน  

“ชาล็อตครับ! ช่วยเรียกรถพาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากที่นี่ที ผมไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว!”  ชาล็อตที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบเดินออกมาพร้อมกับเด็กรับใช้ เธอสั่งการให้จัดการส่งรินดาออกไปในทันที  รินดากรีดร้องด้วยความขัดใจแต่ก็สู้แรงคนของชาล็อตไม่ได้  เธอถูกลากตัวออกไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ที่น่าอับอาย  เมื่อความวุ่นวายจบลง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมปริญและไอริณอีกครั้ง ปริญยืนนิ่งอยู่หน้าหญิงสาว เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะต้องเธอในตอนนี้ เพราะความจริงเรื่องในอดีตที่เขากลับจำได้มันหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับ

“ไอริณ... ผมควรจะทำยังไงดี?  ผมจำได้หมดแล้วว่าผมทำร้ายคุณขนาดไหน ผมละอายใจเหลือเกินที่กล้าบอกว่ารักคุณ” ไอริณเดินเข้าไปกอดเขาไว้แน่น

“ความทรงจำที่กลับมามันอาจจะเจ็บปวดนะคะปริญ แต่สิ่งที่คุณทำในช่วงเวลาที่จำอะไรไม่ได้ต่างหากคือ 'ตัวตนที่แท้จริง'  ของคุณ... คุณเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน  คุณดูแลฉันอย่างดีที่สุด และคุณก็ตกหลุมรักฉันอีกครั้งโดยไม่มีเงื่อนไขอดีตมาเกี่ยว”

“คุณ... คุณไม่โกรธผมจริงๆ เหรอ?”

“ฉันโกรธปริญคนเก่าค่ะ... แต่ฉันรักปริญคนปัจจุบัน คนที่ยอมmeทุกอย่างเพื่อฉันและลูก”   

ไอริณซบหน้าลงกับอกแกร่ง“หลังปีใหม่นี้ พ่อและแม่ของเราจะมาถึง เราต้องเข้มแข็งเพื่อเผชิญหน้ากับพวกท่านนะคะ”  ปริญกอดไอริณตอบด้วยหัวใจที่สั่นไหว ความลับที่เคยซ่อนอยู่ใต้กองหิมะถูกขุดขึ้นมาจนหมดสิ้นแล้ว แม้หน้ากากจะถูกฉีกกระชากออก แต่ความรักที่เหลืออยู่กลับบริสุทธิ์และมั่นคงกว่าเดิม  เขาปฏิญาณแก่ตัวเองว่า จากนี้ไปเขาจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อลบเลือนรอยแผลในใจของเธอ และจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นเพื่อชดเชยทุกความผิดพลาดในอดีต สายลมหนาวพัดผ่านไป  แต่ความอบอุ่นในอ้อมกอดของคนทั้งคู่กลับเพิ่มทวีขึ้น

มนต์ขลังแห่งสก็อตแลนด์ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบในการ 'ชะล้าง' อดีตด้วยความจริงที่เจ็บปวด เพื่อเปิดทางไปสู่รุ่งอรุณใหม่ที่กำลังจะมาถึงพร้อมกับครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ของเขาและเธอ