ตอนที่ 11: ลมหายใจในความว่างเปล่า

เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรยังคงส่งเสียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบงันของพักผู้ป่วย  กลิ่นอายของความตายที่เคยวนเวียนอยู่รอบเตียงดูจะจางลงไปบ้าง แต่ความกดดันกลับเพิ่มทวีขึ้นในใจของ ไอริณ เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน มือยังคงเกาะกุมมือหนาของ ปริญ ไว้ราวกับกลัวว่าหากเธอปล่อยเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจที่แผ่วเบานั้นจะหลุดลอยไป

“คุณปริญ... ได้โปรดเถอะค่ะ ตื่นขึ้นมามองหน้าฉันสักครั้ง” เธอพึมพำด้วยเสียงที่แหบพร่าจากการไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน  ทันใดนั้น นิ้วมือของชายหนุ่มที่เธอเกาะกุมไว้ก็เริ่มขยับไหว ไอริณเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอจ้องมองใบหน้าคมสันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าพันแผลด้วยตาไม่กะพริบ เปลือกตาของเขาพยายามขยับลืมขึ้นช้าๆ อย่างยากลำบาก

“คุณปริญ! คุณฟื้นแล้ว! ชาล็อตคะ! ปริญฟื้นแล้วค่ะ!” เธอตะโกนเรียกแม่ทูนหัวด้วยความดีใจ น้ำตาแห่งความโล่งอกเอ่อท้นเต็มสองตา  ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงไฟในห้องทำให้เขาต้องหรี่ตาและกะพริบถี่ๆ  เพื่อปรับโฟกัส สายตาที่เคยคมกริบและแฝงไปด้วยความลึกลับบัดนี้กลับดูเลื่อนลอย เขาค่อยๆ หันมองไปรอบๆ ห้องด้วยท่าทางงุนงง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่หญิงสาวที่กำลังเกาะกุมมือเขาไว้อย่างแนบแน่น อยู่ข้างเตียง

“คุณ... คุณคือใคร?”  คำถามสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก ทำให้ไอริณถึงกับนิ่งอึ้งราวกับถูกสาป ความยินดีเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตระหนกวูบใหญ่ เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาเงาของปริญคนเดิมที่เคยมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมความหมาย แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่า... เขาไม่ได้โกหก เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ

“ฉัน... ฉันคือปานวาดไงคะ หรือที่คุณเรียกว่าไอริณ... คุณจำไม่ได้เหรอคะ?” เธอถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ ปริญขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บปวดที่ศีรษะแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาต้องหลับตาลงอีกครั้ง  “ปานวาด... ไอริณ... ผมไม่รู้จัก ผมจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่... แม้แต่ชื่อของตัวเอง”

ชาล็อตที่รีบเดินเข้ามาพร้อมทีมแพทย์เข้าตรวจอาการทันที ผลการตรวจเบื้องต้นยืนยันว่าอุบัติเหตุจากการตกกระแทกอย่างรุนแรงทำให้สมองส่วนความจำได้รับความเสียหาย ปริญสูญเสียความทรงจำย้อนหลัง (Retrograde Amnesia) เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองคือใคร อาการนี้จะเกิดขึ้นหลังสมองบวมจนกดทับเส้นประสาท ทำให้เกิดอาการความจำเสื่อม ชั่วคราวหรืออาจจะถาวร ถาสมองเสียหายมาก  เราจะประเมินผลและวางแผนรักษากันต่อไป

เมื่อทีมแพทย์ออกจากห้องไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็กลับมาปกคลุมอีกครั้งปริญมองดูไอริณด้วยสายตาที่เกรงใจและสับสน เขาเห็นน้ำตาของเธอแล้วรู้สึกเจ็บปวดในอกอย่างประหลาด ทั้งที่เขามั่นใจว่าไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน           “ผมขอโทษนะครับ... ที่จำคุณไม่ได้ คุณคงเป็นคนสำคัญสำหรับผมมากใช่ไหม?”  เขาเอ่ยถามเสียงเบา ไอริณนิ่งงันไปกับคำถามนั้น คนสำคัญงั้นหรือ? เขาคืออาชญากรที่ทำลายชีวิตเธอ หรือเขาคือฮีโร่ที่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ? ความโกรธแค้นที่เคยมีดูเหมือนจะไม่มีความหมายอีกต่อไปในเมื่อคู่กรณีจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ชื่อตัวเอง

“คุณ... คุณเป็นพี่ชายบุญธรรมของฉันค่ะ” เธอเลือกที่จะโกหกคำโตเพื่อรักษาความรู้สึกของเขาและตัวเธอเองในตอนนี้  “เรามาเที่ยวด้วยกันที่นี่ และคุณก็เกิดอุบัติเหตุเพราะพยายามจะช่วยฉัน”  ปริญนิ่งฟังพลางพยายามเรียบเรียงข้อมูล  

“พี่ชายบุญธรรมงั้นเหรอครับ... แล้วทำไมทำไมเวลาผมมองหน้าคุณ ผมถึงรู้สึกเหมือนหัวใจมันบีบคั้นขนาดนี้เหมือนมีบางอย่างที่ผมอยากจะพูดแต่ผมหาคำพูดไม่เจอ”   คำพูดของเขาทำให้ไอริณต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนน้ำตา ความทรงจำที่หายไปของเขาอาจจะเป็นพรจากสวรรค์ที่ทำให้เธอไม่ต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดในอดีต  แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนคำสาปที่ทำให้เธอต้องแบกรับความจริงเพียงลำพัง

“พักผ่อนเถอะค่ะคุณปริญ อย่าเพิ่งคิดอะไรเลย ตอนนี้คุณต้องพักรักษาตัวให้ดีก่อน  เมื่อร่างกายดีขึ้น  ทุกอย่างก็จะดีตามค่ะ ” เธอเอื้อมมือไปลูบผมเขาเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป  ตลอดสัปดาห์ของการพักฟื้น ไอริณกลายเป็นโลกทั้งใบของปริญ ในเมื่อเขาไม่มีความทรงจำอื่นใดเหลืออยู่ เขาจึงยึดเหนี่ยวเธอไว้เป็นที่พึ่งสุดท้าย  เขาเฝ้ามองทุกการกระทำของเธอด้วยความชื่นชมและตกหลุมรัก ‘น้องสาวบุญธรรม’ คนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังรักคนที่เขาเคยทำร้ายอย่างแสนสาหัสมาก่อน 

ส่วนไอริณเอง การที่ต้องดูแลปริญที่ใสซื่อและอ่อนโยนในตอนนี้ ทำให้กำแพงในใจของเธค่อยๆ พังทลายลง เธอเห็นมุมมองใหม่ๆ ของเขาที่ไม่ได้มีแต่ความเจ้าเล่ห์หรือความป่าเถื่อน  ปริญคนใหม่นี้คือผู้ชายที่สุภาพ ให้เกียรติ และใส่ใจเธอในทุกรายละเอียด จนบางครั้งเธอเผลอคิดไปว่า...ถ้าเขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้นเรื่องราวของเราจะสวยงามขนาดไหน

“ถ้าความทรงจำของเขาไม่กลับมาเลย... มันจะดีกว่าไหมนะ?” เธอพึมพำกับตัวเองขณะมองดูปริญที่หลับใหลอยู่บนเตียง  ชาล็อตที่ยืนดูอยู่หน้าประตูถอนหายใจยาว “ความจริงมันมีสตอรี่ที่พระเจ้าทรงประทานให้อยู่แล้วละลูก..ไอริณ! วันหนึ่งลูกแก้วโชคชะตาจะนำพาความจริงแท้เข้ามาในชีวิตโดยที่ไม่จำเป็นต้องเลือก

ไอริณกุมมือปริญไว้แน่น พลางมองหิมะที่เริ่มละลายที่นอกหน้าต่าง ฤดูกาลกำลังเปลี่ยนไป เช่นเดียวกับหัวใจของเธอที่เริ่มสั่นคลอน ปริศนาแห่งความทรงจำที่หายไป ของปริญกลายเป็นโอกาสที่สองที่พระเจ้าประทานมาให้  หรืออาจจะเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ที่รอวันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง  เมื่อความลับที่ถูกฝังไว้ใต้กองหิมะเริ่มส่งสัญญาณเตือนออกมาทีละน้อย ปริญลืมตาขึ้นมาในความสลัว เขามองเห็นไอริณที่หลับคาเตียงข้างๆ เขา...เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มเธอแผ่วเบา แม้เขาจะจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใครในอดีต แต่เขาสัญญาแก่ตัวเองในวินาทีนั้นว่า เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้น้ำตาของเธอไหลออกมาอีก...

โดยที่ไม่รู้เลยว่า ความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกำลังรอคอยเขาอยู่เมื่อความทรงจำนั้นหวนกลับคืนมาบรรยากาศภายในห้องพักฟื้นที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความละมุนละไมของแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ไอริณ นั่งอยู่ข้างเตียงของปริญ    เธอพยายามประคองสติและเก็บซ่อนความลับที่เพิ่งได้รับรู้จากผลตรวจเลือดของชาล็อตเมื่อเช้านี้... ความจริงที่ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของชายตรงหน้า ลูกที่เกิดขึ้นจากค่ำคืนที่แสนจะสับสนและเจ็บปวดในครั้งนั้น

“ไอริณครับ... ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าผมทำอะไรให้คุณไม่สบายใจอีก?” เสียงทุ้มของปริญเอ่ยขึ้น  พร้อมกับเอื้อมมือมาสัมผัสหลังมือของเธอเบาๆ ปริญในตอนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาที่เคยมองเธอด้วยความมีเลศนัย บัดนี้กลับใสซื่อและเต็มไปด้วยความทะนุถนอม  แม้ความทรงจำจะหายไปแต่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขากลับโหยหาความใกล้ชิดจากเธออย่างรุนแรง

 “เปล่าค่ะ... ฉันแค่กำลังคิดว่าคุณฟื้นขึ้นมาได้แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ” ไอริณฝืนยิ้มตอบ พลางลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเองอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกที่บีบคั้น

“คุณรู้ไหมไอริณ... ถึงผมจะจำไม่ได้ว่าเราเคยรักกันยังไง แต่ทุกครั้งที่ผมเห็นคุณ ผมกลับรู้สึกเหมือนใจมันสั่นระรัว เหมือนผมอยากจะดูแลคุณไปตลอดชีวิต” ปริญเอ่ยพลางสบตาเธออย่างจริงจัง  

“ถ้าอดีตมันเลือนลางนัก ผมขอโอกาสเริ่มจีบคุณใหม่ตอนนี้เลยได้ไหมครับ?”  คำขอที่ตรงไปตรงมาทำให้ไอริณนิ่งงัน เธอเห็นเขากลายเป็นผู้ชายที่ดูอ่อนโยนและขี้อ้อนเหมือนเด็กๆ เมื่ออยู่ใกล้เธอ

“คุณจำไม่ได้เหรอคะว่าคุณเคยทำตัวร้ายกาจกับฉันขนาดไหน?” เธอถามหยั่งเชิง ปริญหัวเราะเบาๆ  “ผมคงจะบ้ามากแน่ๆ ถ้าทำแบบนั้นกับผู้หญิงที่น่ารักอย่างคุณ แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่คนเดิมคนนั้นแล้วนะ ผมคือจอร์นคนใหม่ที่จะทำให้คุณรักผมให้ได้”