ตอนที่ 14: แสงแรกของปีใหม่และเศษเสี้ยวความทรงจำ  

บรรยากาศทั่วเมืองเอดินบะระในช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ หรือที่ชาวสก็อตเรียกว่า 'ฮ็อกมาเนย์' (Hogmanay) เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงดนตรีพื้นเมืองที่ดังแว่วมาตามสายลมหนาว  แม้หิมะจะยังคงปกคลุมตามยอดอาคารหินทรายแต่หัวใจของผู้คนกลับอบอุ่นด้วยการรอคอยแสงไฟจากการจุดพลุเฉลิมฉลองที่หน้าปราสาทเอดินบะระ

ภายในคฤหาสน์ของชาล็อต ไอริณ และ ปริญ นั่งอยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่ตัวนุ่มที่ระเบียงชั้นบนซึ่งถูกดัดแปลงเป็นห้องกระจกเพื่อรับชมบรรยากาศเมืองยามค่ำคืน ปริญดูแข็งแรงขึ้นมากจนเกือบจะเป็นปกติ   ขมับของเขาไม่มีผ้าพันแผลหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ที่ตอกย้ำถึงอุบัติเหตุที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

“คุณดูมีความสุขจังเลยนะไอริณ”  ปริญเอ่ยพลางโอบไหล่บางของเธอไว้ สายตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานของคนรักที่กำลังยิ้มละไม

“มีความสุขสิคะ เพราะปีนี้ฉันมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นมากมาย และที่สำคัญ... ฉันมีคุณอยู่ข้างๆ แบบที่ไม่เคยกล้าฝันถึงมาก่อน”   ไอริณซบหน้าลงบนไหล่แกร่ง เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นคงและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีใครมอบให้ได้เท่าผู้ชายคนนี้

“ผมก็เหมือนกันครับ ถึงแม้ผมจะยังนึกถึงเรื่องในอดีตไม่ออกทั้งหมด แต่วันนี้... ตอนนี้ ผมรู้แค่ว่าผมอยากจะเริ่มต้นปีใหม่กับคุณ  และอยากเห็นลูกของเราเติบโตขึ้นมาในโลกที่เต็มไปด้วยความรักแบบที่เรามีให้กัน”

ปริญก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน  ทว่าในจังหวะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความสุขตรงหน้า  เศษเสี้ยวของภาพเหตุการณ์บางอย่างกลับแล่นเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็วราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ขาดวิ่น   เขาเห็นภาพห้องนอนที่สลัวด้วยแสงไฟ ภาพเรือนร่างบอบบางของใครบางคนที่กำลังสั่นเทาอยู่ใต้ร่างของเขา และกลิ่นน้ำหอมที่คล้ายกับกลิ่นที่เขาใช้อยู่ในตอนนี้ ชายหนุ่มชะงักไปวูบหนึ่ง  มือที่โอบไหล่ไอริณกระตุกเบาๆ จนหญิงสาวรู้สึกได้

“คุณปริญ... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”  ไอริณเงยหน้าขึ้นถามด้วยความกังวล

“เปล่าครับ... แค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อย  สงสัยจะเพลียจากการฝึกเดินวันนี้”  เขาปัดความกังวลทิ้งไปและฝืนยิ้มให้เธอ  ทว่าในใจกลับเริ่มว้าวุ่น ภาพเหล่านั้นมันคืออะไร? ทำไมมันถึงดูรุนแรงและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจขนาดนั้น?                      เสียงระฆังจากโบสถ์เซนต์ไจลส์เริ่มดังเหง่งหง่างบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ตามมาด้วยเสียงพลุที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีดำสนิท แตกกระจายกลายเป็นรัศมีสีทอง สีแดง และสีเขียวเหนือยอดปราสาทเอดินบะระ ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างไสวราวกับกลางวัน ไอริณมองภาพนั้นด้วยตาที่เป็นประกาย เธอเผลอลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ เป็นการบอกกล่าวสมาชิกตัวน้อยที่อยู่ในครรภ์ว่า 'สวัสดีปีใหม่นะลูก'

“สวัสดีปีใหม่นะครับเมียที่รักของผม”  ปริญกระซิบชิดใบหู ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มอย่างดูดดื่ม  จุมพิตแรกของปีใหม่นี้เต็มไปด้วยความหวานซึ้งและคำมั่นสัญญาที่เขามอบให้เธอจากส่วนลึกของหัวใจที่ไร้ซึ่งความทรงจำในอดีตในขณะที่คู่รักกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศเฉลิมฉลอง  ทางฝั่งประเทศไทย... งานฉลองปีใหม่ที่คฤหาสน์ของพ่อเลี้ยงสนธิที่เชียงรายก็ดำเนินไปอย่างยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน พ่อเลี้ยงสนธิยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่มฉลองกับคุณวิทยาและคุณประภาศรีที่บินมาร่วมงานตามคำเชิญ

“สวัสดีปีใหม่ครับคุณวิทยา คุณประภาศรี  ปีนี้เป็นปีที่ดีจริงๆ นะครับสัญญางานทุกอย่างเซ็นเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เราเตรียมตัวเดินทางไปหาเด็กๆ ที่สก็อตแลนด์ได้เลย”  พ่อเลี้ยงสนธิเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ

“สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะพ่อเลี้ยง  ทางเราก็เตรียมของขวัญไปให้ลูกๆ เยอะเลยค่ะ ตื่นเต้นจังเลยนะคะที่จะได้เห็นหน้าไอริณกับคุณปริญพร้อมๆกัน” คุณประภาศรีกล่าวรอยยิ้ม

“ผมเชื่อว่าหลังปีใหม่นี้ ชีวิตของเด็กทั้งสองคนจะเริ่มต้นใหม่อย่างสวยงามครับพ่อเลี้ยง อุบัติเหตุครั้งนั้นอาจจะเป็นเรื่องร้ายที่กลายเป็นดีก็ได้” คุณวิทยาเสริม ภาพของพ่อแม่ทั้งสามท่านที่กำลังวางแผนการเดินทางด้วยความหวังและความรัก ช่างดูขัดแย้งกับเมฆหมอกแห่งความลับที่ยังคงปกคลุมไอริณและปริญอยู่ที่เอดินบะระ พลังแห่งสายใยครอบครัวกำลังจะเคลื่อนที่เข้าหากันเพื่อพิสูจน์ว่า ความรักจะสามารถทลายกำแพงแห่งความจริงที่เจ็บปวดได้หรือไม่

ที่เอดินบะระ... ช่วงเช้าของวันที่ 1 มกราคม แสงแรกของปีใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ไอริณตื่นขึ้นมาพบว่าปริญไม่ได้นอนอยู่ข้างกาย  เธอจึงลุกขึ้นและเดินตามหาจนพบเขาที่ห้องทำงานของชาล็อต ชายหนุ่มกำลังนั่งเหม่อมองลูกแก้วพยากรณ์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและสับสนอย่างเห็นได้ชัด 

“คุณปริญ... มาทำอะไรที่นี่คะแต่เช้า?” ปริญหันมามองเธอ สายตาของเขาดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น        “ไอริณ... ผมนึกพอจะนึกภาพออกบ้างแล้วครับ  มันเริ่มชัดเจนขึ้น  ผมนึกถึงคืนที่ผมทำเรื่องเลวร้ายไว้กับคุณ... คืนที่ผมพรากสิ่งที่สำคัญที่สุดของคุณไป ผมมันเลวระยำ”  ไอริณตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ลมหายใจเริ่มสะดุด ความหวาดกลัวที่เธอพยายามซ่อนไว้ตลอดหลายสัปดาห์เริ่มประทุขึ้นมาทันที  “คุณ... คุณนึกออกแล้วเหรอคะ?”

“มันเป็นแค่ภาพสะท้อนน่ะครับ ผมเห็นตัวเองเป็นปีศาจ... แต่ทำไมในภาพนั้น คุณถึงดูเสียใจและเกลียดผมขนาดนั้นนะไอริณ? ในเมื่อตอนนี้เรารักกันมากขนาดนี้ หรือว่าอดีตของเรา... มันไม่ได้สวยงามแบบที่ผมคิด?” เขาเดินเข้ามาหาเธอและกุมมือเธอไว้แน่น มือของเขาสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

“บอกผมสิไอริณ... ความจริงมันเป็นยังไง? ผมเคยทำร้ายคุณจริงๆ ใช่ไหม?”ไอริณมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา  เธอเห็นความเจ็บปวดที่เขากำลังเผชิญจากการต่อสู้กับความทรงจำที่แตกสลาย   หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่าคำโกหกไม่อาจปกปิดความจริงได้ตลอดไป  แต่เธอก็ยังไม่กล้าที่จะทำลายความสุขในตอนนี้ลง

“อดีตก็คืออดีตค่ะปริญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ 'ตอนนี้และอนาคตของเรากับลูกต่างหาก”  เธอบอกพลางดึงเขาเข้ามาสวมกอด  “อย่าไปขุดคุ้ยมันเลยนะคะ ไม่ว่าอดีตจะเกิดอะไรขึ้น  ฉันให้อภัยคุณไปหมดแล้ว และฉันก็รักปริญคนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้”

ปริญซบหน้าลงบนไหล่ของเธอ เขาพยายามจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด แต่เศษเสี้ยวของภาพความรุนแรงในคืนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ลึกๆ  ความเงียบสงัดของเช้าวันปีใหม่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่รอวันระเบิดออกมา วันเวลาแห่งการเฝ้ารอเริ่มนับถอยหลัง  อีกไม่กี่วัน พ่อเลี้ยงสนธิ คุณวิทยา และคุณประภาศรี จะเดินทางมาถึงเอดินบะระ และเมื่อถึงวันนั้น ความลับที่ถูกซ่อนไว้ ความจริงเรื่องการตั้งครรภ์

กับอดีตที่ปริญกำลังพยายามจะฟื้นฟู  จะกลายเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ที่ตัดสินว่า 'แสงแรกของปีใหม่' นี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่รุ่งอรุณที่สดใส หรือจะเป็นเพียงแสงริบหรี่ก่อนพายุใหญ่จะมาถึง  ไอริณกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เธอภาวนาต่อสิ่งจะถูก ปิดเผยออกมาในรูปแบบใด เธอจะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เพราะเขาคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดที่ฟ้าส่งมาให้เธอในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิต