ตอนที่ 20: มนต์ขลังที่ยั่งยืน

กาลเวลาในเอดินบะระผ่านไปพร้อมกับฤดูกาลที่ผันแปร จากหิมะที่เคยปกคลุมขาวโพลนเริ่มละลายกลายเป็นหยาดน้ำใสชโลมดิน  ดอกไม้ป่าและต้นกอร์สสีเหลืองอร่ามเริ่มผลิบานตามเนินเขาไฮแลนด์  บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา  เช่นเดียวกับครรภ์ของไอริณ ที่ขยายใหญ่ขึ้นตามลำดับจนเข้าสู่ช่วงไตรมาสสุดท้าย

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของคนทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ปริญกลายเป็นสามีที่ดูแลภรรยาได้อย่างไร้ที่ติ เ ขาละทิ้งภาพลักษณ์พ่อเลี้ยงผู้เย่อหยิ่งในอดีตไปจนหมดสิ้น ทุกเช้าเขาจะตื่นขึ้นมาเตรียมน้ำขิงอุ่นๆ และผลไม้รสเปรี้ยววางไว้ข้างเตียงเพราะไอริณยังมีอาการแพ้ท้องหลงเหลืออยู่บ้างเพียงเล็กน้อย  เขาหัดเข้าครัวเรียนรู้การทำอาหารไทยจากคุณประภาศรีผ่านทางวิดีโอคอลเพื่อให้ไอริณได้ทานอาหารที่ถูกปากและมีประโยชน์ที่สุด

“วันนี้ลูกดิ้นเก่งจังเลยนะคะปริญ”  ไอริณเอ่ยพลางลูบหน้าท้องโตที่นูนขึ้นมาเป็นระยะ  ขณะเอนกายพักผ่อนที่ม้านั่งในสวน ปริญวางมือลงทับลงไปทันที เขาสัมผัสได้ถึงแรงถีบเบาๆ  จากข้างในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม

“สงสัยจะอยากออกมาเห็นโลกกว้างแล้วล่ะครับไอริณ  อีกไม่กี่สัปดาห์เราก็จะได้เห็นหน้าเขากันแล้วนะ” ภาพของปริญที่คอยประคองไอริณเดินเล่นในสวนทุกเย็น  คอยนวดเฟ้นเท้าที่บวมเป่งด้วยความอดทน  และการพูดคุยกับลูกในท้องทุกคืนก่อนนอน  เป็นภาพที่ชาล็อต เฝ้ามองด้วยความอิ่มเอมใจ  เธอเห็นการเติบโตทางจิตวิญญาณของผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมสยบทุกอย่างเพื่อความรัก  และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กล้าแกร่งพอจะให้อภัยเพื่อสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์

 คืนหนึ่งท่ามกลางความเงียบสงัดของต้นฤดูร้อนที่อากาศยังคงเย็นสบาย  แสงจันทร์นวลตาอาบไล้ไปทั่วคฤหาสน์หิน  ไอริณรู้สึกถึงแรงบีบรัดที่หน้าท้องอย่างรุนแรงจนต้องสะดุ้งตื่น  ความเปียกชื้นที่กลางกายบอกให้รู้ว่า ‘น้ำคร่ำ’ ได้แตกออกแล้ว และเวลาที่รอคอยมาถึงเร็วกว่าที่คิด

“คุณปริญ... ฉัน...ฉันจะคลอดแล้วค่ะ!”  เสียงเรียกของไอริณทำให้ปริญที่นอนหลับอยู่ข้างๆ  กระเด้งตัวขึ้นมาทันทีด้วยสัญชาตญาณ  เขาไม่ได้ลนลานเหมือนที่เคยจินตนาการไว้ แต่กลับมีความนิ่งสุขุมอย่างประหลาด เขาเร่งฝีเท้าไปตามชาล็อตที่ห้องพักชั้นล่างในทันที  “ชาล็อต! ไอริณจะคลอดแล้วครับ! 

ชาล็อตสวมวิญญาณสูตินารีแพทย์มือหนึ่งที่เคยผ่านการทำคลอดมานับครั้งไม่ถ้วน เธอสั่งการให้ปริญเตรียมน้ำอุ่น  และผ้าสะอาดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับย้ายไอริณไปยัง  ห้องที่ถูกเตรียมไว้เป็นห้องคลอดชั่วคราวภายในบ้านซึ่งติดตั้งอุปกรณ์การแพทย์พื้นฐานที่จำเป็นไว้อย่างครบถ้วน

“หายใจลึกๆ นะไอริณ แม่อยู่นี่แล้ว... ไม่สิ วันนี้ยายชาล็อตจะพาหลานออกมาดูโลกด้วยตัวเองนะลูก”  ชาล็อตเอ่ยเสียงนุ่มนวลเพื่อปลอบประโลม ปริญกุมมือไอริณไว้แน่น เขาปล่อยให้เธอใช้มือบางบีบมือเขาเพื่อระบายความเจ็บปวด เหงื่อกาฬซึมตามไรผมของคนทั้งคู่   เสียงเชียร์และคำแนะนำของชาล็อตดังก้องอยู่ในห้องกว้าง  ไอริณรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีภายใต้ความเจ็บปวดที่แสนสาหัส เพื่อมอบชีวิตให้กับสายเลือดที่เป็นดั่งโซ่ทองคล้องใจ

“อีกนิดเดียวลูก... ยายเห็นหัวหลานแล้ว! เบ่งอีกครั้งนะไอริณ!”  และแล้ว เสียงอุแว้ที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง ท่ามกลางหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันของปริญและไอริณ  เด็กหญิงตัวน้อยผิวขาวนวลราวน้ำนม มีไรผมสีเข้มเหมือนพ่อและดวงตากลมโตเหมือนแม่  ถูกวางลงบนอกของไอริณโดยฝีมือของ ‘คุณยายชาล็อต’  ผู้ทำคลอดให้หลานสาวด้วยความรักทั้งหมดที่มี

“หลานสาวจ้ะไอริณ... ปริญ... เขาแข็งแรงมาก”  ชาล็อตเอ่ยพลางปาดน้ำตาที่คลอหน่วยตา ปริญก้มลงจูบที่หน้าผากของไอริณและลูกสาวพร้อมกัน  “ขอบคุณนะไอริณขอบคุณที่มอบของขวัญที่วิเศษที่สุดให้กับผม”  เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก  หนึ่งปีต่อมา...แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ที่เอดินบะระ เด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงลายสก๊อตสีหวานกำลังหัดเดินเตาะแตะไปตามทางเดินหิน  โดยมีปริญคอยเดินตามหลังระแวดระวังทุกฝีก้าว

“ปะ... ป๊า... ป๊า!”   เสียงเล็กๆ แผ่วเบาแต่ชัดเจนที่หลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม ทำเอาปริญถึงกับหยุดชะงักและรีบอุ้มลูกสาวขึ้นมาฟัดแก้มด้วยความดีใจ   “ไอริณ! ดูสิ! ลูกเรียกผมว่าปะป๊าแล้ว!” ปริญตะโกนเรียกภรรยาที่กำลังเดินออกมาพร้อมถาดน้ำชาและของว่าง  ไอริณยืนอมยิ้มมองภาพชายหนุ่มผู้เคยอหังการและป่าเถื่อนในอดีต  ที่บัดนี้กลายเป็นคุณพ่อที่หลงลูกสาวหัวปักหัวปำ ชีวิตที่ไทยอาจจะวุ่นวายด้วยธุรกิจและการงาน แต่พวกเขามักจะหาเวลาบินกลับมาพักผ่อนที่เอดินบะระแห่งนี้เสมอ เพราะที่นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

คุณวิทยาและคุณประภาศรีที่บินตามมาหาหลานสาว เดินออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับชาล็อต ทั้งสามท่านกลายเป็นคุณตาคุณยายที่แย่งกันอุ้มหลานสาวจนกลายเป็นภาพที่น่าเอ็นดู  ชาล็อตในสถานะคุณยายประจำบ้านยังคงดูแข็งแรงและมีความสุขที่ได้เห็นครอบครัวที่เธอรักมีความสมบูรณ์แบบเช่นนี้

“มนต์ขลังของเอดินบะระไม่ได้หายไปไหนเลยนะจ๊ะ แล้วเมื่อไหร่จะมีเบบี๋น้อยอีกคนให้เจสซิก้าอีกสักคนละลูก”  ชาล็อตเอ่ยพลางจิบชา

“ผมก้อยากมีอีกคนสองคนจะแย่แล้วนะครับ  แค่รอว่าเมื่อไหร่เท่านั้นเอง”

“แม่ว่าคงไม่ต้องรอแล้วละจ๊ะ..เชื่อผู้หญิงเฟย์เถอะ “  สิ้นคำพูดของชาล็อต  ไอริณก็มีท่าทีพะอืดพะอมขึ้นมาทันที  แล้วก็เป็นไปตามคาด ปริญเดินเข้ามาโอบเอวภรรยาไว้ พลางมองดูลูกสาวที่กำลังหัวเราะร่าเริงในอ้อมกอดของคุณตาคุณยาย  และทุกคนต่างก็ใจจดจ่อที่จะรอสมาชิกใหม่ที่จะออกมาลืมตาดูโลกในอีกแปดเดือนข้างหน้านี้  ลมหนาวพัดผ่านมาเบาๆ แต่หัวใจของทุกคนกลับอบอุ่นอย่างประหลาด  ภายใต้ร่มเงาของปราสาทหินเก่า และความลับของผู้หญิงเฟย์ ที่สามารถหยั่งรู้ชะตาชีวิตคนอื่น  แต่ผู้ที่สืบทอดจะเป็นผู้ให้   ให้ความรักความเมตตา

เหตุที่ชาล็อตรับไอริณและปริญเป็นลูกบุญธรรม  เพราะว่า พ่อเลี้ยงสนธิและคุณวิทยา  ต่างก็เคยตกหลุมรักชาล็อตมาก่อน แต่เธอก็ไม่ได้เลือกใคร จนกระทั่งทั้งสองได้พบรักกับภรรยา   เวลานั้นชาล็อตเป็นสูตินรีแพทย์แล้ว  เธอจึงอาสาทำคลอดให้แต่รัศมีแม่ของปริญ จากไปในวันที่คลอดปริญ เพราะเขาไม่กลับตัว  ถึงแม้ชาล็อตจะเร่งทำการผ่าตัดแต่เธอเสียเลือดมาก จึงไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้

แต่นางรู้ตั้งแต่ทั้งคู่ลืมตาดูโลกแล้วว่าเด็กสองคนมีสายใยกามเทพที่ผูกเกี่ยวกัน  และวันนี้คำทำนายของผู้หญิงเฟย์ยังคงมีมนต์ขลัง และมันยังจะเป็นเช่นนี้ไปชั่วนิรันดร์

***จบบริบูรณ์***