8

อวิกามองร้านผ้าในตึกขนาดสามคูหาอย่างพอใจ  ร้านถูกตกแต่งและรักษาความสะอาดทำให้ดูไม่เก่า  อยู่ในย่านธุรกิจของเมืองและมีลูกค้าประจำอยู่แล้ว

“พี่ช้างจะไม่ขายแล้วเหรอ ทำไมล่ะ”  เธอถามพีรยา

“อือ...เขาบอกว่าไม่มีเวลาลงมาดูแลร้านเต็มที่  อีกอย่างหน้าร้านที่เชียงใหม่ก็ยุ่งด้วย” 

ไอยเรศมีร้านผ้าขายหน้าร้านที่เป็นร้านหลักอีกสองแห่งคือในตัวเมืองเชียงใหม่และที่แม่แจ่ม  แต่การขายจริงๆ ของเขาจะเป็นระบบหลังร้านของโรงงานมากกว่า

อวิกามองดูร้านและสินค้าที่มี  ในหัวเธอคิดไปถึงการต่อยอดนำผ้าพื้นเมืองมาทำผลิตภัณฑ์อื่นๆ ลงขายเป็นของฝากได้อีกมากมาย  เธอตกลงใจซื้อทั้งตึกและกิจการร้านผ้าต่อจากไอยเรศในราคาพิเศษสุดในวันนั้นเอง

หลังจากที่ทำสัญญาซื้อขายแล้ว  เธอเรียกพนักงานเดิมเข้ามาประชุม  ทุกคนสมัครใจทำงานต่อทำให้เธอโล่งไปอีกหนึ่งเรื่อง  จากนั้นเธอวางแผนงานให้พนักงานรับทราบว่าจะมีการปิดหน้าร้านเพื่อรีโนเวตใหม่สิบห้าวัน มีการติดป้ายชื่อร้านใหม่ด้วย   และในระหว่างนั้นพนักงานจะยังมาทำงานหลังร้านในส่วนของการเตรียมสินค้าและงานบัญชี เช็คสต็อกสินค้าจริงที่มีอยู่ทั้งหมด

อวิกาใช้เวลาในการเรียนรู้เกี่ยวกับผ้าล้านนาและสินค้าในร้านอยู่สามวัน โดยในช่วงนี้เธอพาน้องเอื้อมาที่ร้านด้วยทุกวัน  เด็กหญิงกลายเป็นที่รักของพนักงานในร้าน   นับเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่อวิกาเริ่มมีความสุขในชีวิต

คุณมัญชุตาดูร้านผ้าอันเป็นงานใหม่ของอดีตลูกสะใภ้อย่างพอใจ

“สวยจริงๆ ลูก แม่ขอให้กิจการเจริญรุ่งเรืองนะลูก”  ท่านให้พร ท่านมาร่วมงานเปิดร้านตามคำเชิญของอวิกา  หญิงสาวไม่มีญาติผู้ใหญ่ที่ไหนอีก พ่อแม่ของอดีตสามีจึงเป็นหนึ่งในผู้ใหญ่ไม่กี่คนที่เธอรักและนับถือ

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” 

ท่าทีสดชื่นของอวิกาทำให้ท่านนึกสะท้อนใจ  ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกชายจึงเห็นผิดเป็นชอบ ทิ้งเมียทิ้งลูกที่กำลังน่ารักไปได้อย่างไร  ปัจจุบันอวิกากลายเป็นแม่ม่ายเนื้อหอมที่ใครๆ ต่างก็อยากเข้าใกล้  ท่านเองก็ภาวนาขอให้หญิงสาวพบคนดีๆ สักคนเช่นกัน

“ยินดีด้วยนะครับน้องอ้อม”

ไอยเรศควงคู่มากับพีรยา  พ่อเลี้ยงคนดังของลำพูนถือเป็นเบื้องหลังที่สำคัญอย่างยิ่งของร้าน  'ผ้าล้านนาอุษมา'  อวิกายิ้มให้ทั้งสองอย่างขอบคุณจากใจ

“ขอบคุณมากนะคะพี่ช้าง  ขอบใจนะมด”  สองสาวกอดกันเบาๆ  พีรยาลูบหลังเพื่อนสนิทก่อนจะผละออก บอกว่า

“ขอให้ปังๆ รวยๆ นะอ้อม”  เธอหันไปหาน้องเอื้อ

“มาให้น้ามดอุ้มหน่อยลูก”  เด็กหญิงเดินเตาะแตะไปหาน้าสาวอย่างว่าง่ายเพราะเห็นกันตั้งแต่เกิด

“ว่าไงคะคนสวยของน้า”  เด็กหญิงหัวเราะเอิ๊กอ้ากเมื่อถูกเรียกว่าคนสวย 

“ฉวย  หนูฉวย”  น้องเอื้ออายุหนึ่งขวบเต็มกำลังหัดพูด กำลังน่ารักน่าชัง  ใบหน้าเล็กๆ นับวันก็ยิ่งเหมือนใครคนหนึ่งที่อวิกาอยากลืมแต่เธอก็ลืมไม่ได้สักที

ห้าเดือนต่อมาน้องเอื้อในวัยหนึ่งขวบเศษ กำลังน่ารักน่าชังเป็นที่รักของครอบครัวทางฝ่ายปู่และย่าอย่างมาก  คุณมัญชุตาผู้เป็นย่ามาเยี่ยมหลานสาวทุกสองหรือสามเดือน  ใจจริงท่านอยากให้เธอพาลูกสาวกลับไปอยู่ที่กรุงเทพฯ  แต่ก็เข้าใจว่าทำไมเธอจึงไม่อยากกลับไปที่นั่น

รอบนี้ก็เช่นกัน คุณมัญชุตามาพร้อมกับวสนต์ ลูกชายคนเล็กที่กำลังจะแต่งงานกับลดาวัลย์  มารอบนี้ท่านบอกว่า 

“พรุ่งนี้ตาคิมกำลังจะกลับเมืองไทยแล้วนะอ้อม” 

อวิกาฟังเงียบๆ เธอไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้  คุณย่าของลูกจึงพูดต่อ 

“เขาคงอยากเจอหนูเอื้อ  แล้วอ้อมจะว่ายังไง” 

อวิกาถอนใจ  เธอไม่เคยคิดกีดกันเขาตั้งแต่วันที่รู้ว่ามีน้องเอื้อ  และถึงตอนนี้เธอก็ยังยืนยันคำเดิม

“ถ้าเขาอยากเจอน้องเอื้อ  วันแต่งงานของสนกับลดาก็คงได้เจอค่ะคุณแม่  อ้อมไม่เคยกีดกันคุณแม่ก็รู้” 

“จ้ะแม่รู้  แม่แค่อยากบอกอ้อมให้เตรียมตัวเตรียมใจ  แล้วหนูจะลงไปกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ ให้แม่หรือใครส่งรถมารับไหม” 

อวิกายิ้ม  แม่ของอดีตสามีดีต่อเธอเสมอไม่ว่าจะตอนไหน 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่  อ้อมคงลงไปก่อนหน้าวันงานสักสามสี่วัน  จะไปพร้อมมดกับพี่ช้างค่ะ” 

“มาๆ  ถ่ายรูปกัน”  วสนต์ชวนอวิกาและน้องเอื้อถ่ายรูป บางรูปมีคุณมัญชุตาด้วย  บางรูปเป็นรูปเขากับน้องเอื้อสองคน 

เมื่อถ่ายเสร็จนายแพทย์หนุ่มผู้มีนิสัยขี้เล่นสนุกสนาน  อัพรูปโหลดลงแอพพลิเคชั่นหนึ่ง  โดยลงทั้งหมดสามสี่รูป  รูปหนึ่งเป็นภาพของเขากับน้องเอื้อสองคน เขาพิมพ์แคปชั่นว่า