本棚
検索
ホーム / โรแมนติก / รอยแค้น แรงปรารถนา / สายใยในความทรงจำ

共有

สายใยในความทรงจำ

作者: H.O.Darkness
last update 公開日: 2026-09-22 19:36:26

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…

ต่อ...

​ร่างหนาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารพลาสติกสีใสออกมาเปิด ก็พบใบทะเบียน
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • รอยแค้น แรงปรารถนา   พันธะแห่งความหวาดกลัว

    ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…ต่อ...พิมพ์รดารีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน “ไม่ค่ะๆ นั่นคือสิ่งที่พิมพ์ควรทำใน… ใน…” ‘ในฐานะภรรยาคนหนึ่งพึงกระทำ’ ประโยคหลังถูกกลืนหายลงไปในคอ“ในอะไร… พี่บอกว่าใช้ได้ ก็คือใช้ได้สิ” ตรีภพเอ่ย พลางทอดสายตามองเธอที่ยังคงหันไปมองทางบ้านไม้ของเขาเป็นระยะ “พิมพ์… พี่แค่รื้อสายไฟลงมาเปลี่ยน อย่าคิดมากจะได้ไหม มันไม่ได้เป็นความทรงจำของพิมพ์แค่คนเดียวหรอกนะ... แต่มันเป็นความทรงจำของพี่เหมือนกัน”ร่างอวบอัดตัวแข็งทื่อ พลันหันหน้ากลับมาสบตากับตรีภพ “ใช่ค่ะ... ความทรงจำของเราสองคน แต่ว่า…”“มันไม่มีอะไรทั้งนั้น นอกจากรื้อสายไฟออกมา เพราะมันเก่ามากแล้ว จนเปลี่ยนหม้อแปลงอันใหม่ไม่ได้” ตรีภพอธิบายเหตุผลให้หญิงสาวฟังอย่างใจเย็น“อ้อ… ค่ะ พิมพ์เข้าใจแล้ว แล้ว... เสร็จหรือยังคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม พลางภาวนาในใจขอให้มันยังไม่เสร็จ และแอบหวังลึกๆ อยากให้ตรีภพมาพักที่บ้านหลังเล็กนี้กับเธอ“ยัง… ยังรื้อลงมาไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มตอบ “พิมพ์พอจะมีอะไรให้กินไหม... ต้มบะหมี่สำเร็จรูปก็ได้”“อุ้ย… พิมพ์ลืม!” ร่างอวบอัดรีบลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอรีบก้าวตรงไปที่ประตูแล้วออกแรง

  • รอยแค้น แรงปรารถนา   สายใยในความทรงจำ 2

    ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้านต่อ... “ไอ้ที… กูยังไม่พร้อม ภาพนั้นมันยังติดตากูอยู่” ตรีภพเอ่ยตอบ พลางทบทวนความรู้สึกในใจ“เฮ้ย ไม่ได้เว้ย! มึงต้องยอมเปิดแผลออกมาหน่อยดิไม่งั้นมึงจะรู้ได้ยังไงว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ตัวมึงเองสติก็ถูกความโกรธกลืนกินจนจำอะไรแทบไม่ได้ ขนาดกระชากคอเมียตัวเอง มึงยังคิดว่าเป็นแขนเลย!” นทีเอ่ยเตือนสติ พลางลุกขึ้นไปยกเก้าอี้มาเริ่มแงะเพดานเพื่อดึงสายไฟเก่าลงมา“ให้เวลากูอีกนิดเถอะ... กูถูกขังอยู่กับความคิดที่ว่าเมียตัวเองปกป้องผู้ชายคนอื่นต่อหน้ากูมานานสิบปีนะมึง มึงเข้าใจกูหน่อยดิที... แล้วอยู่ๆ ความจริงมันก็พลิกคว่ำกูแบบนี้ มันยังหนักเกินไปสำหรับกู” ตรีภพลุกขึ้นเดินไปตัดสายไฟทิ้ง เพื่อช่วยดึงสายไฟเก่าลงมาด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง…-*-*-*-ช่วงเย็น…“เชี่ย… เอาไงต่อดีวะ ไปนอนบ้านกูก่อนไหม ไม่นึกไม่ฝันเลยนะเนี่ยว่าจะยากเย็นขนาดนี้” นทียืนขยี้ผมตัวเองอย่างอึ้งทึ่ง เพราะแค่รื้อสายไฟเก่าออกมาก็หมดเวลาไปครึ่งค่อนวันแล้ว แถมยังรื้อไม่เสร็จเสียด้วยซ้ำตรีภพบีบสันจมูกตัวเองแรงๆ เพราะเขาเองก็ไม่คิดว่ามันจะยุ่งยากขนาดนี้... ในตอนนั้นด้วยความที่กลัวว่าพิมพ์รดาจะไ

  • รอยแค้น แรงปรารถนา   สายใยในความทรงจำ

    ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…ต่อ...​ร่างหนาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารพลาสติกสีใสออกมาเปิด ก็พบใบทะเบียนสมรสของเขากับเธอ... แม้จะมีร่องรอยคราบน้ำตาจางๆ ปรากฏอยู่บ้าง แต่มันกลับถูกจัดเก็บและรักษาเอาไว้อย่างดีที่สุด​“พี่ภพ…”​เสียงงัวเงียระคนตื่นตระหนกที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ตรีภพหมุนกายกลับไปมอง พลางชูแผ่นกระดาษใบทะเบียนสมรสในมือให้เธอดู ​“ทำไมไม่หย่า…”​พิมพ์รดาตกใจปนหวาดกลัวว่าเขาจะฉีกมันทิ้ง เธอลนลานรีบปราดเข้าไปคว้าใบทะเบียนสมรสมากอดไว้แน่น “ไม่หย่า!… ยังไงพิมพ์ก็ไม่หย่า! ถ้าพี่ภพอยากจะไปจดทะเบียนสมรสกับคนอื่น ก็รอให้พิมพ์ตายก่อน!”​ตรีภพพ่นลมหายใจยาว พลางยื่นมือไปหมายจะขอแผ่นกระดาษคืน ก่อนที่มันจะยับหรือฉีกขาดไปจริงๆ “เอามานี่... จะเอาไปเก็บ”​พิมพ์รดาไม่ยอมคืนให้ แต่กลับขยับไปดึงแฟ้มเอกสารออกจากมือหนา จัดแจงเก็บแผ่นกระดาษเข้าแฟ้มอย่างทะนุถนอมราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต พลางยกมากอดไว้แนบอก แล้วขยับตัวหนีไปชิดหัวเตียง​ร่างหนากะพริบตามมองด้วยความฉงน เพราะเดิมทีเขายื่นมือออกไปเพียงเพื่อจะนำมันไปเก็บไว้ที่เดิมให้เธอ แต่กลายเป็นว่าพิมพ์รดากลับถอยหนีเขาด้วยความหวาดระแวง “พี่แค

  • รอยแค้น แรงปรารถนา   กอดกุมพันธะอันโหยหา

    ​ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…​ตรีภพสาวเท้าเข้ามาภายในบ้านหลังเล็ก ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเรียบร้อยสมบูรณ์แบบ เพราะโรคย้ำคิดย้ำทำของเจ้าของบ้าน ร่างหนาอุ้มเรือนร่างอวบอิ่มตรงไปยังห้องนอน ยามเมื่อเปิดประตูเข้ามา ก็พบเพียงผ้าห่มที่ยับย่นบนเตียงซึ่งดูแปลกแยกที่สุดในห้องอันแสนเรียบร้อยนี้​ชายหนุ่มวางร่างที่ยังคงสั่นเทาของพิมพ์รดางลงบนเตียงนอน เขาก้มมองอกเสื้อของตัวเองที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอ “พักผ่อนเถอะพิมพ์… ตอนเย็นเราค่อยคุยกันใหม่”​พิมพ์รดากลั้นก้อนสะอื้นลงคอกับหมอน พลางพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “ฮึก… ค่ะ… พิมพ์…เข้าใจแล้ว”​ตรีภพหมุนตัวก้าวกลับออกมาแล้วปิดประตูห้องนอนให้เธอ ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับแรงๆ เพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้า และคลายความกรุ่นโกรธที่ยังคงร้อนระอุอยู่ในอก​“พี่ภพ… เรา… มาคุยกันหน่อยเถอะ” พัตรซึ่งนั่งรออยู่บนเบาะนั่งบนพื้นเอ่ยขึ้น เพื่อขอเปิดอกคุยกับตรีภพ​ตรีภพจึงก้าวเข้าไปนั่งลงบนเบาะฝั่งตรงข้าม “ฉันไม่ได้ตั้งใจ… แต่มันเก็บอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ”​“ฉันเข้าใจพี่ดี พี่ภพ…” พัตรพยักหน้ารับ พลางเอ่ยต่อ “ฉันเองก็ต้องยอมรับ ว่าพี่น่ะอ่

  • รอยแค้น แรงปรารถนา   เสียงสะอื้นใต้เงาอดีต 2

    ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…ปัจจุบัน…​พิมพ์รดายกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนแก้ม พลางเค้นยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง... ที่ยังคงเผลอคาดหวังให้ตรีภพกลับมาโอบกอดเธอเหมือนในวันวาน​“พี่กลับก่อนนะพิมพ์”​เสียงทุ้มต่ำของตรีภพที่เอ่ยบอกจากบริเวณหน้าบ้านดังสะท้อนเข้ามา หญิงสาวจึงรีบหันกลับไปตะโกนตอบรับ “ค่ะ...”​พิมพ์รดาทอดสายตามองความว่างเปล่า... ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ความรักของเธอกับเขาเริ่มเปลี่ยนไป?​คงจะเป็นตอนนั้น... ตอนที่ทั้งคู่เริ่มทะเลาะกันเพราะความหึงหวงของเธอ จนกระทั่งมีปากเสียงรุนแรง และจบลงด้วยการที่ตรีภพกวาดของใช้บนโต๊ะจนแตกกระจาย แล้วเศษแก้วชิ้นหนึ่งก็กระเด็นมาบาดโดนเธอในคืนนั้น…*+*+*+*+*​ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน​เช้าของสองวันต่อมา…​วันนี้เป็นวันหยุด... ตรีภพนั่งมองเอกสารที่ได้รับมาจากสำนักการไฟฟ้าเมื่อสามวันก่อน เนื้อหาระบุว่าสายไฟฟ้าภายในบ้านของเขาเก่าเกินไป เมื่อตรวจเช็กแล้วจึงไม่ผ่านมาตรฐาน ตู้คอนซูมเมอร์อันเก่าก็จำเป็นต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด​ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องพลางถอนหายใจยาว... เขาเลือกที่จะตัดไฟชั้นบนทิ้งไปเพราะไม่ได้ขึ้นไปอาศัยอยู่ แต่เลือกใช้น้ำใช้ไฟเฉพาะชั้นใต้

  • รอยแค้น แรงปรารถนา   เสียงสะอื้นใต้เงาอดีต

    ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…ช่วงค่ำ…ต่อ...ดวงตาของพิมพ์รดาขยายกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เธอพยายามลนลานขยับตัวดิ้นรน แต่ก็ไม่อาจสู้แรงมหาศาลของตรีภพได้ หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลพรากออกมาด้วยความกลัวระคนตกใจตรีภพค่อยๆ ปล่อยมือ ออกแรงดันให้เธอขยับออกห่าง “เพราะอะไร... เพราะคาดหวังจะไปอยู่กับไอ้ชายชู้คนนั้นสินะ”พิมพ์รดาทรุดกายลงนั่งบนเบาะรอง พยายามส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตาไหลนองหน้า... เพราะเธอรู้ดีว่าตรีภพพูดความจริง ในตอนนั้นเธอคาดหวังแบบนั้นจริงๆ... เพราะเธอกลัว กลัวว่าตรีภพจะทำร้ายหรือทิ้งเธอไปในวันข้างหน้ายามที่เขาประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ ทว่า ความรักที่ตรีภพมอบให้ เธอเองก็เพลิดเพลินและมีความสุขไปกับมัน “มะ… ไม่ใช่ค่ะพี่ภพ พิมพ์แค่เห็นพี่ยุ่งเกินไป เลยไม่อยากรบกวน”ตรีภพกระตุกยิ้มขื่น “ไม่อยากรบกวน... เลยไปนอนกับผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? เธอรู้ไหมว่ามันคืออะไร... มันคือการหลอกลวง และการสวมเขาให้สามีตัวเอง”พิมพ์รดาพยายามส่ายหน้าพัลวัน “ไม่ใช่ค่ะพี่ภพ... มันไม่ได้เป็นแบบนั้น...”“พอเถอะ… รีบพับผ้าเถอะ” ตรีภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแล้วเบือนหน้าหนี ภาพน้ำตาไหลนองหน้าของหญิงสาวทำให้ในอกซ้ายข

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status