Masuk“อาสาม คงรู้เรื่องที่ ท่านหญิงหวังลี่เฉียว ลงมือทำเรื่องพวกนั้นแล้วสินะ? เอาเถอะ พี่ก็พอจะเดาเรื่องพวกนั้นได้อยู่แล้วล่ะ จะว่าไป มารดาของพวกเจ้าและท่านแม่ของพี่ พวกนางอยู่ที่ไหนหรือ?” หลังพี่น้องตระกูลโจวได้ฟังประโยคที่หลุดออกจากปากของสตรีตรงหน้า พวกนางและพวกเขาก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย“ท่านแม่ นางเลือกท
“พะ พี่ลู่เหอ!” โจวเจียงหนิงปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมทั้งร้องเสียงหลงถามออกมาด้วยความหวาดกลัวในความตาย“เจ้าพูดความจริงออกมา! ในชาติภพก่อนของเจ้า เจ้าเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารบุตรสาวทั้งสองของข้าใช่หรือไม่!?” โจวลู่เหอจำได้ถึงแววตาที่แตกสลายของบุตรสาวของเขา แม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน
“ท่านพ่อ ข้าหายไปเพียงไม่นาน ก็มีสตรีมาทอดสะพานให้ท่านถึงที่เลยหรือ?” สิ้นเสียงนั้นทุกผู้ที่อยู่ในเรือนหลักของผู้เป็นประมุขก็หันขวับมองหาเจ้าของเสียงนั้นทันทีอิงหลิวย่างเท้าเข้ามาภายในเรือนของผู้เป็นประมุขตระกูลโจว สายตาคู่โตจับจ้องไปยังสตรีเจ้าของประโยคที่นางได้ยินจากนอกเรือน และหากนางได้ยินไม่ผิด
“หลังจากคนผู้นั้นรักษาท่านพ่อจนหายดีจากอาคมต้องห้าม เขาก็ได้ขอให้ท่านพ่อช่วยดูแลบุตรสาวของเขาหรือเจ้าคะ?” โจวชิงไฉเอ่ยปากออกมาทันทีด้วยความสงสัย“ใช่แล้วล่ะ ในตอนนั้นหลังอาคมต้องห้ามถูกถอนไปบางส่วน คนผู้นั้นก็เอ่ยปากเล่าเรื่องราวของตัวเขาเองและบุตรสาว แต่พวกเขาไม่ได้บอกหรอกนะว่าพวกเขามาจากต่างมิติ พ
“ฮวาฮวา เป็นห่วงหลิวหลิวมากนะ ครานี้หลิวหลิวหลับไปนานมากเลย” เสียงของภูตตัวน้อยดังขึ้นด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด“เจ้านาย การบรรลุขอบเขตการเป็นเซียนของเจ้านายค่อนข้างแตกต่างจากผู้อื่น เจ้านายลองเคลื่อนพลังดูก่อนว่ามีส่วนไหนที่ติดขัดหรือไม่?” สิ้นเสียงของปิงปิง อิงหลิวก็ลองเรียกใช้พลังของต
โจวลู่เหอมองดูบานประตูตรงหน้าที่ถูกเปิดอีกครั้งด้วยแววตาเหนื่อยใจ ยังไม่ทันที่ตัวเขาจะได้เอ่ยห้ามปรามบุตรชายและหลานชายของตน บุตรสาวทั้งสามของเขาก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่อัดแน่นไปด้วยความไม่พอใจ“ลูกทำความเคารพท่านพ่อเจ้าค่ะ” เสียงของบุตรสาวคนโต โจวเหมยเหม่ยดังขึ้นเป็นผู้แรก และตามด้วยบุตรสาวคนรอง แล
...“พี่หญิงใหญ่ ทำไมถึงได้ขัดคำสั่งของท่านพ่อ ท่านทำเช่นนี้ไม่คิดจะไว้หน้าท่านพ่อเลยใช่หรือไม่!?” “ใช่! ครั้งนี้น้องเห็นด้วยกับน้องสาม พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่เคยรู้ถึงความรู้สึกของท่านพ่อเลย! เพราะท่านเอาแต่สวดภาวนาต่อท่านเทพของท่าน โดยทิ้งภาระของตระกูลไว้บนบ่าของพวกเราทั้งหมด!” “น้องรอง น้องสาม ได
“เฟยซูเจิน! คุณหนูเฟยสายหลักไม่ใช่ว่าอยู่ในงานเหรอ!? สตรีนางนั้น! เป็นใครกันถึงกล้าบอกว่าตนเป็นคุณหนูเฟย” สายตาของหนึ่งในแขกที่มาร่วมงานเอ่ยดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงพูดคุยซุบซิบที่แทบจะดังพอ ๆ กับเสียงพูดธรรมดา“ใช่ ๆ ข้าว่านางคนนั้นคงเป็นคุณหนูตัวปลอม! เจ้าอย่าได้ลืมว่าตลอดสองร้อยปีที่ผ่านมามีคน
“ยังไม่หายแค้นสตรีนางนั้นอีกเหรอ” เฟยลู่หยางถามด้วยน้ำเสียงนุ่มที่ยากจะได้ยิน“สตรีนางนั้นถึงขั้นวางยาเจ้าถึงสามชนิดในคราวเดียวกัน หากนางไม่มีความรู้ก็ช่างเถอะ แต่นางผู้นั้นดูก็รู้ว่ามีความเชี่ยวชาญเรื่องพิษไม่น้อย แต่ก็ยังทำ! พิษสองชนิดแรกที่ทำให้เจ้าลุ่มหลงนาง ข้าก็อยากจะสังหารสักร้อยครั้งแล้ว แต่
“ดินแดนพงไพรนั้น แทบจะไม่เป็นที่รู้จักของผู้บ่มเพาะทั่วไป ทั้งครึ่งมนุษย์พวกนั้นก็มีนิสัยเหิมเกริมและโหดร้ายเป็นปกติอยู่แล้ว พวกเราจึงไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสุขเลย จนกระทั่งท่านเทพยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ พวกเราจึงได้กลายมาเป็นนักบวชเพื่อขอบคุณท่านเทพที่ไม่เคยทอดทิ้งเผ่าพันธุ์ของพวกเรา” นักบวชเผ่าภูตพูด







