4 ลากลับบ้าน

หลังจากที่เดินชมบ้านหลังเก่าจนอิ่มเอมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เจนฤทธิ์ก็พาปานรัมภาเดินกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันเวลาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายสนทนาธุระกันเสร็จสิ้นพอดี

ที่บริเวณมุขหน้าบ้าน แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าขับให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูขรึมขลัง คุณหญิงลำดวนและเจนฤทธิ์มายืนส่งปานรัมภากับพ่อของเธอที่ข้างรถยนต์คันหรูซึ่งติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว

“ขอบพระคุณคุณพี่มากนะครับสำหรับอาหารมื้อนี้ และที่เมตตายัยปาน” พล.ต.อ. วรเชญษ์ เอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ลาคุณหญิงลำดวนด้วยความเคารพ

“ไม่เป็นไรเลยตาเชญษ์ ไว้พาหนูปานมาเที่ยวเล่นที่นี่บ่อยๆ นะ คนกันเองทั้งนั้น” คุณหญิงลำดวนตอบรับด้วยรอยยิ้มละไม ก่อนจะหันไปทางลูกสาว

“หมอเจน...ลาคุณอากับน้องหรือยังลูก”

เจนฤทธิ์ก้าวออกมาด้านหน้าเล็กน้อย สายตาของเขาสบประสานกับปานรัมภาอีกครั้ง ความประหม่าที่เคยมีในสวนเริ่มเบาบางลง แต่ความรู้สึกดึงดูดกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นในความเงียบ

“เดินทางกลับดีๆ นะคะคุณอา น้องปาน ไว้มีโอกาส พี่จะขออนุญาตคุณอาพาน้องปานไปทานข้าวบ้างนะคะ”

“ค่ะพี่เจน...ขอบคุณมากนะคะที่พาทัวร์ชมบ้านในวันนี้” ปานรัมภายกมือไหว้ลาคุณหญิงและเจนฤทธิ์ เธอส่งยิ้มให้เขาด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย

เมื่อทั้งสองคนก้าวขึ้นรถหรูไปเรียบร้อยแล้ว พล.ต.อ. วรเชญษ์ ก็ลดกระจกลงเพื่อพยักหน้าลาอีกครั้งก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจากอาณาเขตบ้านกิตติภัทร เจนฤทธิ์และคุณหญิงลำดวนยืนส่งจนไฟท้ายรถลับสายตาไปในความมืด

เมื่อสองพ่อลูกกลับมาถึงบ้าน ปานรัมภาก็ขอตัวขึ้นห้องไปพักผ่อน เธออาบน้ำใส่ชุดนอนเรียบร้อยและหลับตาลง ความมืดก็ฉุดรั้งเธอทันที หลังจากนั้นไม่นานความสงบก็มาเยือนเธอ แสงสีขาวเข้ามาเยือนในดวงตาที่ปิดสนิท แต่ไม่นานความมืดและแสงสีขาวก็หายไป

ภาพบางอย่างเริ่มเด่นชัด เมื่อภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องนอนของเธอ แต่เป็นเรือนกิตติภัทรหลังเก่าแสนงดงามที่เธอได้เข้าไปเดินชมดูกับเจนฤทธิ์เมื่อตอนช่วงค่ำ กลิ่นดอกไม้หอมนานาชนิดก็ลอยปะทะจมูก

ปานรัมภาเดินไปรอบๆ บ้าน เธอเดินตามกลิ่นหอมนั้นไป เดินไปเรื่อยๆ แล้วเธอก็พบกับร่างสูงโปร่ง คนตัวสูงคนนั้นสวมใส่กางเกงแพรสีทองคู่กับเสื้อป่านสีขาว เธอเดินตรงไปหาคนคนนั้น เพราะเธอได้กลิ่นดอกไม้หอมสดชื่นจากตัวของเขา

“สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครเหรอคะ” ปานรัมภาถามเบาๆ เพราะกลัวจะเสียมารยาท และเดินเข้าไปประจันหน้ากับเขา คนตัวสูงค่อยๆ หันหน้ามาช้าๆ ปานรัมภารู้สึกกลัวและถอยหลังอัตโนมัติสามก้าว เธอตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของเขา หากประเมินจากสายตาเขาก็คือ เจนฤทธิ์ ลูกสาวของป้าลำดวน

คนตัวสูงหันมายิ้มให้น้อยๆ แล้วกล่าวทักทาย

“สวัสดีแม่ปานรัมภีร์ พี่รอเจ้าอยู่ หวังว่าเจ้าจะมิเข้าใจพี่ผิดไปดอกนะแม่คนงามของพี่”

“พี่เจนฤทธิ์เหรอคะ” ปานรัมภามองหน้าเขาชัดๆ มองนานสักพัก แวบหนึ่งเธอรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันชื่อ ปานรัมภา ค่ะ ไม่ใช่ ปานรัมภีร์”

“แม่ปานรัมภีร์…เหตุใดน้องถึงจำพี่มิได้”

“ทำไมฉันจะจำคุณไม่ได้ คุณคือพี่เจนฤทธิ์ ลูกสาวของคุณป้าลำดวน เจ้าของบ้านหลังนี้ไง”

คนตัวสูงยิ้มตอบน้อยๆ

“เอ๊ะ?” ปานรัมภาสะดุ้งเมื่อนึกขึ้นได้ “หรือว่าคุณไม่ใช่พี่เจนฤทธิ์ แล้วคุณเป็นใคร?”

เขาไม่ตอบเพียงแค่ยิ้มให้ ปานรัมภายิ่งงงหนัก เธอทำหน้าฉงน

“ชื่อของน้องช่างไพเราะ อ่ะนี่พี่ให้น้อง รับไปเถิดแม่คนงาม” คนตัวสูงยื่นดอกไม้สีขาวใส่ในมือของปานรัมภา มันคือดอกกุหลาบสีขาวกลิ่นหอมฟุ้ง

“กลิ่นหอมของมันจะติดมือน้องไปเกือบครึ่งวันเลยหนา”

“คุณเป็นใคร คุณยังไม่ตอบเลยนะคะ”

“พี่เป็นคนคนหนึ่งที่อยู่ในห้วงความคิดคำนึงของน้อง สักวันน้องจักจำพี่ได้ และน้องจะเข้าใจทุกอย่างและอภัยให้พี่”

ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดกางเกงแพรสีทองและเสื้อป่านสีขาวก็ค่อยๆ พล่าเลือนและจางหายไป กลายเป็นสายหมอกสีขาวนวลที่เข้าปกคลุมทุกอย่างจนมิดตัว ทิ้งให้ปานรัมภายืนอยู่กลางบ้านหลังเก่าที่เงียบสงัดเพียงลำพัง ความรู้สึกเคว้งคว้างจู่โจมเข้าสู่หัวใจจนเธอต้องหลับตาลงแน่นอีกครั้ง

"เดี๋ยวค่ะ! คุณ! อย่าเพิ่งไป!"

ปานรัมภาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ลมหายใจหอบถี่สั่นพร่า หัวใจยังคงเต้นรัวเหมือนคนที่เพิ่งวิ่งมาไกล เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนที่คุ้นเคย แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านบอกให้รู้ว่าทุกอย่างเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน

แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักนิ่ง เมื่อความรู้สึกเย็นเยียบและสัมผัสบางอย่างยังหลงเหลืออยู่ที่ฝ่ามือ ปานรัมภายกมือขึ้นมาใกล้ใบหน้า และในวินาทีนั้นเองที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

กลิ่นกุหลาบขาว...

กลิ่นหอมสดชื่นที่แสนอบอุ่นและคุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นเดียวกับที่คนในฝันส่งมอบให้เธอก่อนจะเลือนหายไป บัดนี้มันยังคงติดอยู่ที่มือของเธอจริงๆ หอมฟุ้งขจรขจายไปทั่วบริเวณที่เธอนอนอยู่ ราวกับจะย้ำเตือนว่าเรื่องราวในฝันนั้นไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการ

อดีต

เรือนกิตติภัทร

หากจะกล่าวว่าคนอย่าง คุณหลวงฤทธิ์ กิตติภัทร เป็นคนเจ้าชู้ก็คงจะไม่ถูกนัก หรืออาจจะจริงเพียงกึ่งหนึ่งหากคนภายนอกมองเข้ามา ด้วยเขามีหญิงงามลายล้อมกายไม่ว่างเว้น แต่ความจริงคือเขายังไม่ได้ปักใจรักใครจนถึงขั้นตบแต่งเชิดชูเป็นภรรยาแม้แต่คนเดียว งานราชการในกระทรวงการคลังที่แสนหนักอึ้งและการเตรียมตัวไต่เต้าเป็น "คุณพระ" ในวันข้างหน้า ทำให้เขาเลือกที่จะหาความรื่นรมย์ชั่วครั้งชั่วคราวที่ "บ้านโคมทอง" สถานบันเทิงเริงรมย์ของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มีทั้งหญิงงามและสุรารสเลิศคอยต้อนรับ

ทว่าเบื้องหลังฐานันดรชายชาตรีตามกฎหมาย คุณหลวงฤทธิ์คือบุคคล "สองเพศ" แม้เมื่อแรกเกิดอวัยวะเพศหญิงจะปรากฏเด่นชัด แต่เมื่อย่างเข้าสู่วัยรุ่น ร่างกายของเขากลับพัฒนาความเป็นชายออกมาอย่างสมบูรณ์จนกฎหมายระบุให้เขาเป็นชาย และ คุณหญิงกลีบลำดวนผู้เป็นมารดาก็ต้องเรียกขานลูกสาวคนนี้ว่า "ลูกชาย" ตามที่ทางการกำหนด หากไม่ทำตามกฎหมายก็จะมีความผิด

วันหนึ่ง เมื่อเห็นแก่เวลาอันสมควร คุณหญิงกลีบลำดวนได้มาเยือนยังเรือนของคุณหลวงฤทธิ์ พร้อมด้วยแขกผู้มีเกียรติเป็นชายวัยกลางคนและหญิงสาวนางหนึ่งที่เดินตามมาอย่างสำรวม โดยมีนังแต้ม นางทาสผู้ภักดีก้มหัวเดินตามผู้เป็นนายมาติดๆ

สายตาคมกริบของคุณหลวงฤทธิ์จดจ้องไปยังผู้ที่มาเยือน และเพียงครู่เดียวที่เห็นหญิงสาวผู้เดินตามหลังมารดา หัวใจของคุณหลวงผู้เคร่งขรึมก็สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาถึงกับหลุดปากพึมพำออกมาว่า

“แม่คนงาม...”

หญิงสาวนางนั้นนุ่งห่มสไบสีทองอ่อนๆ ขับผิวขาวเนียนละเอียด เครื่องประดับทองคำแท้ที่สวมใส่บอกถึงฐานะอันมั่งคั่งไม่แพ้ตระกูลกิตติภัทรเลยแม้แต่น้อย

“พ่อฤทธิ์เอ๊ย อยู่หรือไม่เล่า แม่พาคุณพระวรเชญษ์กับแม่ปานรัมภีร์มาแนะนำให้ลูกได้รู้จัก”

“อยู่ขอรับ เชิญคุณแม่และแขกขึ้นเรือนเถิด”

“ลูกกราบคุณแม่กับคุณพระขอรับ มิทราบว่าคุณแม่มีเหตุอันใดถึงได้มาที่เรือนของลูกหรือขอรับ ทำไมมิให้บ่าวไพร่มันมาตาม อย่างนี้คุณแม่มิเหนื่อยแย่หรือ” คุณหลวงฤทธิ์ก้มลงกราบมารดาและคุณพระวรเชญษ์ ทว่าสายตายังคงแอบลอบมองแม่คนงามอยู่เป็นระยะ

“อย่าเพิ่งถามมากความเลยหนาพ่อ แม่แวะมาที่เรือนของลูกเพราะมีเหตุด่วนต้องเจรจา”

“ขอรับคุณแม่ เช่นนั้น เชิญคุณแม่กับแขกของคุณแม่เถิด” หลวงฤทธิ์เชื้อเชิญบุคคลทั้งสามอย่างนอบน้อม แต่สายตาของเขานั้นทอดมองไปที่แม่หญิงผู้นั้นไม่วางตา จนปานรัมภีร์รู้สึกเขินอายได้แต่ก้มหน้านิ่ง

“ที่แม่มาหาลูก เพราะมีธุระหนาพ่อ” คุณหญิงกลีบลำดวนเริ่มบทสนทนาขณะที่ทุกคนนั่งลงบนโถงเรือน แต่ดูเหมือนคุณหลวงฤทธิ์จะไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่นัก เพราะเขายังคงทอดมองใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวตรงหน้าราวกับต้องมนต์สะกด จนคุณหญิงและคุณพระวรเชญษ์สังเกตเห็นและหันมายิ้มให้กันอย่างรู้ความหมาย

“นี่แม่ปานรัมภีร์ ลูกสาวของคุณพระวรเชญษ์ ลูกจำน้องได้หรือไม่เล่า เมื่อครั้งพวกเจ้ายังเป็นเด็ก คุณพระเชญษ์และแม่ปานรัมภีร์เคยมาอาศัยอยู่ที่เรือนของเรา”

“จำได้ขอรับ...น้องปานรัมภีร์ เด็กผู้หญิงที่ชอบร้องไห้งอแงตอนไม่ได้ดั่งใจคนนั้น” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาหวานเชื่อม

“แต่ลูกมิคิดว่าน้องจักโตเป็นสาวถึงเพียงนี้”

ปานรัมภีร์ไม่ใช่แค่โตเป็นสาว หากแต่ลูกสาวของคุณพระวรเชญษ์นั้น ยังมีใบหน้าที่งดงามดั่งนางฟ้านางสวรรค์และมีกิริยามารยาทที่งดงาม เธอเป็นหญิงสาวที่งามทั้งใบหน้าและจิตใจ...

“ไหว้พี่เขาสิลูก…แม่ปาน” คุณพระวรเชญษ์บอกลูกสาว

“น้องไหว้เจ้าค่ะคุณพี่” ปานรัมภีร์พนมมือก้มลงไหว้ด้วยท่าทางอ่อนช้อย

“ตามสบายเถิดแม่ปาน อย่าได้เกรงใจพี่”

คุณหญิงกลีบลำดวนเห็นโอกาสจึงเอ่ยเข้าเรื่องสำคัญ “ที่แม่พาน้องมาในครานี้ เพราะมีเหตุจะแจ้งให้ลูกได้รู้ เนื่องจากอาเชญษ์ได้มีราชการที่เมืองใต้ และคงได้ไปอยู่ที่นั่นอีกนานโข บัดนี้แม่ปานของพวกเราก็เท่ากับไร้ญาติขาดมิตร แม่ก็ทนอยู่เฉยมิได้หนาพ่อฤทธิ์ น้องเป็นหญิงงาม หากให้อยู่ที่เรือนกับบ่าวไพร่ตามลำพังแม่เห็นว่าจักไม่ปลอดภัย แม่เลยขอให้คุณพระวรเชญษ์พาน้องมาอยู่กับเรา”

“ลูกเข้าใจแล้วขอรับคุณแม่ ตามใจคุณแม่เถิด”

“แล้วลูกมีความเห็นว่าอย่างไรละพ่อฤทธิ์ หากน้องจักอยู่กับเราที่เรือนนี้ แต่แม่จักให้แม่ปานไปอยู่ที่ เรือนกลีบลำดวน เรือนของแม่” มารดาถามลองเชิง

“ลูกเต็มใจขอรับ มิขัดข้องสิ่งใด แม่ปานมิใช่คนอื่นสำหรับลูก หากน้องจักอยู่ที่เรือนของเราไปตลอดชีวิตก็ย่อมได้ เพราะลูกก็อยากให้เป็นเช่นนั้น”

สิ้นคำกล่าวของคุณหลวงสองเพศ คุณหญิงกลีบลำดวนและคุณพระวรเชญษ์ต่างมองหน้ากันด้วยความพอใจ

“เอาล่ะๆ หากเป็นเช่นนั้น แม่ปานรัมภีร์ก็จงอยู่ที่เรือนกิตติภัทรเถิด ป้ากับพี่ฤทธิ์จะดูแลเจ้าเอง” คุณหญิงหันไปรับปากกับคุณพระวรเชญษ์ด้วยแววตามีเลศนัย

(คำว่าเรือนกิตติภัทร คือภายในอาณาเขตรั้วบ้านของตระกูลนี้ทั้งหมด ที่คุณหญิงพูดว่า แม่ปานรัมภีร์ก็จงอยู่ที่เรือนกิตติภัทรเถิด ท่านหมายถึงให้ปานรัมภีร์ไปอยู่เรือนกลีบลำดวนกับท่าน แต่อาศัยอยู่ในอาณาเขตของตระกูลกิตติภัทร และเรือนของคุณหลวงฤทธิ์ก็ชื่อ เรือนกิตติภัทร เช่นกัน)

“เจ้าอย่าได้ห่วงสิ่งใดเลยหนาน้องชายของพี่ พี่สาวคนนี้จักดูแลลูกสาวของเจ้าอย่างดี พี่กับพ่อฤทธิ์จักดูแลแม่ปานรัมภีร์เยี่ยงลูกสาวคนหนึ่ง แต่ในอนาคตแม่ปานจักเป็นมากกว่าลูกสาว พี่ก็ยินดีหนาคุณพระ”

เมื่อสิ้นคำกล่าวที่แฝงนัยลึกซึ้งของคุณหญิงกลีบลำดวน แม่ปานรัมภีร์ ที่นั่งสำรวมกิริยาอยู่ก็ถึงกับหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าลงจนคางแทบจะชิดอก มือบางที่วางประสานกันบนตักเผลอบีบเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายอย่างที่สุด

“คุณป้าเจ้าขา...” ปานรัมภีร์พึมพำเสียงแผ่วประหนึ่งเสียงยุงบิน เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาใคร โดยเฉพาะสายตาคมกริบของคุณหลวงฤทธิ์ที่เธอรู้สึกได้ว่าเขายังคงจ้องมองมาที่เธอไม่วางตา

คุณหญิงกลีบลำดวนเห็นหลานสาวผู้น่ารักเกิดอาการขัดเขินจนตัวสั่นน้อย ๆ ก็หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู “ดูเถิดพ่อฤทธิ์ ดูน้องสิพ่อ เพียงแค่แม่พูดความจริงเข้าหน่อย น้องก็อายจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกไปเสียแล้ว”

คุณหลวงฤทธิ์ไม่ได้ร่วมหัวเราะไปกับมารดา หากแต่เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างที่หาดูได้ยาก ดวงตาที่เคยดุดันยามสั่งงานบ่าวไพร่บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนและหยอกเย้าอยู่ในที

หลังจากเสร็จสิ้นการฝากฝังและพูดคุยกันพอสมควรแล้ว ก็ถึงเวลาที่คุณพระวรเชญษ์จะต้องออกเดินทาง บรรยากาศบนเรือนที่เคยอบอวลด้วยรอยยิ้มกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าสร้อยเล็กน้อย เมื่อพ่อลูกต้องพรากจากกันเป็นเวลานาน

ที่ลานดินหน้าเรือนกิตติภัทร รถม้าขนาดใหญ่ถูกตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ บ่าวไพร่ต่างช่วยกันยกหีบสัมภาระสุดท้ายขึ้นวางประจำที่ คุณหญิงกลีบลำดวน หลวงฤทธิ์ ปานรัมภีร์ เดินตามลงมาส่งคุณพระวรเชญษ์ถึงข้างรถม้า

“ดูแลตัวเองด้วยหนาแม่ปาน อย่าได้ดื้อดึงกับคุณป้าและคุณพี่เขา” คุณพระวรเชญษ์กุมมือลูกสาวแน่น แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“เจ้าค่ะคุณพ่อ คุณพ่อก็เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ อย่าได้มีภยันตรายใดๆ มากล้ำกรายเลย” ปานรัมภีร์เอ่ยเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า เธอพยายามกลั้นความเสียใจไว้อย่างสุดความสามารถ

คุณหญิงกลีบลำดวนก้าวเข้ามาตบบ่าคุณพระวรเชญษ์เบาๆ “อย่าได้กังวลไปเลยน้องชาย พี่บอกแล้วว่าจักดูแลแม่ปานให้ดีที่สุด หากเจ้ากลับมาคราวหน้า บางทีเจ้าอาจจักได้เห็นแม่ปานในยศถาบรรดาศักดิ์ที่สูงขึ้นก็ได้หนา”

หลวงฤทธิ์ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาทำความเคารพคุณพระวรเชญษ์อย่างนอบน้อม ก่อนจะปรายสายตามายังร่างบางที่กำลังสะอื้นน้อยๆ

“คุณอาเดินทางไปราชการเถิดขอรับ ทางนี้หลานจักดูแลน้องเอง จักมิให้มีมดตัวใดไต่ หรือริ้นตัวใดตอมน้องปานรัมภีร์เป็นอันขาด”

คำพูดหนักแน่นและสายตาที่มั่นคงของคุณหลวง ทำให้ปานรัมภีร์เงยหน้าขึ้นมองเขาชั่วครู่ แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งความว้าเหว่ที่พ่อต้องจากไป และความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดที่มีคนผู้นี้อาสาจะปกป้องเธอ

เมื่อคุณพระวรเชญษ์ก้าวขึ้นรถม้าและเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนใหญ่ ปานรัมภีร์ได้แต่ยืนมองตามจนฝุ่นดินตลบอบอวลบังตา หลวงฤทธิ์สังเกตเห็นไหล่บางที่เริ่มสั่นเทา เขาจึงขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น จนกลิ่นดอกไม้หอมจางๆ จากกายเขาโชยเข้ากระทบประสาทสัมผัสของเธออีกครั้ง

“อย่าร้องไปเลยแม่ปาน...คุณพ่อของน้องท่านไปทำงานเพื่อแผ่นดิน สักวันท่านก็จักกลับมา” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังอยู่ใกล้หู “บัดนี้ที่นี่คือบ้านของน้อง และพี่คือคนที่จะอยู่เคียงข้างน้องเสมอ”