7 ไปหาถึงบ้าน

ปัจจุบัน

"คุณพี่เจ้าขา...เหตุใดคุณพี่ถึงไม่ยอมเชื่อน้องเลย…

เสียงหวานละมุนที่กังวานอยู่ในโสตประสาทนั้นช่างแจ่มชัดเสียจน เจนฤทธิ์ เผลอเอื้อมมือไขว่คว้าไปในความว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับมีเพียงความเย็นชืดของอากาศจากเครื่องปรับอากาศและหมอนข้างที่วางอยู่โดดเดี่ยว

เขาลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขึ้นลูบหน้าเรียกสติ ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นอย่างที่เขาเองก็นึกรำคาญตัวเอง ความเหงาจับขั้วหัวใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนคืบคลานเข้ามายึดพื้นที่ในอก บุคคลผู้เป็นที่หมายปองของสาวๆทั้งเมืองอย่างเขา กลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงคนหลงทางที่หาทางกลับบ้านไม่เจอมานับร้อยปี

"ปานรัมภีร์..." เขาพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะชะงักเมื่อนึกได้ว่าในโลกปัจจุบัน เธอคือ ปานรัมภา

เจนฤทธิ์ก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง ฝ่ามือคู่นี้ที่เมื่อวานเพิ่งจะได้สัมผัสปลายนิ้วของเธอเพียงชั่วครู่ ความรู้สึกโหยหาที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมาทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้

เขาตัดสินใจลุกขึ้นจัดการตัวเอง เปลี่ยนมาสวมชุดออกกำลังกายที่ดูเท่ตามสไตล์สาวเท่ แต่แววตานั้นกลับนิ่งลึกกว่าวันไหนๆ เขาเดินลงมาข้างล่าง พบคุณหญิงลำดวนที่กำลังสั่งงานแม่บ้านอยู่

"อ้าวหมอเจน ตื่นเช้านะเรา วันนี้จะเข้าออฟฟิศหรือไง" คุณหญิงทักพลางสังเกตเห็นใบหน้าลูกสาวที่ดูอมทุกข์ "เป็นอะไรไปลูก หน้าตาดูหมองๆ"

"เจนฝันค่ะแม่ ฝันเห็นที่นี่ แต่ไม่ใช่ที่นี่ในตอนนี้" เจนฤทธิ์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ค่อนข้างหนักอึ้ง

"เจนรู้สึกเหมือนทำอะไรผิดพลาดไปอย่างมหันต์ในที่แห่งนั้น และความเจ็บปวดนั้นมันยังตามมาหลอกหลอนเจนจนถึงตอนนี้"

คุณหญิงลำดวนนิ่งไป เธอเดินเข้ามาลูบแขนลูกสาว "โชคชะตาบางอย่างมันก็ให้โอกาสเราแค่ครั้งเดียวนะลูก”

เจนฤทธิ์ไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่พยักหน้า ก่อนจะหยิบกุญแจรถสปอร์ตคันโปรดแล้วมุ่งหน้าออกจากบ้านไป เป้าหมายของเขาไม่ใช่บริษัท และไม่ใช่โรงพยาบาลที่เขาเคยทำงาน แต่เป็นบ้านหลังใหญ่ของตระกูลวรนันท์

ระหว่างที่ขับรถอยู่นั้น เจนฤทธิ์ไม่รอช้า เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาส่งข้อความหาคุณหญิงลำดวนทันที

Jenrit : “แม่คะ เจนจะไปบ้านวรนันท์นะคะ”

เพียงไม่กี่วินาที คุณหญิงก็ส่งข้อความสั้นๆ กลับมา ว่า…

Lamduan : "คิดถึงน้องเหรอหมอเจน…”

เจนฤทธิ์เหยียบคันเร่งมุ่งตรงดิ่งไปยังบ้าน วรนันท์ทันที เมื่อถึงที่หมาย เขามองนาฬิกาบนข้อมือเรือนหรู 06.15 น. มันเช้าเกินไปที่จะกดกริ่งรบกวน เขาจึงตัดสินใจจอดรถสปอร์ตคันงามแอบไว้ข้างกำแพงบ้านที่ปกคลุมด้วยพุ่มเฟื่องฟ้า เจนฤทธิ์เอนหลังลงกับเบาะหนัง

ครืนนน...

เสียงมอเตอร์ประตูรั้วอัตโนมัติทำงานดึงให้เจนฤทธิ์ลืมตาตื่น เขาเห็นชายสูงวัยในชุดวอร์มออกกำลังกายดูทะมัดทะแมงก้าวออกมาจากบ้าน พล.ต.อ. วรเชญษ์ นั่นเอง ชายสูงวัยชะงักกึกเมื่อเห็นรถสปอร์ตแปลกตาจอดเด่นอยู่หน้าบ้าน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยสัญชาตญาณนายตำรวจ

เจนฤทธิ์รีบกดปุ่มลดกระจกลงทันที พร้อมกับปั้นรอยยิ้มสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ในยามเช้าเช่นนี้

“สวัสดีค่ะคุณอา” เจนฤทธิ์เอ่ยทักทายพลางยกมือไหว้จากในรถ

วรเชญษ์เลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด “หมอเจน? มาทำอะไรหน้าบ้านอาแต่เช้าแบบนี้ล่ะลูก มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า หรือว่าคุณพี่ลำดวนเป็นอะไร”

“เปล่าค่ะคุณอา คุณแม่สบายดี” เจนฤทธิ์ก้าวลงจากรถ

“พอดีเจน... เจนมีเรื่องอยากจะปรึกษากับน้องปานนิดหน่อยค่ะเกี่ยวกับบ้านหลังเก่า เจนเกรงว่าถ้ารอนานกว่านี้ เจนอาจจะลืมรายละเอียดสำคัญไปเสียก่อน”

วรเชญษ์มองหน้าเจนฤทธิ์นิ่ง สายตาของคนผ่านโลกมามากมีรอยยิ้มลึกๆ ซ่อนอยู่ เขาไม่เชื่อเรื่องรายละเอียดสำคัญอะไรนั่นหรอก แต่เขามองเห็นแววตาโหยหาที่ปิดไม่มิดในดวงตาของลูกสาวคุณหญิงลำดวน แววตาที่เหมือนกับรูปถ่ายใบเก่าที่เขาให้ลูกสาวดูไม่มีผิดเพี้ยน

“รายละเอียดที่ว่านั่น ถึงขั้นต้องมารอหน้าบ้านตั้งแต่ไก่โห่เลยรึ?” วรเชญษ์แกล้งแซวพลางหัวเราะเบาๆ

“เอาเถอะในเมื่อมาแล้วก็เข้าไปข้างในก่อนสิ ยัยปานเพิ่งตื่น เห็นบ่นว่าเมื่อคืนนอนฝันร้ายหรือยังไงนี่แหละ บ่นไม่หยุดเลยตั้งแต่เช้า”

“น้องฝัน... เหรอคะ?”

“อืม ลองไปถามเจ้าตัวดูเอาเองเถอะไป อาจะไปวิ่งที่สวนปากซอยสักหน่อย ฝากดูน้องด้วยนะหมอเจน” วรเชญษ์ตบไหล่คนตัวสูงเบาๆ เป็นการอนุญาตอย่างกลายๆ ก่อนจะวิ่งออกไป

เจนฤทธิ์ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความประหม่าที่เกิดขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาเอื้อมไปกดกริ่งหน้าบ้านวรนันท์ด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความโหยหากับความเกรงใจ

เพียงไม่เกินสองนาที ใบหน้าหวานของคนร่างบางก็ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์อินเตอร์คอม ปานรัมภาในสภาพที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอนได้ไม่นานนัก จ้องมองคนตัวสูงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูด้วยความแปลกใจอย่างที่สุด หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นว่าเป็นเขา แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจกดสวิตช์เปิดประตูอัตโนมัติให้เขาเข้ามาในบ้าน

เจนฤทธิ์เดินก้าวเข้าไปตามทางเดินในสวนที่ร่มรื่น จนกระทั่งเห็นปานรัมภายืนรออยู่ที่ประตูหน้าบ้าน เธอสวมเพียงชุดลำลองง่ายๆ แต่กลับดูงดงามในสายตาของเขาจนแทบหยุดหายใจ

“พี่เจน... มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงมาเช้านัก” ปานรัมภาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล สายตาของเธอพยายามหลบเลี่ยงไม่สบตาเขาตรงๆ เพราะในหัวยังคงติดตาภาพของคนในฝันเมื่อคืนนี้

เจนฤทธิ์ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องรับแขกที่เงียบสนิท หัวใจเต้นโครมคราม เมื่อถูกดวงตาคู่สวยจ้องมองอย่างคาดคั้นหาคำตอบว่าทำไมถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้

"ทำไมพี่เจนถึงมาเช้านักคะ? มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่า"

ปานรัมภาถามย้ำอีกครั้ง ท่าทางของคนตัวสูงดูอึกอัก อ้ำอึ้ง ใบหน้าสวยหล่อเท่ที่เคยนิ่งสุขุมบัดนี้กลับดูเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะหาเหตุผลเรื่องงานหรือเรื่องบ้านหลังเก่าขึ้นมาอ้าง แต่ในจังหวะที่สมองกำลังประมวลผล หัวใจกลับไวกว่าปากจนโพล่งสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดออกมา

"พี่คิดถึงค่ะ"

สิ้นคำนั้น บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบ เจนฤทธิ์เบิกตากว้าง ตกใจในคำตอบของตัวเองจนแทบอยากจะย้อนเวลากลับไปเงียบเสียดีกว่า

"หา? อะไรนะคะ?" ปานรัมภาอุทานออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู

"เอ้ยยย ไม่ใช่ๆๆ ค่ะ พี่...พี่อยากเห็นหน้าปานค่ะ" เจนฤทธิ์รีบละล่ำละลักแก้ไข แต่พอยิ่งพูดออกมาเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันหนักกว่าคำแรกเสียอีก

"เอ้ยย!! ไม่ใช่ๆ ค่ะ คือพี่หมายถึง...พี่อยากอยู่ใกล้ๆ ค่ะ”

"เอ๊ะ?" ปานรัมภาอึ้งไปไม่ต่างจากเขา เธอได้แต่ปั้นหน้านิ่งระคนงงงวยใส่คนตรงหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก

บรรยากาศในห้องรับแขกขณะนี้ ทิ้งให้คนสองคนยืนเผชิญหน้ากันเพียงลำพัง เจนฤทธิ์พยายามจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่แววตาของเขาที่ทอดมองมายังเธอนั้นกลับปิดบังไว้ไม่ได้เลย มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ลึกซึ้ง คิดถึง โหยหาอย่างมหาศาล

ทว่าสำหรับปานรัมภา ความอ่อนโยนที่เขาส่งมานั้นกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเขินอายเหมือนหญิงสาวทั่วไป แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึก หน่วงในอก อย่างประหลาด ความเจ็บปวดที่หาสาเหตุไม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้นจนเธอต้องแอบกำมือตัวเองแน่น

"ทำไมสายตาแบบนี้... ถึงทำให้ปานรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกล่ะคะพี่เจน" เธอเฝ้าถามตัวเองในใจ

"สรุปมีเรื่องอะไรกันแน่คะ ทำไมพี่เจนถึงมาหาปานได้เช้าขนาดนี้"

ปานรัมภายังคงคาดคั้น น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยอย่างคนเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่พูดจาวนไปวนมา เจนฤทธิ์ถึงกับต้องหลบสายตาคมคู่สวยที่จ้องเขม็งมาทางเขา มือหนาของเขาบีบเข้าหากันเบาๆ อย่างคนทำอะไรไม่ถูก

แต่ดูเหมือนปานรัมภาจะไม่ยอมปล่อยให้ความคลุมเครือนี้ผ่านไป เธอตัดสินใจขยับก้าวเข้าไปประจันหน้ากับเขาตรงๆ เพื่อหวังจะเค้นเอาความจริง ทว่าทันทีที่ระยะห่างลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นอายจางๆ จากกายของคนตัวสูง ความรู้สึกบางอย่างก็จู่โจมเธออย่างรุนแรง

"อึก!! ฮึก!!!”

ปานรัมภาชะงักกึก ความรู้สึกปวดหน่วงแล่นริ้วขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ยิ่งดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหล่อของเจนฤทธิ์ ความเจ็บปวดนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น มันไม่ใช่ความเจ็บป่วยทางกาย แต่มันคือความรู้สึกปวดร้าว ตรอมตรม และขมขื่นเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายเสียให้ได้ในวินาทีนั้น

เหตุใดเพียงแค่เห็นหน้าคนๆ นี้ หัวใจถึงได้รู้สึกเหมือนถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า? เธอไม่สามารถสรรหาเหตุผลใดๆ มาอธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้เลย นอกเสียจากความคิดวูบหนึ่งที่อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล หนีไปจากสายตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์คู่นี้

แต่พอนึกมาถึงตรงนี้ ความเจ็บปวดกลับยิ่งกรีดลึกเข้าไปอีก

จะหนีไปไหนได้? ในเมื่อความจริงที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้คือ...ไม่ว่าจะมีเขาอยู่ตรงหน้า หรือไม่มีเขาอยู่ตรงนี้ เธอก็เจ็บปวดเจียนตายอยู่ดี ราวกับว่าความร้าวรานนี้มันถูกฝังรากลึกอยู่ในดวงจิตของเธอมาแสนนาน

เจนฤทธิ์มองเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของปานรัมภา เขาทนเห็นเธอทรมานแบบนี้ต่อไปไม่ไหว สัญชาตญาณความรู้สึกที่รุนแรงกว่าเหตุผลสั่งให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วรวบร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว

เขาสวมกอดเธอไว้แน่น มือหนาลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาเพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวดที่ไม่มีที่มาที่ไปนั้น เจนฤทธิ์ซบหน้าลงกับไหล่บางพลางหลับตาลง

ปานรัมภาตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดนั้น หัวใจที่เคยบีบรัดด้วยความเจ็บปวดกลับยิ่งเต้นแรง ความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเขาคือสิ่งที่เธอโหยหา แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดบาปและความร้าวรานจากอดีตที่ยังหาคำตอบไม่ได้ก็ตีรวนขึ้นมาจนเธอแน่นหน้าอก

เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักหน้าอกของเจนฤทธิ์ออกห่าง แม้จะโหยหาสัมผัสนี้เพียงใด แต่ความเจ็บปวดในอกมันก็รุนแรงจนเธอรับไม่ไหว

"อย่าค่ะพี่เจน! อย่าทำแบบนี้..."

ปานรัมภาเอ่ยเสียงสั่นพร่า เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาอีกเพียงวินาทีเดียว ร่างบางรีบหันหลังแล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้องครัวทันที ทิ้งให้เจนฤทธิ์ยืนอ้างว้างอยู่กลางห้องรับแขก

เมื่อก้าวพ้นเข้ามาในห้องครัว ปานรัมภาก็ทรุดตัวลงพิงกับเคาน์เตอร์ไม้หรู เธอหอบหายใจถี่พลางยกมือขึ้นกุมหน้าอกที่ยังคงปวดหน่วงไม่หาย น้ำตาที่กั้นไว้ไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์และกดความรู้สึกตรอมตรมนั้นลงไปให้ลึกที่สุด

"ทำไม... ทำไมพี่ถึงมีอิทธิพลกับหัวใจของปานได้ขนาดนี้"

เธอได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในความเงียบ ขณะที่ภายในใจยังคงสับสนอลหม่านระหว่างความรักที่คุ้นเคยและความเจ็บปวดที่แสนทรมาน

ร่างสูงโปร่งขยับปลายเท้าก้าวเข้าไปในครัวและยืนห่างจากคนตัวเล็กเพียงไม่ถึงก้าว ใบหน้าของเจนฤทธิ์ฉายชัดถึงความจริงจังและเด็ดเดี่ยว จนปานรัมภาที่ยังคงนั่งกุมหน้าอกอยู่กับพื้นต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก

เจนฤทธิ์ไม่ต้องการพลัดพรากกับเธออีกแล้ว เขาพอแล้วกับความรู้สึกที่เหมือนกับเฝ้ารอใครบางคนมานานแสนนาน ทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันได้ไม่กี่วัน ความรู้สึกโหยหาที่อธิบายไม่ได้นี้เองคือเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาดั้นด้นมาที่บ้านวรนันท์ตั้งแต่เช้าตรู่ และในนาทีนี้เขายอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้หญิงสาวคนนี้มาครอบครองไว้ข้างกาย ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม แม้สิ่งที่เขากำลังจะพูดและสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้อาจข้ามขั้นตอนไปบ้าง แต่เขาก็ต้องทำ

"แต่งงานกับพี่นะคะ..."

เกินกว่าจะทันตั้งตัว คนตัวสูงยอบตัวลง ริมฝีปากของเขาก็โฉบเข้ามาจุมพิตลงบนหน้าผากของปานรัมภาอย่างอ่อนโยน