8 เรื่องไม่คาดฝัน

“แต่งงานกับพี่นะคะ”

"พี่รู้ว่ามันฟังดูบ้า พี่รู้ว่าปานอาจจะมองว่าพี่เสียสติไปแล้ว แต่ความรู้สึกของพี่ตอนนี้มันเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ พี่กลัวว่าถ้าพี่ไม่ผูกมัดปานเอาไว้ตอนนี้ พี่อาจจะต้องเสียปานไป!”

“พี่อยากขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลปานในฐานะคู่ชีวิตได้ไหมคะ?”

ทว่าฝ่ายที่อาการหนักที่สุดคือ ปานรัมภา เธอจ้องหน้าเจนฤทธิ์ตาเขม็ง ความซาบซึ้งใจในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนอยากจะหยุมหัวคนตัวสูงตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด!

“พี่เจนคะ...” ปานรัมภาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา

“พี่ช่วยตั้งสติหน่อยได้ไหมคะ? พี่เป็นหมอ เป็นนักธุรกิจระดับประเทศเลยนะคะ การที่พี่เดินเข้ามาในบ้านคนอื่นตอนหกโมงเช้า แล้วมาขอลูกสาวคนอื่นแต่งงาน”

“จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ปานไม่ได้เป็นสมบัติที่พี่ต้องรีบซื้อเก็บไว้นะคะ ทำไมต้องมาบอกว่า ถ้าไม่รีบผูกมัดเอาไว้ตอนนี้ แล้วจะเสียปานไปด้วยละคะ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย!”

เจนฤทธิ์หน้าถอดสีเมื่อเห็นอาการของคนตัวเล็กที่ดูจะ "องค์ลง" มากกว่าจะซาบซึ้ง เขาพยายามจะอ้าปากอธิบาย แต่ความกลัวที่ฝังรากลึกมาจากอดีตชาติทำให้เขาลนลานจนเก็บทรงไม่อยู่

"พี่ พี่ไม่ได้หมายความว่าปานเป็นสิ่งของนะคะ" เจนฤทธิ์ขยับเข้าไปใกล้หวังจะคว้ามือเธอมากุม แต่ปานรัมภาสะบัดตัวหนีพลางถอยกรูดไปจนชิดเคาน์เตอร์ครัว

"แล้วที่พี่พูดมาทั้งหมดมันหมายความว่ายังไงคะ? กลัวจะเสียปานไป? เราเพิ่งเจอกันได้ไม่ถึงเดือนเองนะพี่เจน หรือพี่มีแผนอะไรแอบแฝงอยู่กันแน่!"

"ไม่มีแผนอะไรทั้งนั้นค่ะ! พี่แค่..." เจนฤทธิ์ชะงักไป เขาจะบอกเธอได้อย่างไรว่าเขาจำภาพการพลัดพรากที่แสนเจ็บปวดในอดีตได้จำฝังใจ

"พี่แค่รู้สึกเหมือนว่าถ้าพี่ปล่อยมือปานไปตอนนี้ เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลย พี่ทนความรู้สึกแบบนั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ"

เจนฤทธิ์ยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางบรรยากาศมาคุในห้องครัว แววตาของเขาที่ทอดมองปานรัมภานั้นไม่ได้มีเพียงความประหม่าของคนถูกดุ แต่มันคือแววตาเดียวกันกับคนในชุดกางเกงแพรสีทองคนนั้นใช้มองเธอในห้วงความฝัน สายตาที่อบอุ่นและซื่อสัตย์ราวกับหมาป่าที่ภักดีต่อคู่ของมันเพียงคนเดียว

พล.ต.อ. วรเชญษ์ เดินเช็ดเหงื่อกลับเข้าบ้านมาด้วยความรู้สึกสดชื่นจากการวิ่ง แต่ทันทีที่ก้าวเข้าใกล้เขตห้องครัวฝีเท้าหนาต้องชะงักกึก เมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำของ เจนฤทธิ์ ลอยกระทบโสตประสาท เขาเบิกตากว้าง มือที่ถือผ้าขนหนูค้างติ่งอยู่กลางอากาศ หัวใจคนเป็นพ่อกระตุกวูบ นายตำรวจใหญ่รีบถอยออกมาจากมุมกำแพง พลางล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายถึงใครบางคนทันที

"ฮัลโหล... คุณพี่ลำดวนครับ"

คุณหญิงลำดวนที่กำลังจิบกาแฟถึงกับวางถ้วยลง "ว่ายังไงตาเชญษ์ มีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่า หรือหมอเจนไปทำอะไรให้ไม่พอใจ"

"เปล่าครับพี่ แต่ตอนนี้ลูกสาวของคุณพี่ เขากำลังทำเรื่องที่ ด่วนกว่านั้นมาก หมอเจนเพิ่งขอยัยปานแต่งงานที่ในครัวบ้านผมเมื่อกี้นี้เองครับ!"

คุณหญิงลำดวนถึงกับผุดลุกขึ้นยืนดั่งติดสปริง "อะไรนะ! หมอเจนเนี่ยนะขอยัยปานแต่งงาน?

“ใช่ครับพี่ดวน ลูกๆ ของพวกเรา ขอกันแต่งงานครับ!”

“เออๆ งั้นรอพี่เดี๋ยวนึ่งนะ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อรถยนต์หรูของคุณหญิงลำดวนเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบมุขหน้าบ้านวรนันท์ เธอไม่ได้รอให้คนขับรถเปิดประตูให้จนสุด แต่กลับรีบก้าวลงจากรถด้วยความกระตือรือร้น ในมือกระชับกล่องที่บรรจุ ปิ่นปักผมทองคำแท้หัวมุกขาวนวล

วรเชญษ์ที่ยืนรอนิ่งๆ อยู่หน้าประตู ยิ้มรับการมาถึงของพี่สาวคนสนิทด้วยแววตาที่รู้กัน

“มาไวจริงๆ นะครับพี่ดวน” วรเชญษ์เอ่ยทักทาย

“จะชักช้าอยู่ได้ไงละตาเชญษ์ เรื่องมงคลของลูกๆ พี่รอมานานแล้ว” คุณหญิงลำดวนตอบพลางหอบหายใจเล็กน้อยด้วยความรีบร้อน ก่อนจะถามถึงตัวการสำคัญ “แล้วตอนนี้ หมอเจนฤทธิ์ กับหนูปานอยู่ที่ไหนกันล่ะ”

“อยู่ในครัวครับพี่ดวน... ดูเหมือนจะยังอึ้งกันอยู่ทั้งคู่” วรเชญษ์บุ้ยปากไปทางห้องครัว

คุณหญิงลำดวนเดินนำวรเชญษ์เข้าไปในบ้าน ทันทีที่ก้าวพ้นเขตห้องครัว เธอเห็น เจนฤทธิ์ ยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าปานรัมภาที่ยังมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความสับสน เมื่อเห็นมารดามาปรากฏตัว เจนฤทธิ์ ถึงกับสะดุ้งโหยง

“แม่! มาได้ยังไงคะ”

“เอ้า! หมอเจน! แม่ก็นั่งรถมานะสิ! แล้วถ้าแม่ไม่มาใครจะมาสู่ขอเมียให้เราละ! พูดแปลกๆ นะเราเนี่ย”

คำพูดโพล่งออกมาอย่างอารมณ์ดีของคุณหญิงลำดวน ทำเอาปานรัมภาหน้าแดงซ่านจนถึงลำคอ ส่วน เจนฤทธิ์นั้นก็ได้แต่ยืนอึ้ง พลางลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อที่มารดามาถึงก็เปิดฉากจู่โจมทันที

คุณหญิงลำดวนไม่ปล่อยให้เสียเวลา เธอเดินเข้าไปหาปานรัมภาที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นน้อยๆ ก่อนจะเปิดกล่องกำมะหยี่ในมือออก แสงสะท้อนจากทองคำแท้และมุกสีนวลส่งประกายวับวาวไปทั่วทั้งห้องครัว

"เชญษ์" คุณหญิงหันไปหาเจ้าของบ้านด้วยสีหน้าเป็นงานเป็นการ "พี่มาวันนี้ ก็เพื่อจะทำเรื่องนี้ให้มันถูกต้อง พี่ขอสู่ขอหนูปานรัมภาให้มาเป็นลูกสะใภ้ของพี่ให้กับหมอเจนฤทธิ์ เชญษ์จะว่าไง"

วรเชญษ์พยักหน้าพลางยิ้มละไม "ผมไม่ขัดข้องหรอกครับพี่ดวน”

"ว่าไงลูก ยัยปาน ขัดข้องอะไรไหมลูก" วรเชญษ์ถามย้ำ

เมื่อเห็นทั้งพ่อที่รอคอยคำตอบด้วยความหวัง และคุณหญิงลำดวนที่ส่งยิ้มเอ็นดูมาให้ ปานรัมภาก็รู้ดีว่าเธอไม่กล้าขัดความตั้งใจของผู้ใหญ่ที่เธอเคารพรักทั้งสองท่านได้เลย

"ปาน... ปานไม่กล้าขัดความตั้งใจของคุณป้าและคุณพ่อหรอกค่ะ" ปานรัมภาเอ่ยเสียงแผ่ว ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอาย

"หากผู้ใหญ่เห็นว่าสมควร ปานก็ยินดีค่ะ"

เมื่อสิ้นคำตอบรับที่เปี่ยมไปด้วยความยินยอมจากใจจริงของปานรัมภา บรรยากาศในห้องครัวที่เคยอวลด้วยความลุ้นระทึกก็กลับกลายเป็นความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด

“ดีมากหนูปาน...ดีเหลือเกินลูก” คุณหญิงลำดวนเอ่ยพลางลูบไหล่หญิงสาวอย่างแสนรัก ก่อนจะหันไปทางลูกสาวที่ยังยืนอึ้งอยู่

“หมอเจน! ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะลูก น้องตอบตกลงแล้วนะ”

สิ้นประโยคนั้น ความเงียบงันพัดผ่านเข้ามาครู่หนึ่งพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนในหัวใจที่อธิบายไม่ได้ หากจะให้ปานรัมภาปฏิเสธเธอก็ทำไม่ได้ เพราะหัวใจไม่รักดีของเธอมันก็เรียกร้องหาเจนฤทธิ์ไม่ต่างกัน ใช่... เจนฤทธิ์คือเจ้าของหัวใจที่เธอจดจำได้ลึกถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

เธอจดจำใบหน้าสวยหล่อนี้ได้ตั้งแต่แรกพบที่เห็นรูปคุณหลวงฤทธิ์ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงนั้นเองที่กลายมาเป็นเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างถูกดำเนินมาในรูปแบบนี้ เหมือนกับถูกขีดเส้นกำกับไว้โดยโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ความรู้สึกไม่อยากห่างไปไหน ความรู้สึกเจ็บปวดบีบคั้นในอกทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา... บัดนี้เธอเข้าใจแล้วว่ามันคือความโหยหาที่ข้ามภพข้ามชาติมาเพื่อรอคอยวินาทีนี้ ปานรัมภาลอบมองเจนฤทธิ์ผ่านม่านน้ำตาจางๆ เธอไม่อาจปฏิเสธคนที่หัวใจเฝ้ารอมาเนิ่นนานได้อีกแล้ว ต่อให้ความเจ็บปวดในอดีตจะยังคงเป็นเงาจางๆ แต่สัมผัสและสายตาของเจนฤทธิ์ในตอนนี้ กลับเป็นดั่งน้ำทิพย์ที่ชโลมใจให้เธอพร้อมจะก้าวไปกับเขาอีกครั้ง

ปานรัมภาจ้องมองใบหน้าสวยหล่อของคนอายุมากกว่า สายตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความรักที่ไม่เคยเลือนหาย มันเนิ่นนาน มันฝังแน่น ราวกับชีวิตของเธอขับเคลื่อนด้วยคนคนนี้เพียงคนเดียว

ก่อนที่คุณหญิงลำดวนจะหันไปประกาศเรื่องสำคัญที่ทำเอาคนทั้งคู่ต้องหันมาสบตากัน

“ตาเชญษ์ พี่ดูฤกษ์มาแล้วเมื่อกี้นี่เอง หลวงพ่อท่านส่งมาบอกในไลน์ งานแต่งของลูกๆ จะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เตรียมตัวให้พร้อม พี่ไม่อยากให้ล่าช้าไปกว่านี้แม้แต่วันเดียว”

“ครับพี่ดวน”

เมื่อตกลงและคุยกันจนเป็นที่เข้าใจถ้วนทั่ว ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านก็ไม่รอช้า พาลูกๆ ทั้งสองมุ่งตรงไปยังห้องเสื้อชั้นนำเพื่อลองชุดแต่งงานในทันที

ภายในห้องเสื้อสีขาวสะอาดตาที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ เจนฤทธิ์เดินออกมาในชุดสูทสากลสีครีมที่ดูภูมิฐานและสง่างามดุจเจ้าชาย หากแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน สายตาของเจนฤทธิ์จับจ้องไปยังม่านวงกลมตรงกลางห้องที่ค่อยๆ เปิดออก

ปานรัมภาก้าวออกมาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ลูกไม้เนื้อละเอียดที่ประดับบนชุดนั้นดูราวกับหยาดน้ำค้างที่เกาะพราวบนกลีบดอกไม้ เธอสวยสง่าจนคนมองอย่างเจนฤทธิ์ถึงกับลืมหายใจ

“เป็นไงบ้างหนูปาน ชุดใส่ได้พอดีมั้ยลูก หนูชอบมั้ย” คุณหญิงลำดวนรีบเดินเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยพลางเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

“ใส่ได้พอดีค่ะคุณป้า ชุดสวยมากเลยค่ะ” ปานรัมภาตอบพร้อมรอยยิ้มขัดเขิน มือบางลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าอย่างเบามือ

คุณหญิงลำดวนได้ยินดังนั้นก็แกล้งทำเสียงดุแต่แววตากลับเอ็นดู “ยังจะเรียกว่าป้าอยู่อีก อีกไม่ถึงเดือนหนูก็จะแต่งงานกับหมอเจนแล้วนะลูก เรียกว่าแม่สิคะ”

ปานรัมภาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต็มด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอเหลือบมองเจนฤทธิ์ที่ส่งยิ้มให้กำลังใจอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันกลับมาหาคุณหญิงลำดวนด้วยแววตาที่จงรักภักดี

“ค่ะ... แม่”

คำว่า "แม่" ที่หลุดออกมาจากปากของปานรัมภา ทำเอาคุณหญิงลำดวนถึงกับน้ำตาซึม เธอโผเข้ากอดว่าที่ลูกสะใภ้ไว้แน่น

หลังจากลองชุดเสร็จสิ้น ทั้งสี่คนก็พากันไปรับประทานอาหารที่ร้านหรูในย่านนั้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความชื่นมื่น คุณหญิงลำดวนและวรเชญษ์ต่างคุยเรื่องรายละเอียดของงานมงคลที่กำลังจะมาถึง ขณะที่ เจนฤทธิ์คอยเอาอกเอาใจดูแลตักอาหารให้ปานรัมภาไม่ห่าง จนกระทั่งมื้ออาหารจบลงด้วยความอิ่มเอม

ทั้งสี่คนเดินออกจากร้าน แต่เพียงแค่เดินพ้นประตูทางออกได้ไม่เท่าไหร่ ปลายเท้าของ เจนฤทธิ์ ก็พลันชะงักกึก ร่างสูงโปร่งที่เคยผ่อนคลายกลับเหยียดตรงและแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างเฉียบพลัน สาเหตุก็เพราะการปรากฏตัวของ พิพัตน์พล ชายหนุ่มรูปหล่อมาดดี ทายาทมหาเศรษฐีชื่อดัง ที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า

"สวัสดีครับคุณ เจนฤทธิ์ จะกลับแล้วเหรอครับ" น้ำเสียงที่ฟังเหมือนจะหวังดี ทว่าแฝงความยียวนอยู่ในทีนั้น ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงในพริบตา

เจนฤทธิ์ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาราบเรียบ มุมปากกระตุกยิ้มจางๆ ในสายตาของคนนอกที่มองเข้ามา มันอาจจะเป็นความสุภาพที่ เจนฤทธิ์ และ พิพัตน์พล มอบให้แก่กันในฐานะนักธุรกิจที่รู้จักกันในแวดวงสังคม แต่สำหรับพวกเขาทั้งสองคนนั้น กลับรู้ซึ้งดีว่ามันคือการทักทายที่เต็มไปด้วยหน้ากาก ปราศจากความเป็นมิตรอย่างสิ้นเชิง

ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่าง เจนฤทธิ์ และ พิพัตน์พล มันเริ่มต้นจากการไม่ถูกชะตากันแค่นั้นเลย และเกลียดกันตั้งแต่แรกเห็น เป็นความเกลียดชังที่หยั่งลึกเข้าถึงกระดูกดำ ราวกับมีความแค้นสุมทรวงกันมาแต่อดีตชาติ ถึงขั้นที่ว่าหากสบโอกาสก็อยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายคามือ

“หึ!! จะเข้ามาทักทำไม ทำไมไม่เดินผ่านไปเลยว่ะ”

“จะไม่ให้ผมทักทายคุณได้ยังไงละครับ ก็เราอยู่ในวงการธุรกิจเดียวกันนี่” พิพัตน์พล ยิ้มมุมปาก เขาไม่ยี่หระต่อสายตาเรียบเฉยที่พร้อมจะปลิดชีวิตของเจนฤทธิ์เลยสักนิด แถมยังวางท่าเอามือล้วงกระเป๋าอย่างผู้เหนือกว่า

ทว่าในวินาทีต่อมา สายตาของพิพัตน์พลกลับไม่ได้หยุดอยู่ที่ศัตรูคู่อาฆาตอีกต่อไป เขาเบนสายตาเพ่งพิศไปยังความงามดั่งเทพนิยายที่หาข้อติไม่เจอจากหญิงสาวที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังของเจนฤทธิ์ ในวินาทีนั้นเอง แววตายโสจองหองที่เคยมีกลับวูบไหวและเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด

สายตาของพิพัตน์พลมันไม่ได้มีความจาบจ้วงแบบคนแปลกหน้า แต่มันกลับเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงรำพึงรำพัน ความถวิลหาอย่างสุดหัวใจ และการเฝ้าคะนึงหาที่ดูเหมือนจะกินเวลายาวนานนับศตวรรษ ลึกๆ ในดวงตาคู่นั้นยังฉายชัดถึงความเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าเขาเพิ่งค้นพบของล้ำค่าที่เคยทำสูญหายไป และการกลับมาพบกันครั้งนี้มันช่างทรมานยิ่งกว่าการไม่ได้เจอ

“ถ้าไม่มีธุระ ก็เชิญ หรือมีธุระก็เชิญพูดออกมาได้เลย ฉันไม่อยากจะเสียเวลา!”

เจนฤทธิ์ เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเย็นชาดุจน้ำแข็ง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังศัตรูตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบข้างอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก เจนฤทธิ์ขยับกายกำบังปานรัมภาไว้แน่นกว่าเดิม ราวกับจะประกาศก้องว่าพื้นที่ตรงนี้ไม่มีที่ว่างให้คนอย่างพิพัตน์พลก้าวเข้ามาได้แม้เพียงกระผีกริ้น

“ดูพูดเข้าสิ...” พิพัตน์พลเค่นยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้าช้าๆ ท่าทางของเขาดูไม่สะทกสะท้านต่อวาจาขับไสของเจนฤทธิ์เลยสักนิด ทว่าสายตาที่เขาใช้ลอบมองผ่านไหล่ของเจนฤทธิ์ไปยังปานรัมภานั้น กลับทวีความโหยหาและปวดร้าวรุนแรงขึ้นจนน่าใจหาย

“เห็นทีผมต้องหลีกทางให้คุณแล้วล่ะ...” เขาเอ่ยเสียงนุ่มทว่าทิ้งน้ำหนักในถ้อยคำ “แต่ผมก็หวังว่า ผมกับคุณจะดีต่อกันได้ในไม่ช้าก็เร็วนะครับ”

พิพัตน์พลขยับตัวถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเปิดทางให้ แต่สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของปานรัมภาเป็นวินาทีสุดท้าย ราวกับจะสลักทุกรายละเอียดของหญิงสาวไว้ในความทรงจำ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความแค้นและความโศกเศร้าที่ตกตะกอนอยู่ในอากาศ

เจนฤทธิ์ มองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยความรู้สึกขยะแขยงที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ความรู้สึกอยากฆ่าให้ตายที่มันฝังรากลึกมาตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งแจ่มชัดขึ้นเมื่อเห็นสายตาที่พิพัตน์พลใช้มองปานรัมภา