6 ห้างสรรพสินค้า

14:14 น.

เจนฤทธิ์ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างลวก ๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่ดูสะอาดสะอ้าน เขาหยิบน้ำหอมกลิ่นประจำตัวมาฉีดพรมเพิ่มเสน่ห์อีกนิดเป็นอันเสร็จพิธี ก่อนจะกดล็อกรถยนต์คันเก่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนสนิทเมื่อมาถึงห้าง

"ฮัลโหลไอ้โมทย์ ฉันอยู่ห้างแล้ว น้องปานออกไปหรือยัง"

"แหมๆ รีบเชียวนะไอ้เจน แกเสร็จกิจแล้วหรือ ฮ่า ๆ" ปราโมทย์ล้อเลียนเสียงดัง

"ไอ้โมทย์!!" เจนฤทธิ์ปรามเสียงเข้ม

"เออ ๆ ฉันเห็นน้องปานของแก อยู่ในโซนของสด"

"เออ ๆ ขอบใจ ฉันวางสายละ"

หลังจากวางสาย เจนฤทธิ์ก็ก้าวฉับ ๆ เข้าประตูห้างด้วยความรวดเร็ว และกว่าจะเดินหาโซนของสดเจอก็ปาไปเกือบสิบนาที เขาเดินวนหาสาวสวยจนครบทุกซอกทุกมุมก็ยังไม่เจอ ในใจเริ่มหวั่นว่าสงสัยจะคลาดกันแล้วละมั้ง

แต่เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นใจ ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านเชลฟ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป สายตาคมก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตา ปานรัมภา กำลังก้ม ๆ เงย ๆ เลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่อย่างตั้งใจ

ยิ่งมองก็ยิ่งสวยน่ารัก วันนี้เธออยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืดสีเข้มตัวบางที่ขับผิวให้ดูผ่อง กางเกงยีนส์ขากระบอกเล็กพอดีตัวที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยังคงความอ่อนหวานไว้ได้อย่างประหลาด

"หวัดดีค่ะ คนสวย" เจนฤทธิ์เอ่ยทักเสียงนุ่มพลางยิ้มกริ่ม

"พี่เจน!!"

"บังเอิญจังเลยนะคะ บังเอิญมากกก" เจนฤทธิ์พูดยิ้ม ๆ อย่างมีเลศนัย ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าความบังเอิญไม่มีอยู่จริง

"ปานมาซื้อของเข้าบ้านเหรอคะ"

"ใช่ค่ะ" เธอตอบสั้น ๆ แต่แอบมองใบหน้าคมเข้มที่ดูดีไร้ที่ติของเขาจนเผลอตัว

"จ้องหน้าพี่ไม่วางตาเลยนะคะ พี่คงหล่อมากเลยใช่ไหม”

"หึ หลงตัวเองนะคะพี่เจน" เธอค้อนขวับเข้าให้หนึ่งวงใหญ่

"เปลี่ยนเป็นหลงปานได้มั้ยคะ" เจนฤทธิ์รุกต่อทันที

"จีบเหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ"

"เจ้าชู้นะคะ เจ้าชู้ตัวพ่อแน่ ๆ"

"ให้พี่เข็นรถให้นะคะ ปานจะซื้อของต่อใช่มั้ย" เขาอาสาพลางเอื้อมมือไปจับที่คันจับรถเข็นเคียงคู่กับมือเธอ

"ไม่ไปหาสาว ๆ เหรอคะ?" ปานรัมภาถามลองเชิง

"พี่โสดค่ะ พี่กำลังจีบว่าที่ภรรยาอยู่"

"อย่ามาพูดมั่ว ๆ นะคะ ใครคือว่าที่ภรรยาของคุณคะ คุณเจนฤทธิ์!"

"ก็...สาวสวยที่ ชื่อ ปานรัมภา วรนันท์ ไงคะ"

"ขี้ตู่สุด ๆ คนอะไร..." ปานรัมภาหน้าร้อนผ่าว บ่นพึมพำเบา ๆ

"คนหล่อ" เจนฤทธิ์สรุปจบดื้อ ๆ พร้อมยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็น

เมื่อปานรัมภาเลือกซื้อของจนครบตามที่ต้องการแล้ว เธอก็มายืนทำตัวน่ารักต่อแถวรอจ่ายเงิน โดยมีเจนฤทธิ์ยืนคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ห่างกาย สายตาของเขามองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอพลางพึมพำบ่นเบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

"หิวว่ะ..." เจนฤทธิ์บ่นออกมาพร้อมลูบท้องตัวเองเบา ๆ ด้วยท่าทางที่ดูเป็นกันเองจนปานรัมภาแอบขำ

ระหว่างที่ปานรัมภาเข็นรถออกมาจากช่องจ่ายเงิน ทั้งสองคนก็เดินเคียงคู่กันไปที่ลานจอดรถ จนกระทั่งเดินมาถึงรถยนต์คันเก่งของปานรัมภา เจนฤทธิ์ช่วยเธอยกของขึ้นรถอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันมาส่งสายตาอ้อนวอนเล็ก ๆ

"ปานคะ... ไปทานข้าวกับพี่สักมื้อได้มั้ยคะ?"

"วันนี้ปานไม่สะดวกค่ะ ต้องรีบกลับบ้าน เดี๋ยวของสดเสีย" เธอตอบปฏิเสธอย่างสุภาพพลางส่งยิ้มให้

ปึ้ง! เสียงปิดประตูรถดังขึ้น ปานรัมภาขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งคนขับแล้วกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ ทว่า... ทุกอย่างกลับเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงเครื่องยนต์หมุน

"อย่านะ... อย่ามาเสียตอนนี้นะ" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความร้อนใจ ปานรัมภาลองกดสตาร์ทซ้ำอีกหลายครั้ง แต่รถคู่ใจก็ยังคงนิ่งสนิทไร้การตอบสนอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะกระจกดังขึ้นเรียกสติ ปานรัมภาเงยหน้ามองเห็นเจนฤทธิ์ยืนกอดอกยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะอยู่ด้านนอก เธอจึงจำใจลดกระจกลง

"รถเสียเหรอคะ? ไปรถพี่ได้นะคะคนสวย" เจนฤทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความขี้เล่น "ไปค่ะ... เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านเอง ขนของขึ้นรถพี่ให้หมดเลยนะ เดี๋ยวของสดเสียนะคะ"

“ให้พี่ไปส่งปานนะคะ อย่านั่งแท็กซี่เลย ต้องไปยืนโบกอีกนานเลยนะ แถมแท็กซี่สมัยนี้ไว้ใจไม่ด้วย”

ปานรัมภาคิดตามในสิ่งที่เจนฤทธิ์พูด มันก็จริงอย่างที่เขาพูด เธอทำหน้ามุ่ยอย่างเสียไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าเขาคงแอบสะใจอยู่ลึก ๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมก้าวลงจากรถเดินตามคนหล่อไปที่รถของเขาแต่โดยดี

ตลอดทางภายในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรูมีแต่ความเงียบ มีแต่เสียงเพลงคลอเบา ๆ ที่ช่วยลดทอนความประหม่าระหว่างคนสองคน ทว่าสิ่งที่ดังขึ้นมาทำลายความเงียบกลับเป็นเสียงท้องร้องของคนตัวสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย เจนฤทธิ์ทำหน้ามุ่ยพลางลูบท้องตัวเองแล้วหันมาส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนเด็ก ๆ ที่กำลังงอแงเพราะหิวข้าว สุดท้ายเขาก็ถือวิสาสะขออนุญาตเข้าไปในบ้านของเธอเพื่อฝากท้องมื้อนี้

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้าน ปานรัมภาก็หันไปมองคนข้างกายด้วยสายตาชั่งใจ

"ที่บ้านยังไม่ได้หุงข้าวไว้เลยนะคะ พี่เจนรอได้ใช่ไหมคะ?"

"บะหมี่กึ่งก็ได้ค่ะ หรือปานจะทำอาหารให้พี่กิน พี่ก็รอได้"

เจนฤทธิ์ตอบกลับทันควัน แววตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าจะได้ชิมฝีมือของคนตรงหน้า

"พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องรสชาติ พี่ห่วงแค่ว่าจะได้นั่งกินกับใครมากกว่า"

“คุณเจนฤทธิ์!!”

“ล้อเล่นจ้า…”

ปานรัมภาส่ายหัวให้กับความกะล่อนของเขา ก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมข้าวของพะรุงพะรังที่เจนฤทธิ์รีบเข้ามาช่วยถือเดินเข้าครัวไปอย่างรู้งาน

"งั้นพี่เจนรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวปานไปหุงข้าวก่อน แต่อาหารปานจะทำหลังหุงข้าวเสร็จนะคะ จะได้กินร้อน ๆ"

"ค่ะ" เจนฤทธิ์รับคำอย่างดีพลางนั่งลงที่เก้าอี้ในห้องครัว

ภาพตรงหน้าทำให้เจนฤทธิ์นิ่งงันไปชั่วครู่ แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาในครัวกระทบกับร่างของปานรัมภา ทำให้เขานึกซ้อนทับไปยังภาพในอดีต... ภาพของ แม่ปานรัมภีร์ ที่เคยนั่งปอกผลไม้และเตรียมสำรับกับข้าวให้เขาบนเรือน กลิ่นไอความอบอุ่นแบบเดิมโชยกลับมาในความรู้สึกจนเขาเผลอคลี่ยิ้มออกมา

“คุณพี่รอน้องสักครู่นะเจ้าคะ เดี๋ยวน้องปอกผลไม้ให้คุณพี่รับเป็นของว่าง”

ปานรัมภาจัดแจงล้างผักไปพลางเหลือบมองคนตัวสูงที่นั่งรออย่างสงบอยู่ตรงเก้าอี้ไม้ เธอเห็นเขาดูหิวโซผิดจากท่าทางนักธุรกิจมาดนิ่งที่เคยเห็น จึงลองเอ่ยถามขึ้นเพื่อคลายความเงียบ

"แล้วนี่... พี่เจนชอบทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ ปานจะได้เลือกทำถูก"

เจนฤทธิ์ที่นั่งเท้าคางมองเธออยู่นานก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา แววตาของเขาดูเหม่อลอยไปไกลคล้ายกับกำลังดึงภาพความทรงจำออกมาจากกาลเวลา

"พี่ชอบทาน แกงคั่วส้ม หลนเต้าเจี้ยว กระดูกหมูทอด แล้วก็พวกแกงกระทิกับหมูแดดเดียวค่ะ" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะสำทับต่อ "แต่ที่ขาดไม่ได้เลยคือน้ำพริกกับผักเคียงลวกค่ะ พี่ว่ามันเข้ากันที่สุดแล้ว"

คำตอบที่หลุดออกมาจากปากของเจนฤทธิ์ทำเอาปานรัมภาชะงักนิ่งไปครู่ใหญ่ หัวใจของเธอวูบไหวราวกับถูกกระชากกลับไปยังเรือนไทยหลังใหญ่ในปี พ.ศ. ๒๔๐๐ ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ชัดเจนเสียจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในครัวไฟที่มีควันฟืนลอยกรุ่น

...หลังจากที่คุณหญิงปานรัมภีร์แต่งงานกับคุณหลวงฤทธิ์ เธออยู่ในชุดสไบสีนวลมักจะคอยฝึกเข้าครัวกับคุณหญิงกลีบลำดวนทำอาหารอยู่นานนับชั่วโมง เธอคอยหมั่นเรียนรู้วิธีการโขลกน้ำพริกให้รสดี เคี่ยวแกงคั่วให้รสละมุน หมักกระดูกหมูด้วยรากผักชีกระเทียมพริกไทย เพื่อตั้งใจทำสำรับที่เลิศรสที่สุดรอสามีกลับจากราชการในทุกวัน...

ความรู้สึกที่อยากจะดูแลคนตรงหน้าด้วยอาหารเหล่านั้นมันรุนแรงจนเธอเผลอบีบตะกร้าผักในมือแน่น

"ปานคะ? เป็นอะไรไปหรือเปล่า" เสียงทุ้มของเจนฤทธิ์เรียกสติเธอคืนมา

"เปล่าค่ะ... แค่เมนูที่พี่ชอบ มันตรงกับที่ปานคิดจะทำพอดี" เธอตอบกลบเกลื่อนพลางรีบหันไปล้างผักต่อ

“น้ำพริกถ้วยนี้รสชาตินวลลิ้นนักขอรับคุณแม่ มิใคร่จะเหมือนฝีมือแม่ครัวที่เรือนเราเสียทีเดียว” คุณหลวงว่าพลางหันไปทางร่างบาง

“เป็นฝีมือของแม่ปานด้วยหรือไม่”

“เจ้าค่ะคุณพี่ น้องเห็นบ่าวเขากำลังโขลกเครื่องอยู่พอดี เลยขออนุญาตคุณป้าช่วยลงมือปรุงดูบ้าง หากมิถูกปากคุณพี่ น้องต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ”

“มิได้เป็นเช่นนั้นเลยแม่ปาน พี่ว่ารสชาติดีเหลือใจนัก” คุณหลวงฤทธิ์ยิ้มรับด้วยแววตาพึงใจ

“หากพี่มิเกรงใจ เห็นทีว่าสำรับเช้าวันพรุ่ง พี่ก็คงจักต้องรบกวนน้อง ให้ช่วยลงมือปรุงน้ำพริกให้พี่กินอีกสักมื้อเสียแล้ว”

เสียงโขลกเครื่องแกงสลับกับเสียงซู่ซ่าของน้ำแกงในหม้อดังกังวานไปทั่วห้องครัว ปานรัมภาลงมือทำ น้ำพริกปลาทู รสจัดจ้านเคียงคู่กับผักลวกสีสวย ต่อด้วย แกงคั่วส้ม ที่ส่งกลิ่นหอมฉุย และ หลนเต้าเจี้ยว รสละมุนละไมตามที่เขาถวิลหา ทุกท่วงท่าการหยิบจับตะหลิวหรือการปรุงรสของเธอช่างดูคล่องแคล่วและงดงาม

เมื่ออาหารทุกอย่างเสร็จสิ้น ปานรัมภาก็จัดแจงตักข้าวสวยร้อน ๆ ควันฉุยใส่จาน แล้วยกอาหารมาตั้งโต๊ะด้วยตัวเอง

"พี่เจนนั่งรออยู่เฉย ๆ ค่ะ เดี๋ยวปานจัดการเอง" เธอเอ่ยขัดขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงทำท่าจะลุกมาช่วย ท่าทางเผด็จการเล็ก ๆ ของเธอทำให้เจนฤทธิ์ต้องยอมนั่งลงแต่โดยดี พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูที่ปิดไม่มิด

ภาพที่ทั้งสองคนนั่งลงทานข้าวด้วยกันภายในบ้านที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานและกลิ่นหอมของกับข้าวฝีมือคนรัก ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นจนล้นปรี่ เจนฤทธิ์ตักหลนเต้าเจี้ยวเข้าปากเป็นคำแรก ก่อนจะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบสั่นไหวด้วยความรู้สึกโหยหา

"รสชาตินี้..." เขาเปรยเสียงแผ่ว

เขามองหน้าหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม รสชาติอาหารที่คุ้นเคยประกอบกับใบหน้าหวานที่เขารักสุดหัวใจ ทำให้เจนฤทธิ์รู้สึกเหมือนคุณหลวงฤทธิ์ที่เพิ่งกลับจากราชการเหนื่อย ๆ แล้วได้มานั่งพักกินข้าวโดยฝีมือเมียรักบนเรือน

"ปานทำอาหารเก่งนะคะ... อร่อยจนพี่อยากจะกินฝีมือปานไปทุกชาติเลย"

ปานรัมภาชะงักช้อนที่กำลังจะตักน้ำพริก เธอเงยหน้าสบตาเขาที่จ้องมองเธอด้วยความหมายลึกซึ้ง หัวใจที่เคยพยายามเข้มแข็งเริ่มอ่อนระทวยลงเพราะคำพูดและสายตาคู่นั้น

"พี่เจนก็พูดเกินไป ทานเยอะ ๆ เถอะค่ะ เห็นบ่นว่าหิวไม่ใช่เหรอ" เธอรีบตักน้ำพริกปลาทูส่งให้เขาเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน