บทที่ 18 ขบคิด 4

“พี่ทศคิดได้อย่างนี้ดาวก็สบายใจ” ทศวรรษยกมือขึ้นมาลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู อย่างน้อยเขายังมีครอบครัว มีคนที่รักเขามากมายขนาดนี้ ไหนจะโรงงาน ลูกน้อง บริษัท ทศวรรษไม่อาจปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมกับความโศกเศร้านั้นนานเกินไป ชีวิตมีแต่จะต้องเดินหน้าต่อไป

“พอได้กลับมาบ้าน มีเวลาให้คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ค่อย ๆ ตกผลึกรวมไปถึงคนรอบตัวทำให้พี่คิดอะไรได้หลายอย่าง มัวแต่วิ่งไขว่คว้าไล่ตามของที่ไม่ใช่ของของเรา จนลืมคนอื่น ๆ ที่อยู่รายล้อม ทุกสิ่งตั้งอยู่ ดับไป ล้วนไม่จีรัง ความรักเองก็เช่นกัน พี่ขออวยพรให้เส้นทางชีวิตรักของดาวราบรื่น วันไหนเหนื่อยก็กลับมา”

“…พี่ทศ” ทัดดาวเอ่ยเรียกชื่อพี่ชายเสียงสั่นเครือ

“อย่ามาเแสร้งบีบน้ำตาแถวนี้” สองพี่น้องหยอกล้อ จิกกัดกันไปตลอดทาง ทศวรรษอดที่จะถามตัวเองไม่ได้

เขาไม่ได้หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

นานแค่ไหนแล้วที่พี่น้องไม่ได้พูดคุยหลอกล้อกันแบบนี้

นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้กลับบ้านมาหาพ่อแม่

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้หยัดยืนด้วยสองขาของตัวเองแบบนี้

และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่เขาต้องเรียนรู้ที่จะยืนด้วยสองขาของตัวเองอีกครั้ง เหมือนเด็กเวลาตั้งไข่ หกล้มคลุกคลานไปบ้าง แต่อย่างน้อยในตอนแรกการยืน เดิน วิ่งไปข้างหน้าล้วนเริ่มจากสองขาของตัวเอง ทศวรรษคิดได้ดังนั้นก็เริ่มตั้งแต่การขับรถด้วยตัวเองวันนี้ก็แล้วกัน

“พี่ทศ พี่ทศ! เบรก เบรก” ทัดดาวแหกปากร้องเสียงหลง มือข้างหนึ่งจับที่จับบนศีรษะแน่น สองเท้าก็เผลอเหยียบเบรกตามไปด้วย มืออีกข้างก็ยกค้างไว้กลางอากาศเผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้กดเบรกมือทัน

“พี่ทศศศศศศศศศ” ทัดดาวไม่แปลกใจที่พี่เขยเป็นสารถีขับรถให้อีกฝ่ายตลอด ทัดดาวไม่เคยกลัวความตายมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิตจนได้มานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้พี่ชายตัวเองนี่แหละ!

 

ทศวรรษกลับมาถึงกรุงเทพฯ พร้อมกับทัดดาว ก้นยังไม่ทันหย่อนลงบนโซฟาอีต้นที่เหมือนกะเวลามาเป็นอย่างดีโทรเข้ามาทันที

“อีทศถึงหรือยัง”

“ถึงแล้ว กูอยู่คอนโด”

“ดี อีกสิบนาทีถึง” ทศวรรษนั่งครุ่นคิดได้ไม่นานสามสาวก็มาพร้อมกับเอกสารกองโตอีกทั้งแต่ละคนมีสีหน้าคร่ำเครียดอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะต้นตาล

“สี่คนนั่งล้อมกันอยู่บนตรงโซฟาบ้างนั่งพื้น บ้างนั่งบนโซฟาโดยมีศูนย์กลางเป็นเจ้าของห้อง ทุกสายตาจับจ้องเอกสารที่อยู่ในมือของเพื่อนสาวที่นั่งอ่านด้วยใบหน้าซีดเผือด อีกทั้งสองมือยังสั่นน้อย ๆ

“อีทศมึงโอเคหรือเปล่า” ทศวรรษเหมือนคนวิญญาณหลุดลอยเมื่อได้อ่านเอกสารตรงหน้า เป็นรูปแบบสำเนาของคำให้การที่ต้นตาลแอบถ่ายออกมา

“มึงได้มายังไง” ทศวรรษถามเสียงแหบแห้ง ต้นตาลยกมือทัดหูวิกปลอมก่อนจะยกมือป้องปากเบา ๆ

“ก็…ใช้วิชามารนิดหน่อย” ต้นตาลตอบแบบขอไปที

ปลายฟ้า : “กูว่าไม่หน่อยละได้มาทั้งดุ้นขนาดนี้”

ต้นตาล : “เอาน่า กูจะได้มาแบบไหนไม่สำคัญ เอกสารลับพวกมึงหุบปากให้สนิทล่ะ” ทุกคนที่เหลือพยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจ

ต้นตาล : “นี่อีทศกูว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้วนะ อีกอย่างกูได้ข่าวภายในบริษัทพ่อผัวมึงไม่ค่อยโอเท่าไหร่”

มะเดี่ยว : “มีอะไรงั้นเหรอ”

ต้นตาล : “ก็การบริหารภายในแหละ เห็นว่าหลายโครงการชะงักเพราะเห็นพ้องไม่ตรงกัน แล้วหุ้นบริษัทก็ทะแม่ง ๆ งานนี้กูว่ามีวาฬลาก”

ปลายฟ้า : “มึงก็เรียกซะ…เรียกว่าเหี้ยยังน้อยไป พวกแม่งปั่นหุ้น ล่อเม่าอย่างเรา ๆ ให้เข้าซื้อแล้วลากราคาเหมือนจะไปอวกาศ พอสบจังหวะก็ทุบเละเป็นขี้ เม่าพอตแตกหมดตัวกันเป็นแถว”

มะเดี่ยว : “อย่าบอกว่าพวกมึงก็เป็นเม่าในนั้น”

ต้นตาล ปลายฟ้า : “เออ/เออ”

มะเดี่ยว : “เชี่ย!”

ต้นตาล : “ไม่ต้องห่วง กูชิงขายตั้งแต่ได้กำไรไม่เท่าไหร่ล่ะ แม่งตลาดหุ้นเมืองไทยเหมือนเล่นไฮโล ลุกช้าโดนกินรอบวง กูละเบื่อ”

ทศวรรษ : “แล้วมึงพอจะมีข้อมูล (วงใน) ไหม”

ต้นตาล : “ถ้ามึงหมายถึง (Insider Trader) ไม่มีหรอก แต่กูว่ามีคนนึงที่น่าจะรู้ดีกว่าชาวบ้าน”

ทศวรรษ : “ใคร?”

ต้นตาล : “มึงจำอีพี่โตปืนใหญ่ได้ปะ”

มะเดี่ยว : “คนที่เคยตามจีบอีทศอะนะ”

ต้นตาล : “เออ ฉายานี้มีคนเดียวเท่านั้นแหละ”

ปลายฟ้า : “ปืนใหญ่ที่ว่าคงไม่ได้หมายถึงอันนั้นใช่ปะ” ปลายฟ้าพูดพลางเบ่งกล้ามตัวเองไปด้วย ต้นตาลกลอกตาขึ้นฟ้า

ต้นตาล : “คนนี้ปืนใหญ่ของจริง อลังการดาวล้านดวงสมมงปืนใหญ่ของแท้” ต้นตาลจีบปากจีบคอพลางดีดนิ้วไปด้วย

ต้นตาล : “ว่าแต่มึงถามเรื่องนี้ไปทำไม…อย่าบอก” ต้นตาลเอามือทาบอกก่อนจะบ่นร่ายยาว

“อีทศอีโง่ นี่มึงไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยใช่ปะ อีห่า…ตอนกูได้อ่านกูยังตกใจ แต่มึง

ยังจะสวมบทเป็นนาตาชาสืบเรื่องบริษัทพ่อผัวอีก ทำยังกะว่ามึงใช้อีพี่สืบหายใจ หรือกินเพื่ออิ่มท้อง ไม่มีเขาเราอยู่ได้นะอีห่า” มะเดี่ยว ปลายฟ้าลุกขึ้นมากดตัวต้นตาลเป็นพัลวัน

มะเดี่ยว : “แม่ใจเย็น ใจเย็น”

ปลายฟ้า : “มันก็แค่ถามไหมมึง”

ต้นตาล : “มึงแค่ถามใช่ไหมอีทศ” ต้นตาลจ้องเพื่อนเขม็ง คบหากันมานานแค่อ้าปากก็เห็นไปยังลำไส้ใหญ่ อีทศหนออีทศ เวรกรรมอะไรของมัน!

ทศวรรษ : “กูแค่อยากจากไปโดยที่ไม่มีอะไรค้างคา”

ต้นตาล : “เห็นมะ!” ต้นตาลสะบัดหน้ากอดอกด้วยความไม่สบอารมณ์

มะเดี่ยว : “ทำยังกะมึงจะไม่ช่วยมันงั้นแหละ” ทุกสายตาต่างจดจ้องไปที่ต้นตาลไปตาเดียว แม้จะเงียบแต่มีความกดดันอยู่ในที ทำไงได้ บางครั้งคนเราก็โง่และทำเรื่องบ้าบิ่นเพราะคำว่า “รัก” คำเดียว เหมือนตอนที่เขาอกหักจากไอ้โจ ไอ้ผัวชั่วนั่นทำเอาต้นตาลเป๋ไปช่วงหนึ่งเลยก็ว่าได้ เป็นทั้งรักแรกและเป็นทั้งบทเรียนในชีวิตในคนคนเดียวกัน

ต้นตาล : “…ช่วย”

ปลายฟ้า : “มึงรักมันยังกะลูกในอุทธรณ์”

ต้นตาล : “แต่ก่อนจะลงสนามรบ ต้องรู้เขารู้เรา อีทศถ้ามึงกล้าเปิดห้องนั้นกูก็จะช่วยมึงสุดตัว”

ทศวรรษ : “ได้…กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันมีอะไร”