กับข้าวคุณย่า

“แก้ว...” หมอกถอนหายใจยาว ก่อนลูบหน้าเบา ๆ “ไม่เล่นแล้ว” “ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

แก้วใจหัวเราะจนตาเป็นเส้น “ครับ ๆ” “งั้นแก้วพาไปกินของหวาน”

ทั้งคู่เดินออกจากโซนเครื่องเล่น มุ่งหน้าไปยังร้านขนมเล็ก ๆ ภายในสวนสนุก กลิ่นวาฟเฟิลหอม ๆ กับไอศกรีมเย็น ๆ ลอยมาแตะจมูก

“เอาอันนี้ครับ” แก้วใจชี้ไปที่วาฟเฟิลร้อน ๆ ราดซอสช็อกโกแลต เสิร์ฟคู่กับไอศกรีมวานิลลา “แล้วพี่ล่ะ”

หมอกยิ้ม “เหมือนแก้วนั่นแหละ”

ไม่นาน ของหวานก็ถูกยกมาเสิร์ฟ แก้วใจตักไอศกรีมคำใหญ่เข้าปาก ก่อนยิ้มตาหยี “อร่อยไหมครับ”

หมอกชิมตาม แล้วพยักหน้า “อร่อย” “สมกับที่ลากพี่มานั่ง”

แก้วใจหัวเราะ “เดี๋ยวชดเชยค่ารถไฟเหาะครับ” “ด้วยของหวาน”

หมอกส่ายหน้าพร้อมยิ้ม “ของหวานช่วยได้จริง ๆ”

ระหว่างนั้นเอง... มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา คนหนึ่งชะงัก ก่อนรีบสะกิดเพื่อน “เฮ้ย... ใช่คุณหมอในไอจีไหม” “แล้วคนข้าง ๆ คือคุณแก้ว!”

ทั้งกลุ่มมองหน้ากัน ก่อนสูดหายใจลึก ๆ “ไปขอถ่ายรูปดีไหม” “อย่ารบกวนเขาเลย” “แต่เขาน่ารักมาก...”

แก้วใจสังเกตเห็น จึงยิ้มแล้วโบกมือเรียก “จะมาถ่ายรูปด้วยกันไหมครับ”

ทั้งสี่คนถึงกับเบิกตากว้าง “ได้เหรอคะ!”

“ได้สิครับ” หมอกเองก็ยิ้ม ก่อนลุกขึ้นยืนข้างแก้วใจ “เชิญเลยครับ”

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหลายครั้ง หลังถ่ายรูปเสร็จ ทุกคนยกมือไหว้ขอบคุณ “ขอบคุณมากนะคะ” “ตัวจริงน่ารักมากเลย” “คุณหมอใจดีมาก” “คุณแก้วหล่อกว่าในรูปอีก”

ทั้งคู่หัวเราะรับคำชม ไม่นาน ภาพและคลิปสั้น ๆ ก็ถูกโพสต์ลงโซเชียล คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

ส่วนเจ้าของคลิป... ยังคงนั่งแบ่งวาฟเฟิลชิ้นสุดท้ายกันอย่างไม่รู้เลยว่า โลกออนไลน์กำลังพากันอมยิ้มกับความธรรมดาที่แสนพิเศษของทั้งคู่

หลังจากกินของหวานจนหมด ทั้งคู่ก็ย้ายมานั่งพักบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เบื้องหน้าเป็นลานเครื่องเล่นสำหรับเด็ก เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังสลับกับเสียงดนตรีจากสวนสนุก

แก้วใจนั่งมองเด็ก ๆ ที่กำลังวิ่งไล่จับกัน ก่อนหันมาหาหมอก “พี่หมอกครับ”

“หืม?”

“พี่อยากไปไหนอีกไหมครับ”

หมอกทอดสายตามองเด็กน้อยที่กำลังโบกมือให้พ่อแม่ ก่อนยิ้มบาง ๆ “พี่ว่า...” “เราไปหาคุณย่ากันไหม”

แก้วใจหันมายิ้มทันที “ไปสิครับ” “แก้วก็คิดถึงคุณย่า” “ไม่ได้เจอท่านตั้งนานแล้ว”

หมอกพยักหน้า ก่อนเอนหลังพิงพนักม้านั่ง “แต่...” “พี่ขอนั่งอีกแป๊บนะ” “ยังไม่ไหว”

แก้วใจหลุดหัวเราะ “ยังเวียนหัวอยู่เหรอครับ”

หมอกพยักหน้าช้า ๆ “อือ...” “เหมือนโลกมันยังหมุนอยู่”

แก้วใจยกมือแตะหน้าผากหมอกเบา ๆ “ทีหลังก็อย่าปากแข็งสิครับ” “บอกว่าไม่ไหวตั้งแต่แรกก็จบ”

หมอกหัวเราะแห้ง ๆ “ก็พี่นึกว่า... ไหว” “ใครจะไปรู้ว่ามันจะหมุนขนาดนั้น”

แก้วใจอมยิ้ม ก่อนขยับเข้าไปนั่งใกล้อีกนิด “งั้นพักก่อนครับ” “ไม่รีบ” “คุณย่าหนีเราไปไหนไม่ได้หรอก”

หมอกหันมองแก้วใจ ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอบใจนะ” “ที่พาพี่มาเที่ยววันนี้”

แก้วใจส่ายหน้าเบา ๆ “แก้วต่างหากครับ...” “ที่ดีใจ” “เพราะนานแล้ว... ที่เราไม่ได้ออกมาใช้เวลาด้วยกันแบบนี้”

หมอกเอื้อมมือไปจับมือแก้วใจไว้หลวม ๆ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงนั่งมองเด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ตรงหน้า ปล่อยให้เสียงหัวเราะของผู้คน และสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านไปอย่างเงียบสงบ

บางครั้ง... ความสุข ก็ไม่จำเป็นต้องเกิดจากการเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียว แค่มีคนที่เรารักนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นวันที่มีความหมายมากพอแล้ว

บ้านสวน

หลังออกจากสวนสนุกได้ไม่นาน หมอกก็ขับรถพาแก้วใจออกจากตัวเมือง สองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากตึกสูงและถนนที่พลุกพล่าน กลายเป็นทุ่งนา สวนผลไม้ และต้นไม้สีเขียวที่ทอดยาวสุดสายตา

ใช้เวลากว่าสองชั่วโมง รถคันหรูก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็กที่คุ้นเคย สุดปลายทาง... คือบ้านเรือนไทยหลังเก่า ที่โอบล้อมด้วยสวนอันร่มรื่น

ต้นมะม่วง ต้นขนุน ต้นมะพร้าว และไม้ดอกนานาชนิด ยังคงยืนต้นเหมือนเมื่อหลายปีก่อน สายลมพัดเอากลิ่นดินและกลิ่นดอกมะลิอ่อน ๆ ลอยมาตามลม

แก้วใจยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ...”

หมอกพยักหน้าเบา ๆ “อือ...” “เหมือนตอนเราเป็นเด็กไม่มีผิด”

รถค่อย ๆ จอดใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าบ้าน ใต้ถุนเรือนไทย... ย่ามะลินั่งรอหลานทั้งสองอยู่ที่เดิม รอยยิ้มอบอุ่นค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า “มาแล้วเหรอ...” “เจ้าหมอก...” “เจ้าแก้ว...”

เพียงได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย หมอกกับแก้วใจก็ยิ้มกว้างขึ้นพร้อมกัน เหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็กชายสองคนที่วิ่งกลับบ้านหลังเล่นซนมาทั้งวันอีกครั้ง

ทั้งคู่นั่งลงข้าง ๆ ย่ามะลิ ฟังคำสอนเรื่องการทำงานและสุขภาพอย่างตั้งใจ ก่อนถึงเวลาอาหารเย็น — ทุกจานล้วนเป็นอาหารพื้นบ้านที่ปลูกและทำเอง ตั้งแต่แกงเลียง ต้มจืด ปลาทอด ไปจนถึงน้ำพริกและผักสดจากสวน แม้จะไม่ใช่อาหารหรูหรา แต่ทุกคำกลับเต็มไปด้วยความใส่ใจและรสชาติที่คุ้นเคย

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี... รสชาติอาหารฝีมือคุณย่า ก็ยังเป็นรสชาติของ "บ้าน" ที่ไม่มีร้านอาหารไหนทดแทนได้