คุ๊มหมออวดแฟน

ครบหนึ่งเดือนที่หมอลาพักร้อน พรุ่งนี้ก็ถึงเวลาที่หมอต้องกลับไปทำงานแล้ว

แก้วใจมองหมอด้วยแววตาที่อธิบายไม่ถูก

"เป็นอะไรหรือเปล่า แก้ว"

แก้วใจเม้มปาก ก่อนจะพูดเสียงเบา

"พรุ่งนี้พี่ก็กลับไปทำงานแล้ว..."

"แล้วไง"

"พี่ก็จะไม่มีเวลาให้ผมแล้วสิ"

หมอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวแก้วใจเบา ๆ

"ใครบอกว่าพี่จะไม่มีเวลาให้เรา"

"แต่พี่ต้องทำงานนี้

"ใช่ พี่อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยทั้งวันเหมือนช่วงลาพักร้อน แต่ไม่ได้แปลว่าพี่จะไม่มีเวลาให้เราเลย"

หมอจับมือแก้วใจไว้แน่น

"เวลาว่างของพี่ พี่ก็ยังอยากใช้กับแก้วเหมือนเดิม"

แก้วใจเงยหน้าขึ้น มองหมอด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

"สัญญานะ"

"อือ... สัญญา"

เช้าวันถัดมา แก้วใจเป็นคนขับรถมาส่งหมอที่หน้าโรงพยาบาล

ตลอดทาง แก้วใจแทบไม่ได้พูดอะไร เอาแต่จับพวงมาลัยแน่นเป็นระยะ ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

เมื่อรถจอดสนิท หมอหันไปมองคนข้าง ๆ ก่อนจะยิ้มอ่อน

"เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้"

แก้วใจฝืนยิ้ม

"ก็...พี่กลับมาทำงานแล้วนี่"

หมอหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปลูบหัวแก้วใจ

"คิดมากอีกแล้ว"

สายตาของหมอจับความกังวลในแววตาคนรักได้ชัดเจน จึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดไว้

"เข้าไปกับพี่ไหม"

แก้วใจหันมามองอย่างแปลกใจ

"เข้าไปได้เหรอ"

"ได้สิ"

"แต่..."

หมอยิ้มกว้างกว่าเดิม

"พี่อยากให้ทุกคนรู้จักเรา"

แก้วใจชะงักไปเล็กน้อย

"ไม่กลัวเหรอ"

หมอส่ายหน้า

"ทำไมต้องกลัว"

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา หมอกลายเป็นที่รู้จักในโลกออนไลน์มากขึ้นเรื่อย ๆ จากการแบ่งปันความรู้ด้านการแพทย์และการทำคอนเทนต์ จนมีผู้ติดตามและแฟนคลับเพิ่มขึ้นทุกวัน แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดัง

สำหรับหมอ ชื่อเสียงเป็นเพียงผลพลอยได้จากการทำในสิ่งที่รัก แต่แก้วใจ...คือคนที่หมออยากให้ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเปิดเผย หมอเอื้อมมือไปจับมือแก้วใจไว้แน่น

"ไปเถอะ"

ร้านกาแฟภายในโรงพยาบาลในช่วงสายเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งแพทย์ พยาบาล และญาติผู้ป่วยที่แวะมาซื้อเครื่องดื่มก่อนเริ่มงาน

ทันทีที่ประตูกระจกถูกผลักเปิด ร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวของ หมอหมอก ก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนข้างกาย ทำให้สายตาหลายคู่หันมามองแทบจะพร้อมกัน

คนตัวเล็กที่เดินเคียงข้างเขามีใบหน้าหวาน ผิวขาวอมชมพู ดูสะอาดตาและน่ามองจนใครหลายคนอดเหลียวมองซ้ำไม่ได้

หมอหมอกหันมายิ้มอ่อน ๆ ก่อนเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

"แก้ว นั่งรอพี่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งเครื่องดื่มให้"

"ครับ พี่หมอก"

แก้วใจพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะริมกระจก รอคนรักเดินไปต่อคิวสั่งกาแฟ

ภาพนั้นทำให้บรรดาพยาบาลสาวที่อยู่ไม่ไกลแอบมองกันเป็นระยะ ก่อนจะหันมาซุบซิบพร้อมรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้

"นั่นใช่คนที่เป็นข่าวกับอาจารย์หมอหรือเปล่า"

"ตัวจริงน่ารักมากเลย เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์หมอถึงทั้งหวงทั้งตามใจขนาดนั้น"

เสียงกระซิบดังแผ่ว ๆ คลอไปกับกลิ่นหอมของกาแฟ ขณะที่หมอหมอกยังคงยืนรอรับเครื่องดื่ม โดยไม่รู้เลยว่าทั้งตัวเขาและคนข้างกายกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งร้าน

"มาแล้วครับ คนเก่ง"

หมอกเดินกลับมาพร้อมถาดเล็กในมือ บนถาดมีแก้วกาแฟสองใบและเค้กหนึ่งชิ้น เขาเลือกทุกอย่างตามของโปรดของแก้วใจ โดยไม่ต้องเอ่ยถามสักคำ

"ขอบคุณครับ พี่หมอก"

แก้วใจรับแก้วกาแฟมาถือ ก่อนจะยกขึ้นจิบเล็กน้อย แล้วเงยหน้าถามคนตรงหน้า

"วันนี้พี่หมอกลงเวรกี่โมงครับ ให้แก้วมารับไหม"

"หกโมงเย็นครับ วันนี้พี่ไม่รับเวรเพิ่มแล้ว"

"กลัวเหนื่อยเหรอ"

หมอกส่ายหน้า ยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่หรอก พี่กลัวแก้วงอนมากกว่า"

แก้วใจเบะปากทันที ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

"แหวะ... มุกจีบของพี่หมอกนี่ฝืดชะมัด"

หมอกหัวเราะตาม พลางมองรอยยิ้มของคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู

"ฝืดก็จริง... แต่ถ้าทำให้แก้วยิ้มได้ พี่ก็ถือว่าคุ้มแล้ว"

หมอหมอกยกมือแตะศีรษะคนตัวเล็กเบา ๆ อย่างเอ็นดู เพียงเท่านั้น เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นทั่วร้าน

"เมื่อกี้อาจารย์หมอลูบหัวเขาด้วย!"

"โอ๊ย...ใจละลาย"

"คนนั้นใช่แฟนอาจารย์หมอหรือเปล่า"

"ไม่รู้ แต่สายตาที่มองกัน...เกินคำว่าเพื่อนแน่นอน"

เหล่าพยาบาลแอบอมยิ้ม บางคนถึงกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ลงในกลุ่มแชตของแผนก

'ข่าวด่วน! อาจารย์หมอหมอกพาคนพิเศษมาที่ร้านกาแฟค่ะทุกคน! หล่อกับน่ารักมากกก'

ไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์หลายเครื่องก็ดังขึ้นแทบพร้อมกัน จนพยาบาลในแผนกอื่นเริ่มส่งสติกเกอร์และข้อความถามกันอย่างคึกคัก

ขณะเดียวกัน แก้วใจที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นจุดสนใจ เห็นคนยิ้มให้ก็ยิ้มตอบกลับไปแบบไม่คิดอะไร

รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้หลายคนยิ้มตาม

"น่ารักเกินไปแล้ว..."

"เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์หมอถึงหวงขนาดนี้"

หมอกวางแก้วโกโก้ไว้ตรงหน้าแก้วใจ ก่อนเลื่อนหลอดให้และเปิดฝาเครื่องดื่มให้เสร็จสรรพ

"ดื่มตอนอุ่น ๆ นะ เดี๋ยวจะไม่อร่อย"

"ขอบคุณครับ...พี่หมอก"

แก้วใจยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์

ภาพการดูแลกันอย่างเป็นธรรมชาติของทั้งคู่ ทำให้เสียงกรี๊ดในใจของเหล่าพยาบาลดังขึ้นไม่ต่างจากละครรักที่กำลังฉายอยู่ตรงหน้า

หลายคนถึงกับแอบคิดในใจว่า...

อาจารย์หมอหมอกไม่ได้แค่เปิดตัวคนรัก แต่กำลังอวดคนรักอย่างไม่รู้ตัวเสียมากกว่า