บทที่ 3

เสียงไก่ขันตอนเช้ามืดปลุกฤทัยรักษ์ตื่นขึ้นมา แสงรำไรที่ทอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพร้อมลมจากธรรมชาติ ทำให้เธอจำได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

เรือนคำหอม...

หญิงสาวค่อยๆ บิดตัวไล่ความง่วงงุน พอดีกับเสียงเคาะประตูเรียกดังขึ้น

“ก๊อกๆ หนูอุ่น ตื่นหรือยังลูก”

เสียงที่ฟังดูสดใสนั้นสร้างความแปลกใจคนในห้องไม่น้อย ด้วยจำได้ว่าเป็นเสียงของย่าคำหอม มือบางรีบเก็บผ้าห่ม ลูบหน้าลูบผมให้ดูเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปเปิดประตู

คนยืนรออยู่ผลิยิ้มส่งให้ “ย่ามากวนหนูหรือเปล่าลูก”

“ไม่กวนค่ะ คุณย่ามีเรื่องอะไรจะให้หนูอุ่นทำหรือเปล่าคะ”

“ย่ามาเรียกไปใส่บาตรจ้ะ”

“อ๋อ ได้เลยค่ะ ขอหนูอุ่นจัดการตัวเองก่อนนะคะ เสร็จแล้วจะรีบตามไปค่ะ” ฤทัยรักษ์ตอบรับทันที เริ่มต้นเช้าวันแรกด้วยการสร้างบุญก็ดีเหมือนกัน

คนมาชวนได้คำตอบที่พอใจแล้วก็ทำไม้ทำมือบอกให้หญิงสาวไปจัดการตัวเอง “เสร็จแล้วลงไปที่ถนนหน้าเรือนเลยนะลูก”

“ค่ะ” เธอยิ้มตอบ มองหญิงชราเดินยิ้มแต้จากไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก

เช้านี้คุณย่าจะสดใสเกินไปไหม...

ฤทัยรักษ์รีบล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมยาวประบ่าถูกรวบไว้ไม่ให้ยุ่ง เผยใบหน้าหมดจดสะอาดตา เธอมองซ้ายมองขวาตรวจความเรียบร้อยในกระจกแล้วค่อยเดินไปหาพวกคุณย่าที่หน้าเรือน ไม่คิดว่าพ้นบันไดเรือนมาจะเห็นคนสองคนกำลังช่วยกันปีนเก็บดอกพุดซ้อนสีขาวจากต้นที่ขึ้นอยู่ข้างรั้วอย่างทุลักทุเล เธอแอบลังเลว่าจะเดินผ่านไปเลยหรือเข้าไปช่วยดี ดูจากท่าทีของสองคนนี้ในคืนที่ผ่านมาแล้ว...

ไม่ยุ่งด้วยดีกว่า!

“สูงอีกนาย ดอกนั้นมันไม่สวย”

“ดอกไหนล่ะ มันก็เหมือนกันหมดไม่ใช่เรอะ”

“ดอกสูงๆ นั่นไงนาย”

“นี่ก็สุดแขนกูแล้ว มึงจะเอาสูงแค่ไหนอีก ขึ้นมาเก็บเองเลยไหมล่ะ” แดนดินหันกลับไปบอกก้องหล้าเสียงดัง ลูกน้องตัวดีดันหันมองไปทางอื่น พอมองตามก็เห็นสาวตัวเล็กกำลังเดินผ่านไป เขายังไม่ทันว่าอะไร ก้องหล้าก็ร้องเรียกทางนั้นแล้ว

“คุณมาพอดีเลย ช่วยนายเก็บดอกไม้หน่อยนะ ผมจะไปช่วยยายตั้งโต๊ะ” บอกเร็วๆ แล้วเขาก็เดินหนีเลย ปิดโอกาสไม่ให้ฤทัยรักษ์ปฏิเสธอย่างนั้น

“ให้ฉันช่วยเก็บเหรอคะ” ฤทัยรักษ์เงยหน้าถามแดนดินอย่างเสียไม่ได้ เมื่อกี้เธอเกือบจะเดินพ้นอยู่แล้ว ก้องหล้าดันหันมาเห็นเข้าพอดี

แดนดินที่ถูกลูกน้องทิ้งไปดื้อๆ ตวัดสายตาถาม “ทำได้ไหมล่ะ”

ดวงตากลมโตมองต้นดอกพุดซ้อนที่สูงเลยหัวคนถามอย่างประเมิน แล้วเหลียวมองหาตัวช่วย พอเห็นเก้าอี้ไม้อยู่ใต้ต้นไม่ไกล จึงเดินไปยกมา

“จะทำอะไรน่ะ”

“ก็เก็บดอกพุดไงคะ” ว่าแล้วเธอก็เงยหน้ามองหาบริเวณที่มีดอกพุดออกเยอะๆ เพื่อปีนขึ้นไปเก็บมัน

“ไม่ต้อง! เดี๋ยวได้ตกลงมากันพอดี” แดนดินบอกปัดเสียงเข้ม

ฤทัยรักษ์ไม่สนใจเขา หาจุดดีๆ ได้แล้วก็ก้าวขึ้นไปยืนบนเก้าอี้อย่างคล่องแคล่ว แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปเก็บ เสียงสดใสของย่าคำหอมพลันร้องถามมาแต่ไกลๆ ก่อน

“ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ พระท่านตั้งแถวเดินมาแล้วนะ”

“ไม่มีอะไรจ้ะ ดินกำลังมองหาดอกไม้สวยๆ อยู่” แดนดินร้องตอบคนเป็นย่า แต่สายตาไม่ละจากร่างเล็ก กลัวว่าเธอจะตกลงมาจริงๆ

“ที่สวยๆ มันอยู่ข้างบนแน่ะ ดินก็ช่วยหนูอุ่นเก็บหน่อยสิ”

หลานชายได้ยินแล้วทำหน้ายุ่ง แต่สักพักก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างเล็กอย่างไม่มีทางเลือก

“เอ๊ะ! คุณจะทำอะไรน่ะ นี่!” ฤทัยรักษ์ร้องด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดีๆ พ่อคนหน้าหล่อแต่ชอบทำหน้าบึ้งก็เข้ามาอุ้มเธอขึ้นนั่งบนบ่า

“เงียบๆ ซิ! แล้วเหลือกตามองหาดูว่ามีช่อไหนสวยก็เก็บลงมา”

“เหอะ!” ด้วยความหมั่นไส้ มือน้อยๆ ที่จับคอหนาเอาไว้เลยเลื่อนไปดึงผมดกดำของเขาเต็มกำมือ

“โอ๊ย!”

กว่าจะได้ดอกไม้มาใส่บาตร หนังศีรษะของแดนดินก็แทบจะลุกเป็นไฟด้วยความเจ็บ แต่ฤทัยรักษ์เองถูกพาเดินเบียดพุ่มไม้จนมีสภาพยุ่งเหยิงไม่แพ้กัน ย่าคำหอมเห็นเข้าก็ส่งเสียงแซวมาเลย

“ตายแล้ว นี่เก็บดอกไม้อยู่หน้าบ้านหรือเข้าไปเก็บในป่ากันจ๊ะ”

ฤทัยรักษ์มองค้อนขวับใส่พ่อตัวร้าย มือก็ค่อยๆ ปัดใบไม้ออกจากตัวโดยมีคำแพงมาช่วยปัดออกให้อีกคน

“หมดกันเลย คุณหนูอุ่นของนม”

“ก็หลานชายของนมแหละ แกล้งหนูอุ่น” เธอฟ้องคุณนมที่เอ่ยล้อเสียงกลั้วหัวเราะอีกคน

แดนดินได้ยินแบบนั้นก็ถลึงตาใส่ “เธอแกล้งฉันก่อนนะ” ตัวเองดึงผมคนอื่นขาดไปไม่รู้กี่เส้นต่อกี่เส้น ยังกล้าฟ้องผู้ใหญ่อีก

“ไม่เอา ไม่ทะเลาะกัน พระท่านเดินมาโน่นแล้ว”

คนเป็นย่าบอกพลางสบตาน้องสาวยิ้มๆ จัดแจงให้หนุ่มสาวมายืนข้างกัน แม้ฤทัยรักษ์กับแดนดินจะไม่เต็มใจก็ต้องยอม เพราะพระท่านเดินมาใกล้แล้ว

เมื่อมือเรียวของฤทัยรักษ์คว้าถุงกับข้าวขึ้นมา ย่าคำหอมก็ดึงมือแดนดินไปกุมมือเธอไว้อีกที

“คุณย่า!” หลานชายแอบหันมาโวยเบาๆ แต่ไม่ดึงมือออก

“สิจ๊ะ พระท่านรออยู่นะ”

เห็นแก่พระสงฆ์ที่ยืนรออยู่ แดนดินกับฤทัยรักษ์จึงยอมสงบศึกจับมือกันใส่บาตร เริ่มจากข้าวและกับ ต่อด้วยขนมหวาน จากนั้นจึงวางดอกไม้ที่ช่วยกันเก็บลงไปที่ฝาบาตร ช่วยกันวางช่วยกันใส่จนเสร็จเรียบร้อยจึงสะบัดมือออกจากกัน

“เดี๋ยวกินข้าวเช้าเสร็จดินก็พาน้องไปเดินเล่นดูอะไรรอบๆ ที่นาของเราหน่อยแล้วกัน จะได้รู้จักที่ทางไว้บ้าง” ย่าคำหอมบอกหลานชายขณะช่วยกันขนของกลับขึ้นเรือน นี่เป็นแผนยิงปืนได้นกสองตัวที่ท่านเพิ่งคิดได้สดๆ

หนึ่งคือได้ดูท่าทีของฤทัยรักษ์หลังจากได้เห็นอาณาจักรของท่าน

สองคือได้แกล้งหลานชาย!

“แค่พาไปเดินดู ไอ้ก้องก็พาไปได้นี่จ๊ะ” แดนดินบอกหน้าบูด

“ให้เจ้าก้องพาไปจะรู้เรื่องอะไร ดินนั่นแหละพาน้องไป”

แดนดินยังจะค้าน แต่ฤทัยรักษ์ที่ไม่อยากไปกับเขาเหมือนกันชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน

“เอาไว้หนูอุ่นค่อยไปเดินดูเองก็ได้ค่ะ”

“ไม่ได้จ้ะ ไปกับพี่เขาวันนี้แหละ”

แดนดินมองย่าแท้ๆ ขึงตาใส่แล้วถอนใจบอก “โอเคๆ ไปก็ไป”

“ถ้าเจอชาวบ้านเข้า จะบอกว่าคุณหนูอุ่นเป็นใครดีจ๊ะ นายไม่เคยพาใครไปเดินเล่นที่นาด้วยสิ ชาวบ้านเขาอาจคิดไปไกลนะ” ก้องหล้าที่กลับมาช่วยเก็บของถามขึ้นมาในตอนนั้น

“ถ้าใครถามก็บอกว่าหนูอุ่นเป็นหลานย่าก็ได้”

“ได้เหรอคะ” ฤทัยรักษ์ทำหน้าดีใจทันทีที่แม่นมเอ่ยจบ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความรู้สึกในใจ หลายปีมานี้คนใกล้ชิดล้วนจากเธอไปทีละคนๆ หลังจากบุพการีทั้งสองแล้วก็เป็นท่านลุงผู้อุปการะ ตอนนี้เธอมีแค่แม่นมสูงวัยที่รักมากๆ คนนี้อยู่ข้างกาย หากเป็นไปได้เธอก็อยากจะฝากตัวเป็นลูกหลานท่านไปเลย

เมื่อเห็นคุณหนูสุดที่รักอาการดีใจที่จะได้เป็นหลานสาวตนจนน้ำตาคลอ แม่นมคำแพงก็อ้าแขนออกด้วยสีหน้ายิ้มๆ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะจ๊ะ มาๆ หลานสาวคนสวยมาให้ย่ากอดหน่อยคนดี”

ไม่รอช้าฤทัยรักษ์รีบขยับเข้าไปกอดหญิงสูงวัยไว้แน่น เรียกเสียงสั่นเครือ “คุณย่าขา...”

“โถ คนดีของย่า”

ย่าคำหอมที่อยู่ข้างๆ พลอยน้ำตาคลอตามอีกคน ขณะแดนดินกับก้องหล้าทำหน้างงใส่กัน

“จู่ๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะนาย”

แดนดินยักไหล่ตอบลูกน้อง “เรื่องของน้ำตา เป็นเรื่องที่กูไม่เคยเข้าใจมันเลยว่ะ”