บทที่ 1 หลานสาวตัวแสบกับคุณปู่เจ้าเล่ห์ (3)

ปิ่นอนงค์นั่งมองว่าที่เจ้าบ่าวที่เธอเพิ่งได้รู้จักชื่อก่อนที่จะเดินมานั่งลงตรงหน้าชายหนุ่มและได้รู้ว่าเขาคือเจ้าของบริษัทไดมอนด์ วรากุลพาณิช จำกัดชื่อดังและยังเป็นคนใจใหญ่ยกเครื่องเพชรที่สาวเจ้าสวมใส่อยู่ตอนนี้ให้ทั้งที่ฝั่งเธอก็มีเงินซื้อมาใส่ได้อย่างไม่ต้องลังเล สาวเจ้าเอาแต่มองหน้าเจ้าบ่าวของเธอระหว่างที่พิธีกำลังดำเนินต่อไปผ่านการสวมแหวนให้กันและกันจนกระทั่งพิธียกน้ำชาให้กับญาติผู้ใหญ่ผ่านไปเธอก็ยังจ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร จนกระทั่งเขาเป็นฝ่ายถามออกมาก่อนเสียเอง

               “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เตโซเอ่ยถามออกไปพลางมองสบสายตาของเธอ

               แม้งานวิวาห์ในวันนี้จะเป็นไปอย่างเรียบง่ายไม่ใหญ่โตและมีเพียงญาติคนสนิทเท่านั้นแต่ก็ถือเป็นการรับรู้โดยทั่วกันว่าสองครอบครัวดองกันแล้วระหว่างนักธุรกิจหนุ่มกับหลานสาวคนเล็กของเจ้าสัวชื่อดัง ถึงจะไม่ได้ออกสื่อซึ่งเป็นฝั่งเขาที่ต้องการเพื่อแลกกับการจดทะเบียนสมรสไม่ใช่แค่เข้าพิธีวิวาห์เท่านั้น

               “ไม่มีคะ แต่มีข้อเสนอคืนอิสระให้กับคุณ ถ้าคุณยอมหย่ากับฉันพรุ่งนี้เช้า” ปิ่นอนงค์พูดออกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบังหากแต่พูดให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้นระหว่างรอให้ผู้ใหญ่พาเธอกับเขาเข้าห้องหอ

               “ขอโทษที...” เตโซพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งด้วยท่าทางปกติก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันไม่หย่า”

               “ทำไม!” เธอโวยออกไปจนลืมตัวว่าเสียงดังกว่าปกติจนทำให้คนที่ได้ยินหันมามองโดยเฉพาะปู่ของเธอซึ่งส่งสายตากรุ้มกริ่มอย่างขบขันส่งมาให้เธอราวกับกำลังเยาะเย้ยในความพ่ายแพ้

               “ไม่ทำไม แค่ไม่อยากหย่า” เตโซตอบกลับด้วยท่าทางไม่ยี่หระ

               “แต่คุณต้องหย่า” เธอหันกลับมาโต้แย้งเขาทันที

               “แล้วทำไมต้องหย่า” เขาเลือกที่จะถามคำถามแทนคำตอบที่สาวเจ้าต้องการ

               ทว่าคำถามพร้อมกับสายตาคล้ายกับกำลังท้าทายของเขาทำให้ปิ่นอนงค์อยากรู้ว่าชายหนุ่มกับปู่ของเธอตกลงอะไรกันแน่ถึงไม่ยอมหย่าง่ายๆ เช่นนี้ และดูจากภายนอกและอากัปกิริยาของเขาแล้ว รู้เลยว่าเตโซไม่ใช่คนจะตกลงแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักง่ายๆ โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนที่พึงพอใจกับเขา

ไม่มากก็น้อย…

“โอเค ที่ฉัน…”

“ได้เวลาเข้าหอแล้วปิ่น ตอนเย็นค่อยพากันลงมาปาร์ตีกันนะหลานเขย”

เสียงของธรรมรงค์ทำให้ปิ่นอนงค์หันไปมองผู้เป็นปู่ที่ส่งสายตาและรอยยิ้มเหนือกว่ามาให้ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อเป็นคนเริ่มให้คนอื่นตามบ่งบอกให้รู้จะต้องพาบ่าวสาวเข้าห้องหอเมื่อเวลามงคลใกล้เข้ามา ผู้ใหญ่คนอื่นจึงลุกขึ้นตามส่วนปิ่นอนงค์ยังคงนั่งเพื่อรอให้เตโซลุกขึ้นก่อน

เธอแค่อยากจะแก้เผ็ดเล็กๆ น้อยใส่ผู้เป็นปู่เท่านั้น

“มา ลุกขึ้น”

ทว่า เตโซกลับเลือกที่จะยื่นมือไปให้ปิ่นอนงค์ยึดเป็นหลักไม่ให้ล้มยามที่ยันตัวลุกขึ้นยืน หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วให้คำตอบที่ทำให้คนฟังตัดสินใจยื่นมือมาประคองเธอให้ลุกขึ้นแทน

“ฉันลุกเอง…คุณ!”

“เอาไว้คุยกันเวลาอยู่กันสองคน”

ชายหนุ่มกระซิบบอกระหว่างที่ประคองหญิงสาวลุกขึ้นก่อนจะจับมือเธอให้ควงแขนเพื่อเดินตรงไปที่บันไดขึ้นไปข้างบน แม้ว่างานแต่งงานในวันนี้ควรจะเกิดขึ้นที่บ้านของเขาหากแต่มันปุบปับจนต้องจัดที่บ้านเจ้าสาวแทนตามความสะดวกและเขาเองก็แค่รู้สึกเฉยๆ เท่านั้น ขอเพียงมันจะช่วยให้เขาหยุดความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นก็เท่านั้น

เมื่อทั้งสองคนได้อยู่กันตามลำพังหลังผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายส่งตัวเข้าหอเรียบร้อย ปิ่นอนงค์ก็ไม่รีรอที่จะนิ่งเงียบเอาใจคนอื่นอีกเมื่อตอนนี้ได้อยู่กันตามลำพังกับเตโซและใช้เวลาตรงนี้ให้เกิดประโยชน์มากที่สุดในการต่อรองกับเขาให้สำเร็จ

“โอเค ฉันต้องการหย่า เราไม่รู้จักกันสักนิดและฉันก็ไม่พร้อมจะมีครอบครัว เหตุผลของฉันที่ต้องการหย่า” ปิ่นอนงค์หันไปมองเตโซที่นั่งอยู่บนพื้นข้างๆ พลางดึงเนกไทออกเล็กน้อยคลายความอึดอัด ก่อนจะพูดออกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบังใดๆ ทั้งสิ้น

“แต่ปู่ของเธอบอกว่าเธอแอบชอบฉัน” เตโซพูดขึ้นโดยไม่มองหน้าปิ่นอนงค์ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งลงที่ปลายเตียง

“ฉันก็แค่อ้างไปเพราะอยากให้ปู่หยุดจับคู่ให้ฉัน ไม่คิดว่าปู่จะเล่นจัดงานแต่งวันนี้เลยทั้งที่เพิ่งคุยกันเมื่อวาน ฉันยังงงอยู่เลยเนี่ย” ปิ่นอนงค์พูดอย่่งหัวเสียเล็กน้อยพลางลุกขึ้นยืนไปนั่งลงที่ปลายเตียงข้างชายหนุ่ม

“แต่ฉันยินยอมที่จะแต่งกับเธอ” เขาพยักหน้ารับฟังก่อนจะพูดออกไป

“ทำไม เราไม่รู้จักกันสักนิดและยิ่งกว่านั้นคือเราไม่ได้รักกัน” เธอหันไปถามอย่างหาเรื่องเพราะเริ่มจะหงุดหงิดกับความไม่เข้าใจในความคิดของเขา

“ใช่ เราไม่ได้รักกัน ก่อนหน้านี้ฉันจัดการเรื่องหนึ่งจนต้องหลบไม่ให้ใครเห็นเลยพลาดที่จะได้ดูแลคนหนึ่งจนตอนนี้เธอคนนั้นแต่งงานไปแล้ว” เขาก็ยอมรับออกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบัง

“เดี๋ยว จะใช้ฉันเป็นเครื่องมืองั้นเหรอ ทำให้คุณเลิกรักผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยแน่ ยังไงฉันจะหย่า” หญิงสาวเข้าใจในทันทีที่ชายหนุ่มพูดออกมาก่อนจะปฏิเสธออกไปทันที

“ฉันจะหย่า…ถ้าเธอทำให้ฉันหวั่นไหวกับเธอได้” เขามีท่าทีจริงจังด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น

“คุณจะบ้าเหรอ! ตรรกะอะไรของคุณเนี่ย” เธอโวยออกไปพลางลุกขึ้นยืนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ผู้หญิงในชุดเกาะอกสีฟ้าอ่อนที่นั่งข้างผู้ชายใส่สูทสีน้ำเงิน นั่งบนเก้าอี้แถวหน้าสุด” เขามองเธอพลางพูดออกไปในเรื่องที่ไม่ได้คุยกันในคราแรก ซึ่งทำให้ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจมากกว่าเดิมด้วยความหงุดหงิด

“ทำไม ใครอีก” เธอขึ้นเสียงถามออกไปอย่างรำคาญ

“น้องชายกับน้องสะใภ้ฉัน…ก่อนหน้านี้มีเรื่องบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องเป็นผู้ปกครองน้องสะใภ้ ฉันรู้สึกดีกับเธอถึงแม้ว่าเธอจะแต่งงานกับน้องชายฉันแล้ว ฉันต้องการกำจัดความรู้สึกนั้นออกไป” เขายังคงพูดต่อเป็นการอธิบายให้หญิงสาวได้เขาใจมากขึ้น

“โอเค ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว คุณรักน้องสะใภ้แต่เธอกับน้องชายคุณรักกันแล้วแต่งงาน รู้สึกผิดที่แอบรักน้องสะใภ้ก็เลยจะหาผู้หญิงคนอื่นมากำจัดความรู้สึกนั้น แล้วดันบังเอิญปู่ของฉันดันไปบอกคุณเรื่องแต่งงานก็เลยตกลงแต่งแต่ไม่ยอมหย่า แบบนี้เหรอ” เธอพูดทบทวนในสิ่งที่เข้าใจแล้วถามกลับไปเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองเข้าใจถูกต้อง

“ใช่ ตามที่เธอเข้าใจ” เขายอมรับตามตรง

“คุณบ้าปะเนี่ย ก็หาคนคุยสิ จะมาแต่งงานกับฉันทำไม” เธอโวยวายออกไปกับตรรกะที่ออกจะบ้าเข้าขั้นของเขา

“ถ้าแต่งงานจดทะเบียน คำว่าทะเบียนสมรสจะช่วยย้ำฉันให้รู้ตัวแล้วมีสติมากขึ้น” เขาบอกออกไปว่ากำลังคิดเช่นไรกับการแต่งงานในครั้งนี้

“คุณนี้มันบ้าจริงๆ สินะ โอเค คือคุณจะไม่ยอมหย่าให้ฉันใช่ไหม ให้ตายสิ ปู่นะปู่ ทำไงให้เจ้าหน้าที่ยอมจดทะเบียนสมรสให้ทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นคนเซ็นมีแค่คุณเซ็นอยู่ฝ่ายเดียว” เธอต่อว่าเขาก่อนจะนั่งลงที่เดิมแล้วถามกลับไปพลางบ่นคนเป็นปู่ที่แสนดีของเธอ

“ปู่เธอทำไม่ได้ถ้าฉันไม่ช่วย…อย่างที่บอก ถ้าเธอทำให้ฉันหวั่นไหวก็จะยอมหย่า แต่ถ้ายังดื้อจะหย่าก็อย่าหวัง” เขามองสาวเจ้าพลางพูดออกไปอย่างไม่ยี่หระและไม่สนใจอาการเป็นเดือดเป็นร้อนของเธอ

“ก็ได้ ฉันแค่ต้องการหย่าเท่านั้น งั้นตอนลงไปงานเลี้ยงคุณก็พาไปแนะนำก็แล้วกัน ฉันจะได้ประเมินคู่แข่งสักหน่อยว่าดีแค่ไหนคุณถึงตัดใจจากเธอไม่ได้” เธอเหนื่อยที่จะหว่านล้อมให้เขายอมหย่าแต่โดยดี

ปิ่นอนงค์จึงตัดสินใจที่จะรับข้อเสนอเขาอย่างโดยดีแม้จะรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบและไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยจนกว่าจะได้ใบหย่า แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องเอาใบหย่าจากเขาให้ได้แลกกับการทำให้เขารู้ตัวว่าแท้จริงแล้วอาจจะไม่ได้ชอบน้องสะใภ้ก็เป็นได้ อาจเป็นเพราะความผูกพันที่มีหรือไม่ก็คงสนิทสนมกันกระมังถึงทำให้คิดเช่นนั้น

เอาเถอะ แค่ทำให้เขาหวั่นไหวมันคงไม่มีเรื่องยุ่งยากอะไร คนที่จะยุ่งยากก็คงมีแค่เขากระมัง

เพราะเธอก็คงไม่หวั่นไหวกับเขาเป็นแน่

“ได้ ถ้าเธอทำได้ฉันจะยอมหย่าให้”

“ตกลง แต่เอาไว้ฉันเจอเธอก่อนแล้วจะชั่งน้ำหนักอีกที เพราะฉันจะไม่ยอมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวแน่”

“ตกลง”