บทที่ 4 ลอบทำร้าย (4)

“อีกสี่วันผมจะกลับมาที่นี่ครับ ส่วนเรื่องน้องดาเอาไว้คุณว่างจริงๆ โอเคไหมครับปิ่น” เตโซยังยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น บ่งบอกให้รู้ว่าคำพูดของเขาถือว่าเด็ดขาด

“คุณนี่นะ บางทีก็คล้ายคุณปู่ของฉันเลย ถามจริง แอบเป็นหลานคุณปู่หรือเปล่าคะ” เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขาและสีหน้าที่จริงจังทำให้นึกถึงผู้เป็นปู่ก่อนจะยกมือที่กำหมัดหลวมๆ เอาไว้ขึ้นมาเท้าคาง สบสายนัยน์ที่ชวนมองอยู่ตลอดเวลาของเขา

“ก็น่าจะใช่ สงสัยผมคงเป็นหลานเจ้าสัวไม่ชาติที่แล้วก็ชาตินี้ล่ะมั้ง พอเห็นคุณมีกิจวัตรแต่ละวันแล้วก็อดที่จะเป็นห่วงใส่ใจไม่ได้เลย ผมเริ่มเข้าใจเจ้าสัวแล้วสิว่าทำไมถึงอยากให้คุณแต่งงาน” เตโซยิ้มรับคำพูดของเธอด้วยความขบขันก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้พลางมองสบสายตาหวานที่มองมาซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้มพลางตอบโต้หยอกล้อไปกับคำพูดของเธอได้อย่างเป็นธรรมชาติเช่นกัน

เพราะตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวมีความสนิทสนมมากขึ้นและเป็นกันเองในแบบที่เป็นตัวของตัวเองได้อย่างไม่อึดอัดใจ ระยะห่างและการรักษาท่าทีก็หายไปตอนไหนไม่รู้จนกลายเป็นว่าสามารถพูดคุยหยอกล้อกันได้ราวกับว่าเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ไปเสียแล้ว

ทั้งสองต่างมองสบสายตาไม่พูดคำใดขึ้นต่อราวกับถูกต้องมนตร์ให้ตกไปอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองที่กำลังพูดถึงอีกฝ่ายอยู่ภายในใจ จนกระทั่งอาการสั่นไหวเล็กๆ ที่ค่อยๆ ก่อเกิดขึ้นที่ก้อนเนื้อด้านในอกด้านซ้ายของคนทั้งสองเมื่อได้สบสายตากันนานกว่าสามทีจึงทำให้ทั้งสองได้สติส่งเสียงกระแอมก่อนจะผละออกห่างยืดตัวตรงต่างเบนสายตามองไปทางอื่น

หากทว่า ก็ยังคิดที่จะแอบดึงสายตากลับมามองกันอีกครั้ง รอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะจึงดังขึ้นทันทีที่ได้หันกลับมาสบสายตา

หลังจากพูดคุยกันพอสมควรแล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันเพื่อให้พื้นที่ส่วนตัวจนกระทั่งถึงเวลาที่เตโซจะต้องเดินทางไปสนามบิน หญิงสาวจึงอาสาไปส่งและจัดแจงทุกอย่างให้ไม่วายอดเป็นห่วงไม่ได้เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมให้คนสนิทติดตามไปด้วย รวมไปถึงคนสนิทอีกคนที่เธอยังไม้เห็นหน้าคาตาจนมาถึงบัดนี้จึงเอ่ยคำถามออกไปอย่างสงสัยใคร่รู้

“ทำไมคุณไม่พาเคนกลับไปด้วยล่ะคะ แล้วพฤกษ์ก็ด้วยฉันยังไม่ได้เจอสักทีเลยค่ะ” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นหลังยื่นตั๋วเครื่องบินให้กับเตโซหลังอาสาจัดการให้กับเขาเพื่อเป็นการตอบแทนการดูแลจากชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ

“ถ้ามีเคนอยู่ที่นี่ผมจะสบายใจระหว่างที่ขึ้นไปกรุงเทพฯ ส่วนพฤกษ์มีงานด่วนมากลับไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วครับ” เตโซเอ่ยตอบอย่างไม่ปิดบังหรือมองว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา

หากแต่เขายินดีที่จะพูดออกไป

“อ๋อ มุกก็เพิ่งกลับไปอาทิตย์ก่อนด้วยอีกคน...งั้นเดินทางปลอดภัยนะคะ คุณรีบเข้าเกทเถอะค่ะ ใกล้ได้เวลาแล้ว วันกลับก็อย่าลืมโทร. มานะคะ ฉันจำได้มารับ” เธอพยักหน้าเข้าใจไม่วายกำชับเขาเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ตั้งแต่ออกจากพลูวิลลาจนมาถึงสนามบิน

“ผมไม่ลืมครับ แล้วเจอกันครับปิ่น” เตโซส่งยิ้มบางก่อนจะยกมือขึ้นมาโบกลาเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูเกท

ปิ่นอนงค์ยืนมองตามหลังชองชายหนุ่มก่อนจะระบายยิ้มกว้างเมื่อเขาหันกลับมาส่งยิ้มอีกครั้งแล้วเดินเข้าเกทไปจนลับสายตา หญิงสาวจึงหมุนตัวเดินกลับออกจากสนามบินไปขึ้นรถของตัวเองที่เลือกจะขับมาส่งเขามากกว่าจะรบกวนคนขับรถของโรงแรมที่มีหน้าที่บริการลูกค้า เมื่อเดินมาถึงรถปิ่นอนงค์ก็ไม่รอช้าที่จะขึ้นรถแล้วสาร์ตเครื่องขับออกจากลานจอดรถสนามบินกลับพลูวิลลาทันทีเมื่อใกล้ได้เวลาพาเจ้นายทานมื้อเย็นก่อนเข้านอนเมื่อในวันพรุ่งนี้เด็กชายตัวน้อยจะต้องตื่นเช้าไปเรียน

ราวสิบนาทีได้ที่ปิ่นอนงค์ขับรถออกมาจากสนามบินสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น หญิงสาวจึงกดปุ่มรับสายที่พวงมาลัยรถเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้านายก็ดังขึ้นเร่งให้เธอกลับถึงพลูวิลลาไวๆ เมื่อเด็กชายตัวเองอดมาส่ง ‘ปาป๋าของเขา’ ที่สนามบินด้วยเพราะเธอไม่อยากให้เด็กชายตัวน้อยนั่งรถไกลเมื่อจะต้องพักผ่อนให้เยอะๆ ก่อนไปเรียน หากวันนี้ทำกิจกรรมจนเหนื่อยจนพรุ่งนี้จะอิดออดไม่ยอมไปเรียน

“มามี้ส่งปาป๋าเสร็จยังครับ น้องนายหิวแล้ว” เสียงเจื้อยแจ้วพูดอย่างเร่งปิ่นอนงค์ตามประสาเด็กน้อย

“เสร็จแล้วครับ ใกล้จะถึงแล้วนะ อีกประมาณสิบนาทีกว่ามามี้ก็จะถึงแล้วครับ เด็กอ้วนกินเก่งจังเลยนะครับ” ปิ่นอนงค์ตอบไม่วายเอ่ยแซวเด็กชายตัวน้อย

“เร็วๆ นะครับ พี่สายกับพี่เคนก็หิว” เมื่อความหิวของเด็กชายตัวน้อยประท้วงเข้ามากๆ ก็ดึงพี่เลี้ยงทั้งสองคนเป็นข้ออ้างสำทับ

“ครับเจ้าอ้วน พี่สายอยู่ใกล้ๆ น้องนายไหมครับ” หญิงสาวยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูเจ้านายก่อนจะถามหาสายพิณ

“ค่ะคุณปิ่น” สายพิณขานรับทันที

“พี่สายบอกที่ห้องอาหารให้ทำอาหารได้เลยนะคะ แล้วพาน้องนาย ว้าย!” ปิ่นอนงค์กำลังออกคำสั่งกับสายพิณได้เพียงเล็กน้อยก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็มีสุนัขจรจัดวิ่งพุ่งออกมาที่ถนนตัดหน้ารถ หญิงสาวหักพวงมาลัยรถหลบได้อย่างหวุดหวิดแต่ก็ควบคุมพวงมาลัยให้รถกลับมาวิ่งที่เลนถนนฝั่งตนเองได้อย่างปลอดภัย

ทว่า คนปลายสายที่ได้ยินต่างเป็นกังวลจนร้องเรียกหาเจ้านายสาวอย่างเป็นห่วงเพราะเส้นทางที่ปิ่นอนงค์เดินทางกลับมาเป็นเส้นทางเดียวกับที่บิดามารดาและพี่สาวประสบอุบัติเหตุรถตกเขา

“คุณปิ่น! เกิดอะไรขึ้นคะ เป็นอะไรไหมคะคุณปิ่น” สายพิณตะโกนออกมาจากปลายสายด้วยความกังวลเป็นอย่างมาก

“ไม่มีอะไรค่ะพี่สาย พอดีสุนัขวิ่งตัดหน้ารถแต่ปลอดภัยดีค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ” ปิ่นอนงค์มีสีหน้าที่กังวลมากขึ้นเมื่อใกล้จะถึงจุดที่ครอบครัวของเธอเคยประสบอุบัติตุรถตกเขา

เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่เธอจึงอยากมีสมาธิในการขับรถมากกว่านี้จึงบอกกับอีกฝ่ายแล้ววางสายทันทีที่สายพิณรับคำ ปิ่นอนงค์จึงหันกลับมาตั้งใจขับรถภายในใจก็เริ่มสั่นไหวน้อยๆ เมื่ออีกห้าร้อยเมตรจะถึงจุดที่บิดามารดาและพี่สาวของเธอประสบอุบัติเหตุ ทว่าอยู่ๆ ก็มีรถมอเตอร์ไซต์ขับแซงขึ้นมาด้านข้างก่อนจะตัดหน้าอย่างกะทันหันกระชั้นชิดจึงทำให้หญิงสาวรีบหักพวงมาลัยด้วยความตกใจอย่างไม่ให้ตั้งตัวจนรถที่ขับมาตามทางเปลี่ยนทิศทางลงข้างทางตกเนินเขาลงไปด้วยความเร็วรถที่วิ่งมาและถูกเท้าเหยียบเบรกจึงช่วยลดแรงกระแทกได้ในส่วนหนึ่ง หากแต่ก็ทำให้สาวเจ้าได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจนหมดสติไปทันทีที่รถกระแทกชนต้นไม้ใหญ่จนด้านหน้ารถยุบฝากระโปรงรถหักงอเปิดออก กระจกแตกร้าวบาดไปตามผิวกายและใบหน้าให้มีบาดแผลไม่ลึกมาก แต่บาดแผลที่ดูเหมือนน่าจะเป็นกังวลก็ตรงที่ศีรษะของเธอมีโลหิตสีแดงไหลซึมผ่านเส้นผมออกมาอาบทั้งครึ่งใบหน้าด้านขวาเป็นจำนวนมาก ที่แขนขวายังเกิดบาดแผลฉกรรจ์เมื่อถูกแรงกระแทกอัดเข้าพร้อมกับเศษกระจกบาดลึกกว่าที่อื่น

ปิ่นอนงค์สะลึมสะลือขึ้นมามองสถานการณ์ด้วยความเจ็บร้าวไปทั่วร่างกายก่อนจะหมดสติไปในที่สุดเมื่อทนความเจ็บบาดแผลไม่ไหวที่เกิดจากอุบัติเหตุ หากแต่ก่อนที่เธอจะหมดสติไปสติสัมปชัญญะสุดท้ายของเธอกลับนึกถึงเตโซจนเอื้อนเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา

“เตโซ...”